Otwórz menu główne

Jakub Bargiełowski

As myśliwski, starszy sierżant pilot Wojska Polskiego

Jakub Bargiełowski (ur. 25 lipca 1921 roku w Garbowie, zm. 21 lutego 2010 w Sydney[1]) – starszy sierżant pilot Wojska Polskiego II RP, chorąży (ang. Warrant Officer) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski II wojny światowej.

Jakub Bargiełowski
5 zwycięstw
starszy sierżant pilot starszy sierżant pilot
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1921
Garbów, Polska
Data i miejsce śmierci 21 lutego 2010
Sydney, Australia
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Siły Powietrzne RP
RAF roundel.svg RAF
Jednostki Dywizjon 315
Dywizjon 303
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Lotniczy (czterokrotnie) Medal Wybitnej Służby Lotniczej od 1919 (Wielka Brytania) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Lotniczych Załóg w Europie (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)

ŻyciorysEdytuj

W 1936, po ukończeniu szkoły powszechnej w Dęblinie, wstąpił do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy. Tuż przed wybuchem wojny został skierowany do Wyższej Szkoły Pilotażu w Ułężu. Po napadzie ZSRR na Polskę szkoła rozpoczęła ewakuację do Rumunii. 18 września Bargiełowski dostał się do niewoli radzieckiej i jako podoficer został zesłany do pracy w kamieniołomach nad Morzem Czarnym. Następnie wywieziono go na Syberię, gdzie przebywał do 4 września 1941. W tym samym roku wraz z grupą innych pilotów został drogą morską przewieziony do Szkocji.

Po długim leczeniu do wojska powrócił dopiero w styczniu 1943 roku (otrzymał numer służbowy P-79445). We wrześniu rozpoczął szkolenie pilotażu myśliwskiego i 24 stycznia 1944 roku został przydzielony do Dywizjonu 315, latającego na samolotach Supermarine Spitfire V. Po przezbrojeniu jednostki w samoloty Mustang III 12 czerwca 1944 roku Bargiełowski odniósł swoje pierwsze podwójne zwycięstwo powietrzne nad niemieckim samolotem Focke-Wulf Fw 190. Największy sukces odnotował jednak 18 sierpnia 1944, gdy zestrzelił dwa FW 190, a kolejne dwa poważnie uszkodził. Ostatnie zwycięstwo powietrzne odniósł 11 grudnia, zestrzeliwując swój piąty samolot FW 190 i uzyskując tytuł asa. Zestrzelił także trzy latające bomby V1.

Po miesięcznym odpoczynku w kwietniu 1945 roku został skierowany jako instruktor do jednostki 61 OTU, gdzie służył do 24 lipca. Ponownie skierowano go do macierzystego Dywizjonu 315, a w połowie listopada 1945 został przydzielony do Dywizjonu 303. W jednostce tej służył do momentu jej rozwiązania, czyli 11 grudnia 1946 roku.

W maju 1948 wyemigrował do Australii, gdzie zajął się poszukiwaniem szlachetnych kamieni, ich szlifowaniem i handlem nimi.

Zwycięstwa powietrzneEdytuj

Na liście Bajana sklasyfikowany został na 41 pozycji z 5 pewnymi zestrzeleniami i 3 uszkodzeniami. Zestrzelił również 3 bomby latające V1.

zwycięstwa pewneEdytuj

  • 2 Fw 190 – 12 czerwca 1944 (pilotował Mustanga III PK-F nr FB145)
  • 2 Fw 190 – 18 sierpnia 1944 (pilotował Mustang III PK-I nr FX945)
  • Fw 190 – 11 grudnia 1944 (pilotował Mustang III PK-T)

uszkodzoneEdytuj

  • Bf-109 – 24 czerwca 1944 (pilotował Mustang III PK-Y nr FX984)
  • 2 Fw 190 – 18 sierpnia 1944 (pilotował Mustang III PK-I nr FX945)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Timesonline.co.uk: Jakub Bargielowski: Polish fighter ace. [dostęp 2010-05-06].

BibliografiaEdytuj