Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy Jana Czarneckiego generała WP. Zobacz też: inne osoby o nazwisku Jan Czarnecki.

Jan Czarnecki (ur. 25 czerwca 1919 w Zarębicach, zm. 17 czerwca 1979 w Olsztynie) - generał brygady WP.

Jan Czarnecki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1919
Zarębice
Data śmierci 17 czerwca 1979
Przebieg służby
Lata służby 1943 - 1971
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939

Skończył 6 klas gimnazjum we Włodzimierzu Wołyńskim. Był członkiem ZMW „Wici”. W lutym 1940 deportowany do obwodu archangielskiego, gdzie był robotnikiem leśnym. We wrześniu 1941 przeniesiony do Saratowa, gdzie kierował brygadą ochotniczą w kołchozie. Od początku 1943 był robotnikiem na plantacji ryżu w Kazachstanie.

W maju 1943 wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Dowódca drużyny i celowniczy rkm w 3 pp, w 1 DP, uczestnik bitwy pod Lenino, gdzie został lekko ranny w nogę. W październiku 1944 ukończył kurs chorążych w Mińsku Mazowieckim, następnie mianowany oficerem personalnym Zarządu Polityczno-Wychowawczego 3 Armii WP w Tomaszowie Lubelskim, w grudniu 1944 przeniesiony do 2 Armii WP jako sekretarza wydziału polityczno-wychowawczego w 10 DP. Uczestnik walk nad Odrą i Nysą Łużycką i pod Dreznem.

Od grudnia 1945 kierował kancelarią Zarządu Polityczno-Wychowawczego Sztabu IV Okręgu Wojskowego w Katowicach. W 1946 na kursie dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. 1947-1948 studiował na Wydziale Administracyjnym Akademii Nauk Politycznych w Warszawie.

Od kwietnia 1949 kierownik sekcji szkolenia oficerów rezerwy w Dowództwie Wojsk Lądowych. 1950-1951 na kursie dowódców pułku w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie. Od lipca 1951 dowódca 2 pp w Skierniewicach, a od września 1952 szef sztabu 25 DP w Siedlcach.

W listopadzie 1953 został dowódcą 22 DP w Giżycku. W latach 1954-1956 dokształcał się w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po powrocie został dowódcą 21 DP w Lidzbarku Warmińskim, a w czerwcu 1957 dowódcą 15 Dywizji Zmechanizowanej w Olsztynie.

W październiku 1958 awansowany na generała brygady. Od sierpnia 1963 szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Olsztynie.

W lipcu 1970 na wniosek I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Olsztynie minister obrony narodowej gen. broni Wojciech Jaruzelski odwołał go ze stanowiska szefa WSzW, proponując analogiczne stanowisko w Zielonej Górze. Gdy gen. Czarnecki odmówił ze względów rodzinnych, został ukarany usunięciem z zawodowej służby wojskowej i 17 sierpnia 1971 przeniesiony do rezerwy. Później był kierownikiem Sekretariatu Wojewódzkiego Komitetu Obrony w Olsztynie.

Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Olsztynie (kw. 1 rząd 2 grób 1)[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 271-273.