Otwórz menu główne

Henryk Julian Levittoux (ur. 31 marca 1899 w Rokitnej na Ukrainie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Henryk Julian Levittoux
major lekarz major lekarz
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1899
Rokitna
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1919 - 1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Jana i Marii z domu Krzynkowskiej , bratem Jerzego . Rozpoczął studia na uniwersytecie Kijowskim, ukończył na Uniwersytecie Warszawskim z tytułem doktora medycyny. Od 1918 służył w Wojsku Polskim, w 8 pułku artylerii przeciwlotniczej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 21 pułku piechoty i 205 pułku piechoty. Otrzymał Krzyż Walecznych.

W 1924 pełnił służbę w 4 pułku lotniczym w Toruniu na stanowisku naczelnego lekarza i jednocześnie pozostawał oficerem nadetatowym 8 batalionu sanitarnego. Następnie wykonywał praktykę lekarską w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie pod kierownictwem doc. Adolfa Wojciechowskiego[1]. Tam w 1933 awansował ze stanowiska ordynatora na stanowisko starszego ordynatora[2]. Pod jego opieką był m.in. utytułowany lekkoatleta Janusz Kusociński[3], któremu w 1936 Levittoux usunął zwyrodniałą łąkotkę[4].

Po wybuchu II wojny światowej, w czasie kampanii wrześniowej był w szpitalu w Brześciu. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów i przetrzymywany w obozie w Starobielsku[5]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

UpamiętnienieEdytuj

Dąb Pamięci - zasadzony 14. 10. 2009 r. przy Zespole Szkół Sportowych nr 50, ul. B.S. Lindego 20, w Warszawie na Bielanach w ramach ogólnopolskiej akcji posadzenia 21473 dębów na 70-lecie zbrodni katyńskiej - „Katyń... ocalić od zapomnienia”.

Minister Obrony Narodowej decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

AwanseEdytuj

  • porucznik - 3 V 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z 1 IX 1920
  • kapitan - 19 III 1928 ze starszeństwem z 1 I 1928 i 24 lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy
  • major - ?
  • podpułkownik - pośmiertnie 5 X 2007

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Marek Krawczyk: Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby (pol.). liversymposium.files.wordpress.com, 2008. [dostęp 2013-09-28].
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 28.06.1933 r., s. 129.
  3. Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 50. ISBN 978-83-7338-663-1.
  4. Kusociński Janusz Tadeusz (1907-1940), Polski Komitet Olimpijski [dostęp 2013-12-06] (pol.).
  5. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 323. ISBN 83-7001-294-9.
  6. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

BibliografiaEdytuj