Otwórz menu główne

Jan Leszek Franczyk (ur. 24 czerwca 1956 w Krakowie) – polski psycholog, dziennikarz, działacz opozycyjny i samorządowiec związany z Krakowem, redaktor naczelny „Głosu – Tygodnika Nowohuckiego”.

Jan Franczyk
Data i miejsce urodzenia 24 czerwca 1956
Kraków
Zawód, zajęcie psycholog, dziennikarz
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko redaktor naczelny „Głosu – Tygodnika Nowohuckiego”
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

ŻyciorysEdytuj

W 1983 ukończył studia na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 2004 obronił pracę doktorską w Papieskiej Akademii Teologicznej. W 1977 zaangażował się w działalność opozycyjną, był członkiem SKS oraz współzałożycielem Chrześcijańskiej Wspólnoty Ludzi Pracy. Współtworzył Wydawnictwo Krzyża Nowohuckiego oraz czasopismo „Krzyż Nowohucki”, którego został redaktorem. W okresie 1979–1983 zajmował się kolportażem wydawnictw niezależnych i podziemnych. W latach 1980–1981 należał do NSZZ „Solidarność”, następnie był internowany (1981–1982). W latach 80. pracował jako psycholog w Ośrodku Opiekuna Społecznego oraz wykładowca Chrześcijańskiego Uniwersytetu Robotniczego w Mistrzejowicach. W 1985 uzyskał zatrudnienie w Zakładzie Psychologii WSP w Krakowie (do 1992).

W 1990 podjął pracę w „Czasie Krakowskim” jako kierownik działu religijnego (do 1993), następnie był redaktorem naczelnym „Głosu – Tygodnika Nowohuckiego”, a także pełnomocnikiem likwidatora ośrodka TVP Krakowie.

W III Rzeczypospolitej związany z samorządem terytorialnym, od 1994 do 2010 zasiadał w radzie miejskiej Krakowa (wybierany z ramienia centroprawicowej koalicji Twoje Miasto jako przedstawiciel PChD, następnie z listy AWS oraz Prawa i Sprawiedliwości[1]). W 2010 nie uzyskał reelekcji na kolejną kadencję[2]. Powrócił do rady miejskiej w 2014 z ramienia PiS[3]. Był członkiem Partii Republikańskiej (przewodniczący w 1991), PChD oraz Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego.

Podjął pracę jako wykładowca w Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej „Ignatianum” oraz Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Jest autorem publikacji: Przykazania (Kraków 1981), Na fundamencie krzyża: Kościół katolicki w Nowej Hucie w latach 1949–1989 (Kraków 2004), Encyklopedia Nowej Huty (wraz z Ryszardem Dzieszyńskim, Kraków 2006), Brama śmierci: pytania o sprawy ostateczne (Kraków 2007)[4]. Należy do Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Laureat nagrody Polcul Foundation za działania na rzecz współpracy polsko-litewskiej (1991), wyróżniony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001). W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. W tym samym roku wyróżniony został Medalem „Niezłomnym w słowie”[6]. W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[7].

Od 2006 członek wspólnoty „Fraternitas Jesu”[8].

PrzypisyEdytuj

  1. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2012-09-24].
  2. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2012-09-24].
  3. Wyniki wyborów samorządowych 2014 Kraków. Znamy skład nowej Rady Miasta. gazetakrakowska.pl, 18 listopada 2014. [dostęp 2014-11-20].
  4. Wykaz publikacji dostępnych w Bibliotece Narodowej. [dostęp 2012-09-24].
  5. M.P. z 2011 r. nr 107, poz. 1080
  6. Medal Niezłomnym w Słowie. 13-grudnia.pl. [dostęp 2012-09-24].
  7. Odznaczenia dla opozycjonistów w PRL przyznane.. dziennikpolski24.pl, 10 listopada 2015. [dostęp 2015-11-11].
  8. Bracia. fraternitasjesu.pl. [dostęp 2017-06-07].

BibliografiaEdytuj