Otwórz menu główne

Jerzy Bartłomiej Korolec (ur. 24 sierpnia 1933 w Warszawie, zm. 29 sierpnia 2000 tamże)[1] – polski historyk, filozof, profesor, ambasador RP w Słowacji (1993–1997).

Jerzy Korolec
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 24 sierpnia 1933
Warszawa
Data i miejsce śmierci 29 sierpnia 2000
Warszawa
Profesor doktor habilitowany nauk
humanistycznych
Specjalność:
historia filozofii średniowiecznej
Alma Mater Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
Doktorat 1962
IFiS PAN
Habilitacja 1973
IFiS PAN
Profesura 1984 – nadzwyczajny
1991 – zwyczajny
Wykładowca, naukowiec
Jednostka Instytut Filozofii i Socjologii PAN
Konsul Generalny RP w Bratysławie
Okres spraw. 1991–1993
Następca przekształcenie w ambasadę
Ambasador RP w Słowacji
Okres spraw. 1993–1997
Poprzednik nowe stanowisko
Następca Jan Komornicki
Odznaczenia
Order Podwójnego Białego Krzyża II Klasy (Słowacja) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Absolwent studiów filozoficznych oraz historycznych na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Przez całe zawodowe życie związany z Instytutem Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, gdzie był profesorem i, od 1991, kierownikiem Zakładu Historii Filozofii Starożytnej i Średniowiecznej. Jeden z pierwszym wypromowanych w tym Instytucie doktorów (1962) „Compendium divinorum" Henryka de Campo w rkp. BJ 965). W 1973 habilitował się na podstawie książki Filozofia moralna Jana Burydana. Paryski wzór krakowskich dysput z zakresu „Etyki" w pierwszej połowie XV wieku. W 1984 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1991 profesora zwyczajnego.

Był założycielem i długoletnim redaktorem naczelnym „Mediaevalia Philosophica Polonorum", a także „Materiałów i Studiów Zakładu Historii Starożytnej i Średniowiecznej". Prowadził badania naukowe nad rękopisami średniowiecznymi w Czechach oraz w Bibliotece Jagiellońskiej. Przebywał na stażach naukowych we Francji, Belgii, Niemczech oraz Pradze. Utrzymywał kontakty z paryskim Institut de recherche et d'histoire des textes.

Dorobek naukowy Korolca liczy ponad 70 pozycji bibliograficznych poświęconych głównie filozofii późnego średniowiecza oraz edycji tekstów z tego okresu. Napisał monografie poświęcone myślicielom Pragi i Krakowa z XIV i XV wieku oraz rękopisom powstałym w ich kręgu. Był jednym z pionierów badań nad myślą tego okresu w Polsce i Czechach. Główne jego zainteresowania badawcze koncentrowały się wokół rękopisów zawierających komentarze do pism Arystotelesa.

Od 1991 do 1997 kierował polską placówką dyplomatyczną w Bratysławie, najpierw jako konsul generalny, a od 1 stycznia 1993, po podziale Czechosłowacji, jako ambasador RP w Słowacji[2][3].

Odznaczony Orderem Podwójnego Białego Krzyża II klasy (1997) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w służbie dyplomatycznej (1997)[4].

Ojciec czwórki dzieci, w tym Marcina Korolca[5]. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Jerzy Bartłomiej Korolec, gazeta.pl, 13 września 2000 [dostęp 2019-02-11] (pol.).
  2. 25. rocznica nawiązania stosunków polsko-słowackich, bratyslawa.msz.gov.pl [dostęp 2019-02-11].
  3. Malgorzata Wojcieszyňska, Veľvyslanec Poľskej republiky v SR prof. Jerzy Korolec v týchto dňoch končí svoju diplomatickú misiu, www.sme.sk, 17 lutego 1997 [dostęp 2019-02-11] (słow.).
  4. Nadanie orderów. - Prawo.pl, www.prawo.pl [dostęp 2019-02-11].
  5. Dave Keating, Marcin Korolec – Persistent Pole, POLITICO, 6 listopada 2013 [dostęp 2019-02-11].

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Kosobudzki: MSZ od A do Z. Ludzie i sprawy Ministerstwa Spraw zagranicznych w latach 1990-1995. Warszawa: Wydawnictwo'69, 1997, s. 118. ISBN 83-86244-09-7.
  • Jerzy Korolec w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  • Juliusz Domański: Jerzy Bartłomiej Korolec, 24 août 1933 – 29 août 2000, Mediaevalia Philosophica Polonorum 34 (2001), s. 7–9.
  • Antoni Krawczyk, Wokół książki „Jerzy B. Korolec: Wolność Cnota Praxis". Wybór i opracowanie Mikołaj Olszewski. Warszawa 2006, [w:] Kwartalnik Historii Nauki i Techniki R. 54/1: 2009, s. 191-200. Dostępne online.