Otwórz menu główne

Józef Dunin-Borkowski (wojskowy)

Józef Dunin-Borkowski (ur. 19 lutego 1879 we Florencji, zm. 3 lipca 1920) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orederu Virtuti Militari.

Józef Dunin-Borkowski
Ilustracja
Józef Dunin-Borkowski (jako porucznik Legionów Polskich)
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1879
Florencja
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1920
Zozulińce
Przebieg służby
Lata służby 1914–1920
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki II Brygada Legionów Polskich
2 Pułk Ułanów
2 Pułk Strzelców Konnych
9 Pułk Ułanów Małopolskich
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
bitwa pod Rarańczą (1918)
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Józef Dunin-Borkowski urodził się 19 lutego 1879 we Florencji, w rodzinie ziemiańskiej pochodzącej z Podola. Ukończył studia w Wyższej Szkole Technicznej w Dreźnie, a następnie obronił doktorat z filozofii na Sorbonie. W latach 1897–1898 odbył jednoroczną obowiązkową służbę wojskową w tatarskim pułku jazdy, gdzie otrzymał stopień chorążego rezerwy[1].

10 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich[1]. Otrzymał dowództwo tworzonego II plutonu 2 szwadronu Legionów. Z jednostką przeszedł kampanię karpacką. 29 września został mianowany chorążym, a 30 listopada 1914 – podporucznikiem kawalerii[2]. Na początku maja 1915 roku Dunin-Borkowski został skierowany do Zdani koła Radomska, gdzie powierzono mu organizację 5 szwadronu kawalerii, nad którym objął dowództwo. Po śmierci rot. Zbigniewa Dunina-Wąsowicza w szarży pod Rokitną, Józef Dunin-Borkowski powrócił do 2 szwadronu. 9 sierpnia 1915 został mianowany porucznikiem[2]. W tym samym miesiącu wrócił do 2 pułku ułanów na stanowisko dowódcy 5 szwadronu. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Został mianowany dowódcą 2 pułk ułanów Legionów Polskich. W czasie bitwy pod Rarańczą dostał się do niewoli austriackiej gdzie przebywał do 29 września 1918 roku. Był internowany w obozie w Huszt na Węgrzech[3].

31 października 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika[4]. 8 listopada tego roku został mianowany rotmistrzem[1]. W tym samym miesiącu, w Dębicy, przystąpił do organizacji pułku jazdy, który początkowo nosił nazwę 2 pułk strzelców konnych, a w czerwcu 1919 roku został przemianowany na 9 pułk ułanów[3]. Z dniem 30 maja 1919 roku został zatwierdzony na stanowisku tymczasowego dowódcy pułku[5]. Na czele pułku walczył w najpierw z Ukraińcami, a następnie w wojnie z bolszewikami. 1 grudnia 1919 roku został mianowany majorem[1]. Brał udział w wyprawie kijowskiej oraz w walkach obronnych w czasie odwrotu. 3 lipca 1920 roku zginął w czasie obrony mostu na rzece Horyń[6] pod wsią Zozulińce, 3 km od stacji kolejowej Ożenin w kierunku Czerniachowa[7][8]. Został pochowany na cmentarzu w Dębicy[9]. Pośmiertnie został awansowany na podpułkownika[9].

3 lipca 1922 w miejscu, w miejscu w którym poległ podpułkownik Józef Dunin-Borkowski, odbyła się uroczystość wzniesienia kurhanu kresowego[10].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Wykaz Legionistów ↓.
  2. a b Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 41.
  3. a b Tatara 1929 ↓, s. 3.
  4. Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 3 z 4 listopada 1918 roku, poz. 29.
  5. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 70 z 26 czerwca 1919 roku, poz. 2259.
  6. Tatara 1929 ↓, s. 21.
  7. Uczczenie pamięci pułk. Borkowskiego. „Polska Zbrojna”. 174, s. 3, 1922-06-30. Warszawa. 
  8. Lista strat 1934 ↓, s. 162, tu jako miejsce śmierci podano Mohylany.
  9. a b Tatara 1929 ↓, s. 22.
  10. Wspomnienie o ppułk. Józefie Dunin-Borkowskim. „Polska Zbrojna”. 200, s. 3, 1922-07-26. Warszawa. 
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 6.
  12. Tatara 1929 ↓, s. 31.
  13. M.P. z 1931 r. nr 296, poz. 391.

BibliografiaEdytuj