Otwórz menu główne

Jacek Kleyff

polski poeta, kompozytor, bard

ŻyciorysEdytuj

Absolwent VI LO im . T. Reytana w Warszawie[2]. W 1979 uzyskał dyplom magistra inżyniera architekta na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej[1]. Był jednym z twórców (razem z Januszem Weissem i Michałem Tarkowskim) słynnego kabaretu Salon Niezależnych[3]. W latach 1981–1985 mieszkał na wsi pod Lublinem, gdzie powstał zalążek Orkiestry Na Zdrowie (ONZ). Większość tekstów i kompozycji tego zespołu jest jego autorstwa.

Cenzura komunistycznaEdytuj

W grudniu 1975 roku był sygnatariuszem protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)[4]. Nazwisko Jacka Kleyffa znalazło się na specjalnej liście, na której umieszczono autorów pod szczególnym nadzorem peerelowskiej cenzury. Tomasz Strzyżewski w swojej książce o cenzurze w PRL publikuje poufną instrukcję cenzorską z 21 lutego 1976 Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, na której umieszczono jego nazwisko oraz następujące wytyczne: „Wszystkie własne publikacje autorów z poniższej listy zgłaszane przez prasę i wydawnictwa książkowe oraz wszystkie przypadki wymieniania ich nazwisk należy sygnalizować kierownictwu Urzędu, w porozumieniu z którym może jedynie nastąpić zwolnienie tych materiałów. Zapis nie dotyczy radia i TV, których kierownictwo we własnym zakresie zapewnia przestrzeganie tych zasad. Treść niniejszego zapisu przeznaczona jest wyłącznie do wiadomości cenzorów”[5].

Okres po upadku PRLEdytuj

W 1995 Orkiestra Na Zdrowie zdobyła „Złoty Bączek”, główną nagrodę publiczności, na festiwalu Przystanek Woodstock w Czymanowie nad Jeziorem Żarnowieckim. Najbardziej znane piosenki w wykonaniu Jacka Kleyffa to: „Telewizja” (1972), „Huśtawki” (1973) oraz „Nie męcz mnie” (1974), wykonywane później przez Kubę Sienkiewicza i Elektryczne Gitary. Na wydanej w 2002 płycie Pan Yapa i magiczna załoga aktor Krzysztof Janczak zadedykował Jackowi Kleyffowi utwór „Żółte eliksiry”.

W 2006 podczas wyborów samorządowych bezskutecznie starał się o mandat radnego m.st. Warszawy z list Komitetu Wyborczego Wyborców Gamonie i Krasnoludki.

Okazjonalnie prowadzi audycje w Programie III Polskiego Radia. Nauczyciel w Zespole Szkół Bednarska[6].

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2003)[7].

17 lipca 2013 w Biurze Rady m.st. Warszawy przewodnicząca Rady Ewa Malinowska-Grupińska wręczyła artyście wyróżnienie „Zasłużony dla Warszawy”[8].

13 listopada 2017 opublikował w serwisie Youtube napisaną przez siebie piosenkę pt. „Piotr S.” (na melodię rumuńskiej pieśni ludowej) nawiązującą do samopodpalenia Piotra Szczęsnego na placu Defilad w Warszawie[9][10].

Życie prywatneEdytuj

Syn architekta i wykładowcy akademickiego Zygmunta Kleyffa[1]. Żonaty, ma dwóch synów. Jeden z nich Tomasz pseud. „CNE” jest raperem i prezenterem telewizyjnym.

PublikacjeEdytuj

FilmografiaEdytuj

AktorEdytuj

  • 1975 – Obrazki z życia (serial), odc. 3 (Dziewczyna i „Akwarius”) jako kierownik zespołu beatowego
  • 1976 – Zdjęcia próbne jako przewodnik na tarasie Pałacu Kultury i Nauki
  • 1976 – Zaklęty dwór (serial), odc. 2 (Marzyciel i awanturnik) jako żołnierz w szpitalu wojskowym
  • 1977 – Rekord świata
  • 1978 – Zielona ziemia
  • 1981 – Wielka majówka jako komendant straży pożarnej
  • 1981 – Przyjaciele (serial), odc.4 (Nauka)
  • 1997 – Jam Osjan

MuzykaEdytuj

  • 1976 – Powrót – piosenka Ballada (wykonanie)
  • 1989 – Bal na dworcu w Koluszkach – piosenka: Telewizja (słowa, muzyka i wykonanie)
  • 2001 – Miś Kolabo (teatr TV)
    • piosenka Jeśli mi się kiedyś zdarzy... (słowa i muzyka)
    • piosenka: Czy...? (słowa i muzyka)

DyskografiaEdytuj

Zobacz więcej w artykule Orkiestra Na Zdrowie, w sekcji Dyskografia.
Albumy
  • Dokąd to obywatelu? (1983, CDN)[11]
  • Jacek Kleyff – live (1985, Alma-Art)
  • Piosenki (1999, Altmaster)
  • Znalezienie (2013, Agencja Artystyczna MTJ)
Notowane utwory
Tytuł Rok Pozycja na liście Album
RDC
[12]
„Znalezienie 2009” 2014 19 Znalezienie
„Good Time Riddim” 11
„—” utwór nie był notowany.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Janusz R. Kowalczyk: Jacek Kleyff (pol.). culture.pl. [dostęp 2016-09-20].
  2. Jacek Kleyff, Pomówienia. Macierewicz nie zastosował się do świętej reguły Czarnej Jedynki, wyborcza.pl, 22 lutego 2016 [dostęp 2019-06-18].
  3. Janusz R. Kowalczyk: Salon Niezależnych (pol.). culture.pl. [dostęp 2016-09-20].
  4. Kultura 1976/01/340 - 02/341 Paryż 1976, s. 236.
  5. Tomasz Strzyżewski 2015 ↓, s. 95.
  6. Rasz.Edu.Pl – Konsultacje. [dostęp 2010-08-13].
  7. M.P. z 2004 r. nr 12, poz. 188
  8. Zasłużony dla m.st. Warszawy (pol.). Witryna Rady Warszawy. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-16)].
  9. Jacek Kleyff napisał piosenkę o Piotrze Szczęsnym. wyborcza.pl. [dostęp 2017-11-16].
  10. Jacek Kleyff: Jacek Kleyff „Piotr S.”. youtube.com. [dostęp 2017-11-16].
  11. Zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego on-line. [dostęp 2010-08-13].
  12. Notowanie 39 (20.06.2014) (pol.). rdc.pl. [dostęp 2014-08-13].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj