Otwórz menu główne

Jerzy Klempel

polski piłkarz ręczny, trener

Jerzy Klempel (ur. 23 kwietnia 1953 w Międzylesiu, zm. 28 maja 2004 we Wrocławiu) – polski piłkarz ręczny (prawy rozgrywający, bądź prawoskrzydłowy), trener i działacz sportowy. Reprezentant kraju, dwukrotny olimpijczyk (1976 i 1980). Zasłużony Mistrz Sportu (1987), odznaczony m.in. brązowym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe (1976, 1982) i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Pseudonim boiskowy – „Kukuś”.

Jerzy Klempel
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1953
Międzylesie
Data i miejsce śmierci 28 maja 2004
Wrocław
Wzrost 192 cm
Pozycja prawy rozgrywający, prawoskrzydłowy
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1970-1971 Gwardia Opole
1971-1982 Śląsk Wrocław
1982-1991 Frisch Auf Göppingen
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1972-1987 Polska Polska 221 (1170)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1996-2003 Śląsk Wrocław
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Montreal 1976 Piłka ręczna
Puchar świata
Srebro Szwecja 1974 piłka ręczna
Srebro Szwecja 1979 piłka ręczna

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Karierę sportową zaczynał w wieku 15 lat (1968) od tytułu mistrza Polski juniorów w hokeju na lodzie w barwach Odry Opole. Niespełna dwa lata później – za namową siostry (piłkarki ręcznej) oraz jej znajomych – trafił na trening szczypiornistów Gwardii Opole, prowadzony przez Edwarda Hylę – mimo, że wcześniej nie wykazywał większego zainteresowania tą dyscypliną sportu. Po kilku zajęciach zdecydował się jednak postawić na „handball”. Po zaledwie roku od podjęcia treningów dostał szansę debiutu w meczu ligowym seniorów. Wiosną 1970 – mając niespełna 17 lat – zaliczył swój pierwszy występ w polskiej ekstraklasie. W dwumeczu przeciwko Pogoni Zabrze wystąpił w obydwu spotkaniach, zdobywając w nich łącznie 20 bramek (11 w sobotę i 9 w niedzielę). Po roku został zawodnikiem Śląska Wrocław, w którym występował przez ponad dekadę. To właśnie tutaj święcił swe największe triumfy, a okres jego gry dla „Wojskowych” przypadł na „złotą erę” w historii tego klubu – m.in. finał Pucharu Mistrzów 1978 (porażka 22:28 z SC Magdeburg) oraz 7 tytułów mistrza Polski z rzędu (1972-1978).

W 1982 po zakończeniu Mistrzostw Świata przeszedł do niemieckiego Frisch Auf Göppingen. W jego barwach trzykrotnie z rzędu zostawał królem strzelców Bundesligi – 1986 (233 bramki), 1987 (239 bramek), 1988 (198 bramek). W sezonie 1986/1987 uzyskał najwyższą średnią bramkową na mecz w historii niemieckiej ligi (9,19). 4 czerwca] 1983, podczas meczu z TuS Hofweier (27:28) ustanowił swój najlepszy wynik w Bundeslidze, zdobywając 19 goli (16 z gry i tylko 3 z rzutów karnych). Wynik ten był jednocześnie, przez 26 lat, rekordem Bundesligi, pobitym 6 czerwca 2009 przez Stefana Schrödera, który zdobył 21 bramek[1]. Łącznie przez 9 sezonów rozegrał 153 spotkania, w których strzelił 1189 bramek (786 z gry i 403 z rzutów karnych), co daje średnią 7,77 gola na mecz.

Zdobywca brązowego medalu olimpijskiego w 1976 (w 1980 wraz z reprezentacją na 7. miejscu). Trzykrotny uczestnik mistrzostw świata (brązowy medal w 1982; 4. miejsce w 1974; 6. miejsce w 1978), gdzie wystąpił łącznie w 19 spotkaniach, strzelając 105 bramek. Król strzelców turnieju olimpijskiego w Moskwie1980 (44 bramki) i Mistrzostw Świata w Danii – 1978 (47 bramek). Zaliczył 221 oficjalnych meczów w seniorskiej reprezentacji kraju (236 licząc ze spotkaniami nieoficjalnymi). Reprezentacyjną karierę zakończył w 1987 meczem przeciwko Szwecji w Opolu (selekcjonerem był wówczas Zenon Łakomy).

Najskuteczniejszy zawodnik w historii polskiej reprezentacji (brak danych odnośnie dokładnej liczby strzelonych goli – ok. 1 170), powszechnie uznawany za najwybitniejszego polskiego piłkarza ręcznego w dziejach i jednego z najwybitniejszych graczy na świecie (jako jedyny był aż 18 razy wybierany do składu „reprezentacji gwiazd” najważniejszych imprez).

Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener – w Śląsku Wrocław i kadrze narodowej – oraz działacz sportowy (pod jego wodzą w 1997 klub ten po raz ostatni wygrał ligę). W 2003 z powodu problemów zdrowotnych (chorował na dnę moczanową oraz sepsę)[2] zrezygnował z trenerki, zajął się natomiast zdobywaniem pieniędzy na funkcjonowanie klubu.

Ukończył technikum mechaniczne i studiował na Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Żołnierz zawodowy (st. chor. sztab.). Miał żonę Barbarę i syna Bartosza.

Od 2004 roku w Dzierżoniowie na Dolnym Śląsku odbywa się dorocznie Memoriał Jerzego Klempela, w którym startują najlepsze polskie i zagraniczne drużyny szczypiorniaka.

Kariera zawodniczaEdytuj

Kariera klubowaEdytuj

  1.   Gwardia Opole (1970-1971) brak sukcesów
  2.   Śląsk Wrocław (1971-1982) finał Pucharu Mistrzów (1978), 8 tytułów mistrza (1972-1978, 1982) i 3 Puchary Polski (1976, 1981-1982)
  3.   Frisch Auf Göppingen (1982-1991) brak sukcesów

Kariera reprezentacyjnaEdytuj

Występy na ważnych imprezach:

  • MŚ 1974 – 6 meczów, 25 bramek
  • IO 1976 – 5 meczów, 23 bramki   brązowy medal
  • MŚ 1978 – 6 meczów, 47 bramek król strzelców
  • IO 1980 – 6 meczów, 44 bramki król strzelców
  • MŚ 1982 – 7 meczów, 33 bramki   brązowy medal

PrzypisyEdytuj

  1. Rekord Klempela w Bundeslidze pobity, Wp.pl, 06.06.2009
  2. Niesamowite postacie sportowego Wrocławia – cz.1 Jerzy Klempel, RezerwujSport, 5 listopada 2017.

BibliografiaEdytuj

  1. Marek Ordyłowski, Zbigniew Schwarzer, Leonard Szymański, 50 lat wrocławskiego sportu 1945 – 1995, Wrocław: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, 2007, ISBN 978-83-89518-67-5, OCLC 749692564.
  2. Program telewizyjny Gwiazdy Wielkiego Sportu (TVP)

Linki zewnętrzneEdytuj