Otwórz menu główne

Partia Radykalna (fr. Parti radical, PR) – francuska centrowa, liberalna partia polityczna. Zwana także od swojej paryskiej siedziby Parti radical „valoisien”.

Partia Radykalna
Lider Laurent Hénart (ostatni)
Data założenia 1972
Data rozwiązania 2017
Ideologia polityczna socjalliberalizm, liberalizm
Barwy niebieski, czerwony

Spis treści

HistoriaEdytuj

Partia powstała w 1972 w wyniku rozłamu między frakcjami Partii Radykalnej. PR założyli zwolennicy współpracy z centrystami, odrzucający sojusz z François Mitterrandem, a zwłaszcza możliwość koalicji z komunistami. Na jej czele stanął dotychczasowy przywódca radykałów, Jean-Jacques Servan-Schreiber. Partia w 1974 poparła kandydaturę Valéry’ego Giscarda d’Estainga w wyborach prezydenckich, a w 1978 wzięła udział w założeniu Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, w ramach której działała do 2002, zachowując odrębność organizacyjną.

W wyborach do Zgromadzenia Narodowego z list UDF pomiędzy 1978 a 1997 radykałowie uzyskiwali z reguły kilka mandatów (od 2 do 7), jedynie w 1993 odnieśli większy sukces, wprowadzając do niższej izby parlamentu 14 posłów.

Przed wyborami prezydenckimi w 2002 Partia Radykalna opowiedziała się za kandydaturą ubiegającego się o reelekcję Jacques’a Chiraca. Po jego zwycięstwie podjęła decyzję o zerwaniu sojuszu z UDF i przyłączeniu się do Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskała 9 mandatów poselskich, w kolejnych latach zasiliła ją grupa znanych polityków, m.in. Serge Lepeltier i Jean-Louis Borloo.

Na kongresie przeprowadzonym w dniach 26–27 października 2002 PR podjęła decyzję o stowarzyszeniu się z Unią na rzecz Ruchu Ludowego (przy sprzeciwie wobec tej decyzji ze strony trzech byłych przewodniczących radykałów – Didiera Barianiego, Yves’a Gallanda i Thierry’ego Cornilleta).

W 2007 Partia Radykalna zaangażowała się w kampanię wyborczą Nicolasa Sarkozy’ego, po jego zwycięstwie Jean-Louis Borloo wszedł w skład rządu François Fillona. W tym samym roku kilkunastu przedstawicieli radykałów uzyskało mandaty do Zgromadzenia Narodowego. W 2009 z list UMP trzech jej kandydatów uzyskało mandaty europosłów (Véronique Mathieu, Tokia Saïfi i Dominique Riquet).

Kongres radykałów z 14–15 marca 2011 przegłosował większością 93% głosów decyzję o uniezależnieniu partii od UMP i o wystawieniu własnego kandydata (którym został Jean-Louis Borloo) w wyborach prezydenckich w 2012. W tym samym roku Partia Radykalna przystąpiła do organizowania nowej centroprawicowej koalicji politycznej pod nazwą Sojusz. Blok ten nie podjął szerszej wspólnej działalności, a jego członkowie ostatecznie poparli Nicolasa Sarkozy’ego. W wyborach do Zgromadzenia Narodowego w tym samym roku 12 jej kandydatów zostało wybranych do tej izby francuskiego parlamentu[1][2], z czego sześciu pod szyldem UMP, a sześciu pod szyldem radykałów (w większości z poparciem UMP). W 2012 partia przystąpiła do federacyjnej Unii Demokratów i Niezależnych, w 2017 wprowadziła kilkuosobową reprezentację do niższej izby parlamentu.

W grudniu 2017 Partia Radykalna połączyła się z Lewicową Partią Radykalną, tworząc wspólne ugrupowanie pod nazwą Mouvement radical[3].

Przewodniczący Partii RadykalnejEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Résultats du 1er tour des élections législatives (fr.). partiradical.net. [dostęp 2012-06-19].
  2. Résultats du 2nd tour des élections législatives (fr.). partiradical.net. [dostęp 2012-06-19].
  3. Les radicaux se retrouvent après 45 ans de séparation (fr.). lejdd.fr, 9 grudnia 2017. [dostęp 2018-01-05].

BibliografiaEdytuj