Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy królowej Anglii. Zobacz też: Izabelę Francuską (1225-1270) – błogosławioną Kościoła katolickiego.

Izabela, zwana Izabelą Francuską lub Wilczycą z Francji (ur. 1295 w Paryżu, zm. 22 sierpnia 1358), księżniczka francuska i królowa Anglii z dynastii Kapetyngów, córka króla Francji Filipa IV Pięknego i królowej Nawary Joanny I. Siostra królów Ludwika X, Filipa V i Karola IV. Żona króla Anglii Edwarda II Plantageneta i matka jego następcy Edwarda III.

Izabela Francuska
Ilustracja
wizerunek herbu
królowa Anglii
Okres od 1308
do 1327
Jako żona Edwarda II
Dane biograficzne
Dynastia Kapetyngowie
Data urodzenia 1295
Data śmierci 22 sierpnia 1358
Ojciec Filip IV Piękny
Matka Joanna I z Nawarry
Mąż Edward II
Dzieci Edward III
Jan z Eltham
Eleonora
Joanna z Tower

Wilczyca z Francji miała wielki wpływ na historię Anglii i Francji – doprowadziła do obalenia swego męża i wyniesienia na tron syna Edwarda III; przez okres małoletności Edwarda sprawowała władzę nad Anglią razem ze swym kochankiem Rogerem Mortimerem.

ŻyciorysEdytuj

Urodziła się prawdopodobnie między majem i listopadem 1295 w Paryżu. Córka Filipa IV Pięknego i Joanny I z Nawarry.

Już gdy Izabela była dzieckiem, ustalono, że poślubi Edwarda II, następcę tronu Anglii. Ślub odbył się w 1308 roku, po śmierci Edwarda I, ojca pana młodego. Jej mąż większe zainteresowanie okazywał swojemu faworytowi, Piersowi Gavestonowi. Już w trakcie ślubu Izabeli z Edwardem, Gaveston nosił się po królewsku i spędzał praktycznie cały czas z monarchą. Oburzeni stryjowie panny młodej w geście protestu opuścili Anglię, a jeden z francuskich hrabiów zamierzał nawet zabić Piersa.

Kiedy w 1326 roku jej brat Karol IV Piękny zajął francuskie posesje Edwarda II, Izabella przybyła do Francji, by wspierać brata przeciw mężowi. Nawiązała tam również romans z Rogerem Mortimerem. Gdy Edward II zażądał, by Izabela wróciła do Anglii, Karol IV Piękny odpowiedział, że królowa ma wolną wolę i wedle niej wyjeżdża i powraca; ponadto jeśli królowa chce pozostawać we Francji, to on jako jej brat nie może jej wydalić.

 
Jean Fouquet, Powrót Izabeli Francuskiej do Anglii, (w:) Grandes Chroniques de France, 1455-1460. Ilustracja przedstawia zejście Izabeli wraz z synem Edwardem z okrętu w porcie Harwick.

Izabela i Mortimer opuścili Francję w 1326 roku i udali się do Holandii, do kuzynki królowej, gdzie zbierali sojuszników i wojsko do walki z Edwardem II. Wkrótce powrócili do Anglii, by rozprawić się z władcą. Król wyznaczył nagrodę za ich głowy, na co Izabela wyznaczyła dwukrotność tejże nagrody za głowę jednego z faworytów króla, Hugona Despensera.

Wkrótce Edward II został zdetronizowany, a w 1327 zamordowany. Izabela i Mortimer byli podejrzani o zlecenie tego mordu.

Na tronie zaś zasiadł syn Izabeli, Edward III.

PotomstwoEdytuj