Józef Dunin-Borkowski (wojskowy)
Józef Dunin-Borkowski (ur. 19 lutego 1879 we Florencji, zm. 3 lipca 1920) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
![]() Józef Dunin-Borkowski (jako porucznik Legionów Polskich) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1914–1920 |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki |
II Brygada Legionów Polskich |
Stanowiska |
dowódca pułku kawalerii |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Życiorys
edytujJózef Dunin-Borkowski urodził się 19 lutego 1879 we Florencji, w rodzinie ziemiańskiej pochodzącej z Podola. Ukończył studia w Wyższej Szkole Technicznej w Dreźnie, a następnie obronił doktorat z filozofii na Sorbonie. W latach 1897–1898 odbył jednoroczną obowiązkową służbę wojskową w tatarskim pułku jazdy, gdzie otrzymał stopień chorążego rezerwy[1] .
10 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich[1] . Otrzymał dowództwo tworzonego II plutonu 2 szwadronu Legionów. Z jednostką przeszedł kampanię karpacką. 29 września został mianowany chorążym, a 30 listopada 1914 – podporucznikiem kawalerii[2]. Na początku maja 1915 roku Dunin-Borkowski został skierowany do Zdani koła Radomska, gdzie powierzono mu organizację 5 szwadronu kawalerii, nad którym objął dowództwo. Po śmierci rot. Zbigniewa Dunina-Wąsowicza w szarży pod Rokitną, Józef Dunin-Borkowski powrócił do 2 szwadronu. 9 sierpnia 1915 został mianowany porucznikiem[2]. W tym samym miesiącu wrócił do 2 pułku ułanów na stanowisko dowódcy 5 szwadronu. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Został mianowany dowódcą 2 pułk ułanów Legionów Polskich. W czasie bitwy pod Rarańczą dostał się do niewoli austriackiej gdzie przebywał do 29 września 1918 roku. Był internowany w obozie w Huszt na Węgrzech[3].
31 października 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika[4]. 8 listopada tego roku został mianowany rotmistrzem[1] . W tym samym miesiącu, w Dębicy, przystąpił do organizacji pułku jazdy, który początkowo nosił nazwę 2 pułk strzelców konnych, a w czerwcu 1919 roku został przemianowany na 9 pułk ułanów[3]. Z dniem 30 maja 1919 roku został zatwierdzony na stanowisku tymczasowego dowódcy pułku[5]. Na czele pułku walczył w najpierw z Ukraińcami, a następnie w wojnie z bolszewikami. 1 grudnia 1919 roku został mianowany majorem[1] . Brał udział w wyprawie kijowskiej oraz w walkach obronnych w czasie odwrotu. 3 lipca 1920 roku zginął w czasie obrony mostu na rzece Horyń[6] pod wsią Zozulińce, 3 km od stacji kolejowej Ożenin w kierunku Czerniachowa[7][8]. Został pochowany na cmentarzu w Dębicy[9]. Pośmiertnie został awansowany na podpułkownika[9].
3 lipca 1922 w miejscu, w miejscu w którym poległ podpułkownik Józef Dunin-Borkowski, odbyła się uroczystość wzniesienia kurhanu kresowego[10].
Ordery i odznaczenia
edytuj- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 3490 – pośmiertnie 1921[11][12]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 22 grudnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[13]
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d Wykaz Legionistów ↓.
- ↑ a b Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 41.
- ↑ a b Tatara 1929 ↓, s. 3.
- ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 3 z 4 listopada 1918 roku, poz. 29.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 70 z 26 czerwca 1919 roku, poz. 2259.
- ↑ Tatara 1929 ↓, s. 21.
- ↑ Uczczenie pamięci pułk. Borkowskiego. „Polska Zbrojna”. 174, s. 3, 1922-06-30. Warszawa.
- ↑ Lista strat 1934 ↓, s. 162, tu jako miejsce śmierci podano Mohylany.
- ↑ a b Tatara 1929 ↓, s. 22.
- ↑ Wspomnienie o ppułk. Józefie Dunin-Borkowskim. „Polska Zbrojna”. 200, s. 3, 1922-07-26. Warszawa.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 6.
- ↑ Tatara 1929 ↓, s. 31.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 296, poz. 391.
Bibliografia
edytuj- Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934.
- Wiktor Krzysztof Cygan: Słownik biograficzny oficerów Legionów Polskich. Warszawa: „Gryf”, 1992, s. 19-20. ISBN 83-85209-08-5.
- Stanisław Jan Rostworowski: Nie tylko Pierwsza Brygada (1914-1918) – Z Legionami na bój. Warszawa: P. W. EGROS – Oficyna Wydawnicza, 1993, s. 271. ISBN 83-85253-05-X.
- Jan Tatara: Zarys historii wojennej 9-go pułku ułanów. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Stefan Pomarański: Borkowski Józef Dunin. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 2: Beyzym Jan – Brownsford Marja. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1936, s. 334. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 83-04-03291-0
- Borkowski Dunin Józef. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-02-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-07)].
Linki zewnętrzne
edytuj- Publikacje Józefa Dunin-Borkowskiego w bibliotece Polona