Otwórz menu główne

Józef Szamota (ur. 18 września 1859 w Lublinie, zm. 1942 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Józef Szamota
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 18 września 1859
Lublin
Data i miejsce śmierci 1942
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 18761921
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 18 Pułk Strzelców
2 Syberyjski Pułk Strzelców
I brygada 3 Syberyjskiej Dywizji Strzelców
2 Dywizja Strzelców Polskich
Okręg Wojskowy „Tarnów”
Obóz Warowny „Brześć Litewski”
Twierdza Modlin
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca dywizji piechoty
dowódca okręgu wojskowego
dowódca obozu warownego
dowódca twierdzy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Stanisława – II klasy Medal Zwycięstwa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

16 stycznia 1876, wstępując do Warszawskiej Szkoły Junkrów Piechoty, rozpoczął służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Po dwóch latach nauki i awansie na chorążego przydzielony został do 8 Batalionu Strzelców. Służył w garnizonach Częstochowa i Brześć. 4 października 1907 objął dowództwo 18 Pułku Strzelców w Suwałkach, a 16 lipca 1910 dowództwo 2 Syberyjskiego Pułku Strzelców w Nikolsku, położonym na terenie Kraju Ussuryjskiego (Daleki Wschód). 28 lipca 1913 został awansowany na generała majora i mianowany dowódcą I brygady 3 Syberyjskiej Dywizji Strzelców. Podczas I wojny światowej w 1915 jako dowódca brygady na froncie niemieckim walczył w obronie Warszawy. Kontuzjowany w bitwie pod Łodzią. Za udział w tej bitwie uzyskał najwyższe honory i odznaczenia bojowe. Po rewolucji październikowej w Związku Wojskowych Polaków. W okresie od 11 września 1917 do maja 1918 dowodził 2 Dywizją Strzelców Polskich w I Korpusie Polskim w Rosji.

8 grudnia 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą Okręgu Wojskowego „Tarnów”. Jednocześnie w lipcu i sierpniu 1919 dowodził oddziałami asystencyjnymi w Małopolsce Środkowej przeznaczonymi do stłumienia rozruchów w powiatach rzeszowskim i tarnowskim. 17 lipca 1919 wyznaczony został na stanowisko dowódcy Obozu Warownego „Brześć Litewski”. 1 maja 1920 zatwierdzony został w stopniu generała podporucznika z dniem 1 kwietnia tego roku. W sierpniu 1920, w czasie bitwy warszawskiej dowodził załogą Twierdzy Modlin. Z dniem 1 kwietnia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów.

Na emeryturze osiadł w Poznaniu. Współorganizował Targi Poznańskie. W 1939 wysiedlony został przez Niemców, znalazł się w Warszawie. W wyniku potrącenia przez samochód wojskowy zmarł. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

AwanseEdytuj

  • chorąży (Прапорщик) - 16 kwietnia 1878
  • podporucznik (Подпоручик) - 25 sierpnia 1878
  • porucznik (Поручик) - 6 marca 1883
  • sztabskapitan (Штабс-капитан) - 15 marca 1886
  • kapitan (Капитан) - 2 marca 1891
  • podpułkownik (Подполковник) - 26 lutego 1898
  • pułkownik (Полковник) - 1905 ze starszeństwem z 5 października 1904
  • generał brygady (Генерал-майор) - 1913 ze starszeństwem z 28 lipca 1913
  • generał dywizji - 26 października 1923 ze starszeństwem z 1 czerwca 1919

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1928 roku, s. 266.

BibliografiaEdytuj

  • T. Kryska Karski, S. Żurakowski Generałowie Polski Niepodległej wyd.: Editions Spotkania Warszawa 1991
  • H. P. Kosk Generalicja polska t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998