Karol Adam Romer

dyplomata polski

Karol Adam Maria Romer (ur. 27 września 1885 w Neutitschein, zm. 24 kwietnia 1938 w Inwałdzie) – polski hrabia, dyplomata i wysoki urzędnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

hr. Karol Adam Maria Romer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

27 września 1885
Nowy Jiczyn, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

24 kwietnia 1938
Inwałd, Polska

Dyrektor Protokołu Dyplomatycznego MSZ
Okres

od wrzesień 1928
do 24 kwietnia 1938

Poprzednik

Stefan Przezdziecki

Następca

Aleksander Łubieński

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Klasa Specjalna Odznaki Honorowej za Zasługi Wielki Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Krzyż Orderu Leopolda II (Belgia) Komandor Numerowany Orderu Karola III (Hiszpania) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Chile) Komandor 1. Stopnia Orderu Danebroga (Dania) Order Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Wielki Oficer Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Zasługi Adolfa de Nassau Kawaler Orderu Korony Włoch Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Węgierskiego Zasługi (cywilny)
Złożenie listów uwierzytelniających prezydentowi RP przez posła Jugosławii Branco Lazarevicia 14 marca 1929 r.; Karol Adam Romer czwarty z prawej.

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Był synem Adama (1856–1938, wieloletniego starosty powiatowego na Morawach) i Elżbiety z domu Vetter von der Lilie(niem.) (1859–1936[1]). Jego rodzeństwem byli Maria, Adam (1892-1965, także dyplomata) i Rodryg (ur. 1903, ziemianin, porucznik kawalerii Wojska Polskiego[2]).

Uczęszczał do Theresianum w Wiedniu, na Uniwersytecie Wiedeńskim ukończył studia prawnicze. Po odbyciu służby wojskowej pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Wiedniu (od czerwca 1909), z przerwą na ponowną służbę w wojsku w czasie I wojny światowej (1914–1916). Doszedł do stanowiska wicesekretarza ministra.

W styczniu 1919 rozpoczął pracę w dyplomacji polskiej, ale kolejne 9 lat pozostawał nadal w Wiedniu, pracując w poselstwie polskim. Uzyskał w tym czasie kolejne awanse w hierarchii zawodowej, do tytułu radcy poselstwa I klasy (1925). Wraz z końcem 1927 został przeniesiony do Warszawy, gdzie objął funkcję zastępcy naczelnika wydziału w Departamencie Politycznym Ministerstwa Spraw Zagranicznych, wkrótce z tytułem radcy ministerstwa. We wrześniu 1928 zajął miejsce Stefana Przezdzieckiego (przeniesionego na placówkę do Rzymu) na stanowisku dyrektora Protokołu Dyplomatycznego, od sierpnia 1929 z tytułem ministra pełnomocnego i posła nadzwyczajnego. W czasie 10-letniego okresu pełnienia tej funkcji zyskał opinię wybitnego znawcy techniki dyplomatycznej. Był przewidywany na ambasadora Polski przy Watykanie (po zmarłym w 1937 Władysławie Skrzyńskim), zanim jednak doszło do nominacji, zmarł tragicznie wskutek wypadku z bronią podczas polowania[3].

27 kwietnia 1938 został pochowany w Inwałdzie[4]. W uroczystościach żałobnych w Warszawie brał udział m.in. nuncjusz w Polsce, arcybiskup Filippo Cortesi.

Był dwukrotnie żonaty – od 1915 z Marią Krystyną von Sobeck, Skal und Kornitz (1885–1918), arystokratką austriacką i od 1924 z Olgą Mitilineu (1896–1985), córką dyplomaty rumuńskiego. Pierwsze małżeństwo było bezdzietne (Romer wychowywał dwóch synów żony z jej poprzedniego małżeństwa), z drugiego miał córkę Marię Wandę zamężną Sartorio (ur. 1932).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ś. p. Elżbieta Romerowa. „Kurier Warszawski”, s. 5, Nr 320 z 21 listopada 1936. 
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 270, 933.
  3. Dyr. protokołu dypl. Karol Romer uległ śmiertelnemu wypadkowi. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 93 z 26 kwietnia 1938. 
  4. Pogrzeb ś. p. Karola Romera. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 96 z 29 kwietnia 1938. 
  5. M.P. z 1929 r. nr 274, poz. 630 „za zasługi na polu dyplomatycznem”.
  6. a b c d e f g h i j k l m n o p Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 625.
  7. a b c Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 45, 1934. 
  8. a b Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 65, 1932
  9. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 19, s. 262, 1932. 
  10. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 36, 1938. 
  11. a b Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 12, s. 201-202, 1931. 
  12. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 1, s. 26, 1935. 
  13. Eesti Vabariigi teenetemärgid. president.ee. [dostęp 2014-10-23]. (est.).
  14. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 8, s. 103, 1934. 
  15. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 231, 1936. 

BibliografiaEdytuj