Igor Kosacki

polski fizyk

Igor Kosacki (ur. 1954 w Terespolu[potrzebny przypis]) – polski fizyk, specjalista w dziedzinie fizyki ciała stałego.

Absolwent Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Po ukończeniu studiów w 1978 rozpoczął pracę w Instytucie Fizyki PAN w Warszawie, gdzie w 1983 roku uzyskał stopień doktora a w 1991 doktora habilitowanego. Po doktoracie pracował przez rok w Paryżu na Uniwersytecie Marii i Pierre'a Curie w laboratorium prof. Minko Bałkańskiego a następnie w Delft University of Technology w grupie prof. Joopa Schoonmana jako post-doctoral fellow[potrzebny przypis].

Od 1983 pracował w Departamencie Fizyki Politechniki Radomskiej. W 1992 został zaproszony przez prof. Harry'ego Tullera do pracy w Massachusetts Institute of Technology. W latach 1995-2001 pracował na Uniwersytecie Missouri-Rolla w grupie prof. Harlana Andersona następnie w latach 2001–2006 pracował w Oak Ridge National Laboratory, a następnie w latach 2006-2013 pracował w Shell Oil Company. Od 2013 pracuje w Honeywell Process Solutions, gdzie kieruje Laboratorium Materialow i Korozji. Visiting Professor (od 2011) w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie[potrzebny przypis].

W 2001 otrzymał nagrodę CRNS dla wizytującego profesora w Uniwersytecie Marii i Pierre'a Curie w Paryżu. Był nagrodzony Nagrodą Sekretarza Naukowego PAN oraz siedmiokrotnie nagrodą J.M. Rektora Politechniki Radomskiej, otrzymał też nagrodę dla Najlepszego Młodego Naukowca zostając w 1990 roku najmłodszym profesorem tej uczelni. Tytuł profesora nauk fizycznych otrzymał od prezydenta RP 21 grudnia 2007. Członek Kosciuszko Foundation Collegium of Eminent Scientists[potrzebny przypis].

Głównym obszarem zainteresowań naukowych prof. Igora Kosackiego jest fizyka ciała stałego, a zwłaszcza badania struktury i własności przewodników jonowych oraz ich zastosowań w nowych źródłach energii takich jak ogniwa paliwowe, membrany jonowe oraz baterie elektryczne. Jego prace badawcze obejmują technologię, oraz zjawiska optyczne i elektryczne zachodzące w nanokrystalicznych przewodnikach jonów tlenu i wodoru[potrzebny przypis].

Jest autorem ponad 100 prac i dwóch patentów. Jest ekspertem NATO w programie Science for Peace i jest członkiem Forum do Spraw Paliwa Wodorowego Departamentu Energii USA. Utrzymuje intensywne kontakty ze środowiskiem polskich fizyków, w tym z ośrodkami w Krakowie i Wrocławiu[potrzebny przypis]. Jest członkiem wielu towarzystw naukowych, m.in. - Materials Research Society (MRS), The American Ceramic Society(ACS), The Electrochemical Sociaty, Polskie Stowarzyszenie Wodoru i Ogniw Paliwowych oraz National Association of Corrosion Engineers (NACE). Jest organizatorem NACE symposium - Nanotechnology and Corrosion .

Żonaty z Anną (z domu Porczynska)[potrzebny przypis]. Ma czworo dzieci: Piotra (ur. 1978), Olgę (ur. 1981), Juliana (ur. 1993) i Marię (ur. 1998)[potrzebny przypis].

Linki zewnętrzneEdytuj