Otwórz menu główne

Henryk Zemanek

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Henryk Józef Zemanek (ur. 15 stycznia 1872 w Krakowie, zm. 30 maja 1936 w Toruniu) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Henryk Zemanek
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1872
Kraków
Data i miejsce śmierci 30 maja 1936
Toruń
Przebieg służby
Lata służby 1893-1927
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VIII
Stanowiska zastępca dowódcy okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Odznaka za Służbę Wojskową (25 lat) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Bronzene Jubiläumserinnerungs medaille für die bewaffnette Macht

ŻyciorysEdytuj

Kształcił się w Krakowie. Ukończył Szkołę Kadetów Piechoty w Łobzowie, oraz Wojskową Akademię Techniczną w Wiedniu. W 1893 roku podporucznik i oficer zawodowy cesarskiej i królewskiej armii. Przeszedł kolejne szczeble dowódcze w jednostkach austriackiej. Na pułkownika Sztabu Generalnego został awansowany ze starszeństwem z 1 września 1915 roku[1]. Dowodził pułkiem.

1 czerwca 1919 roku przyjęty został do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko szefa Instytutu Wojskowo-Geograficznego. 23 stycznia 1920 roku Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz zwolnił go ze stanowiska szefa Instytutu i mianował na to stanowisko pułkownika Bolesława Jaźwińskiego[2]. Podczas wojny z bolszewikami był kwatermistrzem 6 Armii. Na tym stanowisku 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, „w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej”.

21 listopada 1920 roku został komendantem miasta Bydgoszcz i członkiem Komisji Regulaminowej. 3 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 7. lokatą w korpusie generałów[3]. 2 lipca 1922 Józef Piłsudski mianował go komendantem Obozu Warownego „Toruń”[4]. 7 listopada 1922 roku wyznaczony został na stanowisko zastępcy dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[5]. 1 grudnia 1924 roku został awansowany na generała dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 2. lokatą w korpusie generałów[6]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku przeniesiony został w stan spoczynku[7][8]. Osiadł we Toruniu[9]. Tam 30 maja 1936 roku zmarł.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918, Wiedeń 1917, s. 26, 36.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 7 lutego 1920 roku.
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 15.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 29 lipca 1922 roku.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 47 z 25 listopada 1922 roku.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 730.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 37, 44.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 321.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 878.

BibliografiaEdytuj