Jerzy Potz

polski hokeista

Jerzy Andrzej Potz (ur. 1 lutego 1953 w Łodzi, zm. 27 stycznia 2000 we Frankfurcie nad Menem) – polski hokeista, reprezentant kraju, czterokrotny olimpijczyk: Sapporo 1972, Innsbrucku 1976, Lake Placid 1980 i Calgary 1988.

Jerzy Potz
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Jerzy Andrzej Potz[1]

Data i miejsce urodzenia

1 lutego 1953
Łódź

Data i miejsce śmierci

27 stycznia 2000
Frankfurt nad Menem

Obywatelstwo

polskie

Wzrost

181 cm

Pozycja

obrońca

Uchwyt

lewy

Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1969–1982 ŁKS Łódź 420 (73)
1982–1989 Eintracht Frankfurt 291 (64)
1989–1991 EC Bad Nauheim
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1972–1989 Polska 191 (20)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1991–1993 Kassel Huskies
1997–1998 Frankfurt Lions (II trener)

Początki

edytuj

Od najmłodszych lat miał szerokie zainteresowania sportowe, początkowo grał w piłkę nożną i uczęszczał do łódzkiej Szkoły Podstawowej nr 46 o profilu łyżwiarstwa figurowego. Od 1965 r. trenował futbol w MKS Hala Sportowa Łódź, niedaleko siedziby którego mieszkał. Pod wpływem sugestii swego wujka – Władysława Króla zdecydował się wybrać hokej na lodzie, bowiem znakomicie jeździł na łyżwach, lecz z uwagi na fakt że bardzo szybko rósł, nie miał szans na większe sukcesy w figurowej odmianie łyżwiarstwa[2].

Kariera klubowa

edytuj

Wychowanek ŁKS Łódź, w którym grał w latach 1969–1982. W ciągu 12 sezonów spędzonych w polskiej ekstraklasie rozegrał 420 mecze, strzelając w nich 73 gole, a łącznie w ŁKS zagrał w około 1500 spotkaniach[2]. Następnie wyjechał do RFN, gdzie reprezentował barwy Eintrachtu Frankfurt (1982–1989) i EC Bad Nauheim (1989–1991).

Kariera reprezentacyjna

edytuj

W latach 1972–1989 rozegrał 191 oficjalnych spotkań międzypaństwowych w seniorskiej reprezentacji Polski[3] (a 198 meczów, wliczając spotkania nieoficjalne). Uczestniczył w zimowych igrzyskach olimpijskich w Sapporo 1972 (6. miejsce), Innsbrucku 1976 (6. miejsce), Lake Placid 1980 (7.-8. miejsce) i Calgary 1988 (10. miejsce). Jedenaście razy wystąpił w mistrzostwach świata, w tym sześć razy w mistrzostwach świata grupy A.

Kariera trenerska

edytuj

Po zakończeniu kariery zawodniczej w latach 1991–1993 trenował niemieckiego II-ligowca EC Kassel, zaś w sezonie 1997/98 DEL był asystentem trenera Petera Obresy w Frankfurt Lions[4].

Życie prywatne

edytuj

Pochodził z usportowionej rodziny Czesława i Heleny zd. Kasperskiej (czołowej koszykarki i hazenistki ŁKS Łódź). W 1974 r. ukończył łódzkie Liceum dla Pracujących nr II im. M. Kopernika, a w 1981 r. warszawską AWF, otrzymując tytuł magistra wf i uprawnienia trenera II klasy hokeja na lodzie. Był żonaty z Wiesławą zd. Stańczykowską (ślub 10 maja 1980), z którą miał córkę Patrycję (ur. 1983 w RFN)[5]. Zmarł na raka[6]. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi.

Upamiętnienie

edytuj

Z inicjatywy łódzkich dziennikarzy w 2008 r. jego imieniem i nazwiskiem nazwano łódzką ulicę, która nieopodal hali hokejowej łączy ulice Wólczańską i Stefanowskiego[7].

Od 2013 r. rozgrywany jest międzynarodowy Memoriał Jerzego Potza[8].

Przypisy

edytuj
  1. Jerzy Potz może być patronem ulicy. lodz.naszemiasto.pl, 2006-12-20. [dostęp 2022-11-11]. (pol.).
  2. a b Jerzy Potz (1953-2000). olimpijski.pl. [dostęp 2022-11-11]. (pol.).
  3. Radosław Kozłowski: Niech marzenia się spełniają!. hokej.net, 2023-04-29. [dostęp 2023-04-30]. (pol.).
  4. Nachrichten über die Frankfurt Lions. lions-eishockey.de. [dostęp 2017-11-24].
  5. Zawodnik Jerzy Potz. hokej.net. [dostęp 2019-08-05]. (pol.).
  6. Jerzy Potz nie żyje. archiwum.rp.pl, 2000-01-28. [dostęp 2020-10-30]. (pol.).
  7. Ulica Potza w Łodzi. lodz.naszemiasto.pl. [dostęp 2019-08-05]. (pol.).
  8. I Memoriał Jerzego Potza. hokej.net. [dostęp 2017-11-24]. (pol.).

Linki zewnętrzne

edytuj