Otwórz menu główne

ŻyciorysEdytuj

Studiował inżynierię w Madrycie w latach 1835–1841. Pracował jako inżynier, aż do roku 1849, kiedy to przeniósł się do Barcelony. Aktywnie uczestniczył w życiu publicznym, stając się posłem w Barcelonie.

W 1867 roku opublikował Ogólną Teorię Urbanizacji, poświęconą rozwiązaniu problemów związanych z rozwojem przemysłowym i demograficznym miasta. Teorie te zostały już wcześniej zastosowane przez architekta m.in. w projekcie układu przestrzennego dzielnicy Eixample w Barcelonie.

Celem architekta było polepszenie warunków życia całej społeczności, higieny oraz transportu w mieście. Plan urbanistyczny dzielnicy Eixample wyróżnia się regularną siatką szerokich ulic wraz z ośmiokątnymi placami tworzącymi skrzyżowania. Zabudowania formują kwadraty o boku 133,3 metra, tworząc w środku odizolowane od zgiełku miasta, zielone podwórze dla mieszkańców.

Cerdá odrzucał założenia urbanistyczne wykorzystane w Paryżu czy Wiedniu. Tworząc plany dzielnicy Eixample dążył do możliwie największego stopnia jednorodności w mieście co miało zapewnić najlepsze warunki dla mieszkańców oraz połączenia komunikacyjne.

Zobacz teżEdytuj