Jean-Louis Borloo

francuski polityk

Jean-Louis Borloo (ur. 7 kwietnia 1951 w Paryżu) – francuski polityk i prawnik, parlamentarzysta i minister. Lider Partii Radykalnej oraz Unii Demokratów i Niezależnych. Od 2005 żonaty z Béatrice Schönberg.

Jean-Louis Borloo
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

7 kwietnia 1951
Paryż

Minister stanu Francji
Okres

od 19 czerwca 2007
do 13 listopada 2010

Przynależność polityczna

UMP

ŻyciorysEdytuj

Studiował filozofię, nauki ekonomiczne, prawo i historię. Ukończył studia podyplomowe Master of Business Administration na Uniwersytecie w Manchesterze. Praktykował jako adwokat w Paryżu. Był prezesem klubu piłkarskiego Valenciennes FC.

W latach 1989–1992 zasiadał w Parlamencie Europejskim[1]. Od 1989 do 2002 zajmował stanowisko burmistrza Valenciennes. Od 1993 w każdych kolejnych wyborach do 2012 włącznie uzyskiwał mandat deputowanego do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Również w wyborach parlamentarnych w 2012 uzyskał poselską reelekcję[2].

Zaangażował się w działalność socjalliberalnej Partii Radykalnej, był m.in. jej współprzewodniczącym (2005–2007), następnie został prezydentem tego ugrupowania. Wraz z radykałami należał do Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, następnie nawiązał współpracę Unii na rzecz Ruchu Ludowego, w ramach której PR uzyskała status partii afiliowanej.

Od 2004 był ministrem do spraw polityki społecznej w rządach Jean-Pierre’a Raffarina i Dominique’a de Villepin. 18 maja 2007 objął urząd ministra finansów i gospodarki w pierwszym gabinecie François Fillona. 19 czerwca w drugim rządzie tego premiera, powołanym po wyborach parlamentarnych, został ministrem stanu (do spraw energii, ekologii, transportu i zrównoważonego rozwoju). Wprowadził pięcioletni plan polityki społecznej, opierający się na trzech celach „równej godności, zamieszkania i zatrudnienia”. Z rządu odszedł po rekonstrukcji dokonanej jesienią 2010.

Po wyborach w 2012 zainicjował powołanie nowej centrowej grupy parlamentarnej, a następnie federacyjnej partii politycznej pod nazwą Unia Demokratów i Niezależnych[3].

W kwietniu 2014 z powodów zdrowotnych związanych z hospitalizacją wynikającą z zapalenia płuc złożył wszystkie funkcje polityczne i partyjne[4], rezygnując m.in. z mandatu deputowanego.

PrzypisyEdytuj

  1. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2011-04-01].
  2. Résultats des élections législatives 2012. lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-18]. (fr.).
  3. Borloo jette les fondations de son nouveau parti. partiradical.net, 18 września 2012. [dostęp 2012-10-21]. (fr.).
  4. Borloo: „Je n'ai pas toute l'énergie nécessaire pour remplir mes responsabilités”. lepoint.ft, 6 kwietnia 2014. [dostęp 2014-05-05]. (fr.).

BibliografiaEdytuj