Jakub Bargiełowski

As myśliwski, starszy sierżant pilot Wojska Polskiego

Jakub Bargiełowski (ur. 25 lipca 1921 roku w Garbowie, zm. 21 lutego 2010 w Sydney[1]) – starszy sierżant pilot Wojska Polskiego II RP, chorąży (ang. Warrant Officer) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski II wojny światowej.

Jakub Bargiełowski
5 zwycięstw
Ilustracja
starszy sierżant pilot starszy sierżant pilot
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1921
Garbów, Polska
Data i miejsce śmierci 21 lutego 2010
Sydney, Australia
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Siły Powietrzne RP
RAF roundel.svg RAF
Jednostki dywizjon 315
dywizjon 303
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Lotniczy (czterokrotnie) Medal Wybitnej Służby Lotniczej od 1919 (Wielka Brytania) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Lotniczych Załóg w Europie (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)

ŻyciorysEdytuj

Syn Stanisława i Heleny z Lisieckich[2]. Od 1927 mieszkał z rodzicami w Chudowoli k. Lubartowa i uczęszczał do okolicznych szkół podstawowych. Po ukończeniu czwartej klasy ojciec przeniósł go do szkoły powszechnej w Dęblinie. W 1936, po ukończeniu szkoły powszechnej, wstąpił do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy (od 1938 w Krośnie). Odbył kurs unitarny oraz szkolenie szybowcowe w Ustjanowej. W 1938 przeszedł szkolenie w zakresie podstawowego pilotażu samolotowego na RWD-8, szkolenie zaawansowane odbył w Krośnie na samolotach PWS-18 i PWS-26[3]. Tuż przed wybuchem wojny został skierowany do Wyższej Szkoły Pilotażu w Ułężu. Po napadzie ZSRR na Polskę szkoła rozpoczęła ewakuację do Rumunii[4]. 18 września Bargiełowski dostał się do niewoli radzieckiej i jako podoficer został zesłany do pracy w kamieniołomach Jelenowskie Rudniki nad Morzem Czarnym[5]. 23 maja 1940 wywieziono go na Syberię do Czobiu-Uchta, gdzie przebywał do 4 września 1941. W tym samym roku wraz z grupą innych pilotów został ewakuowany na pokładzie SS „Langsterplan Castle” do Szkocji. Dotarł do Glasgow 13 października. Po długim leczeniu, przeszedł szkolenie w zakresie pilotażu w 25 Elementary Flying Training School (EFTS) w Havillan a następnie od 23 sierpnia 1942 w 16 Secondary Flying Training School (SFTS) w Newtown[6]. Praktykę lotniczą odbył w 41 Operation Training Unit (OTU). Otrzymał numer służbowy 794457[4].

We wrześniu 1943 rozpoczął szkolenie pilotażu myśliwskiego i 24 stycznia 1944 został przydzielony do dywizjonu 315, latającego na samolotach Supermarine Spitfire V[7]. Po przezbrojeniu jednostki w samoloty Mustang III 12 czerwca 1944 odniósł swoje pierwsze podwójne zwycięstwo powietrzne nad niemieckim samolotem Focke-Wulf Fw 190[8]. Największy sukces odnotował jednak 18 sierpnia 1944, gdy zestrzelił dwa FW 190, a kolejne dwa poważnie uszkodził[9]. Ostatnie zwycięstwo powietrzne odniósł 11 grudnia, zestrzeliwując swój piąty samolot FW 190 i uzyskując tytuł asa. Zestrzelił także trzy latające bomby V1[10].

Po miesięcznym odpoczynku w kwietniu 1945 został skierowany jako instruktor do jednostki 61 OTU, gdzie służył do 24 lipca. Ponownie skierowano go do macierzystego dywizjonu 315, a w połowie listopada 1945 został przydzielony do dywizjonu 303. W jednostce tej służył do momentu jej rozwiązania, czyli 11 grudnia 1946[2].

Po demobilizacji wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia (PKPiR) z przydziałem do bazy RAF Framlingham. Nie zdecydował się na powrót do Polski, wybrał życie na emigracji. W maju 1948 wyemigrował do Australii, gdzie dotarł 20 sierpnia. Zajął się poszukiwaniem szlachetnych kamieni, ich szlifowaniem i handlem nimi. Swoje wojenne losy opisał w książce Mustangiem w polu ognia. Wspomnienia pilota myśliwca, wydanej w 2010. Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Lotników Polskich w Australii[11]. Zmarł 21 lutego 2010 roku, został pochowany został na cmentarzu Rookwood Necropolis na przedmieściach Sydney[12].

Zwycięstwa powietrzneEdytuj

Na liście Bajana sklasyfikowany został na 41 pozycji z 5 pewnymi zestrzeleniami i 3 uszkodzeniami[13]. Zestrzelił również 3 bomby latające V1[14].

Zwycięstwa pewne:

  • 2 Fw 190 – 12 czerwca 1944 (pilotował Mustanga III PK-F nr FB145)
  • 2 Fw 190 – 18 sierpnia 1944 (pilotował Mustang III PK-I nr FX945)
  • Fw 190 – 11 grudnia 1944 (pilotował Mustang III PK-T)

Uszkodzone:

  • Bf-109 – 24 czerwca 1944 (pilotował Mustang III PK-Y nr FX984)
  • 2 Fw 190 – 18 sierpnia 1944 (pilotował Mustang III PK-I nr FX945)

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Polskie
Brytyjskie

PrzypisyEdytuj

  1. Timesonline.co.uk: Jakub Bargielowski: Polish fighter ace. [dostęp 2010-05-06].
  2. a b Gretzyngier, Matusiak, Zieliński 2012 ↓, s. 18.
  3. Lotnicy ziemi grabowskiej 2012 ↓, s. 127.
  4. a b Krzystek 2012 ↓, s. 176.
  5. Kubit 2019 ↓, s. 175.
  6. Lotnicy ziemi grabowskiej 2012 ↓, s. 128.
  7. Zieliński 1994 ↓, s. 64.
  8. Lotnicy ziemi grabowskiej 2012 ↓, s. 129.
  9. Król 1990 ↓, s. 240.
  10. Gretzyngier, Matusiak, Zieliński 2012 ↓, s. 19.
  11. Lotnicy ziemi grabowskiej 2012 ↓, s. 130.
  12. Jakub Bargiełowski (pol.). Niebieska Eskadra. [dostęp 2021-01-22].
  13. "Lista Bajana" (pol.). Polskie Siły Powietrzne w II wojnie światowej. [dostęp 2021-01-22].
  14. Lotnicy ziemi grabowskiej 2012 ↓, s. 133.

BibliografiaEdytuj