Otwórz menu główne

Jan Władysław Chylewski (ur. 27 czerwca 1891 w Łękach Wielkich, zm. 1940 w Charkowie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Jan Władysław Chylewski
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1891
Łęki Wielkie
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 7 Pułk Artylerii Ciężkiej
17 Pułk Artylerii Ciężkiej
8 Pułk Artylerii Ciężkiej
2 Pułk Artylerii Ciężkiej
Mazowiecka SPRArt.
Stanowiska dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
komendant szkoły podchorążych rezerwy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Łękach Wielkich, w powiecie kościańskim, w rodzinie Adama i Antoniny[1].

W czasie I wojny światowej, w latach 1914–1918 służył w armii niemieckiej. W 1917 r. otrzymał nominację na podporucznika. Jako dowódca 1 dywizjonu artylerii ciężkiej wielkopolskiej wziął udział w powstaniu wielkopolskim.

Po zakończeniu wojny, w 1919, został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i przydzielony do 17 pułku artylerii ciężkiej. W jednostce służył do 1921 roku.

W 1921 został przydzielony do 7 pułku artylerii ciężkiej[2][3]. W 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii[4]. Od 1930 służył w 8 pułku artylerii ciężkiej jako dowódca dyonu[5]. 28 czerwca 1933 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku[6]. 24 stycznia 1934 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 13. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. W czerwcu 1934 został przeniesiony do 2 pułku artylerii ciężkiej w Chełmie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8]. W 1939 został mianowany komendantem Mazowieckiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii.

W 1939 kadra Mazowieckiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii wraz z kadrą Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii została skierowana do Włodzimierza Wołyńskiego. Kilkunastu oficerów dostało się do niewoli sowieckiej, wśród nich Jan Chylewski i w kwietniu 1940 roku zostało zamordowanych przez NKWD w Charkowie i pogrzebanych w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[9]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 67.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 792, 842.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 710.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 433, 458.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182, 708.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 128.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  9. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  10. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 101
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 57)

BibliografiaEdytuj