Otwórz menu główne

Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w São Paulo

Katedra Metropolitalna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w São Paulo (port. Catedral Metropolitana Nossa Senhora da Assunção de São Paulo, Catedral Metropolitana lub Catedral da Sé de São Paulo) – rzymskokatolicka katedra w São Paulo. Jest położona w centrum miasta przy Praça da Sé.

Katedra w São Paulo
Catedral Metropolitana Nossa Senhora da Assunção de São Paulo
katedra
Ilustracja
Katedra w São Paulo
Państwo  Brazylia
Stan  São Paulo
Miejscowość São Paulo
Wyznanie katolickie
Kościół katolicki
Wezwanie Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie São Paulo
Mapa lokalizacyjna São Paulo
Katedra w São Paulo
Katedra w São Paulo
Położenie na mapie Brazylii
Mapa lokalizacyjna Brazylii
Katedra w São Paulo
Katedra w São Paulo
Ziemia22°33′04,21″S 46°38′03,62″W/-22,551169 -46,634339
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

 
Plac katedralny na fotografii Marca Ferreza z 1880. Po prawej stara katedra

Historia katedry rozpoczyna się w 1589, kiedy to podjęto decyzję o zbudowaniu kościoła w małej miejscowości São Paulo. Kościół ten, znajdujący się na miejscu obecnej katedry, został ukończony ok. 1616. Gdy São Paulo zostało w 1745 siedzibą diecezji, kościół ten został rozebrany a w jego miejscu rozpoczęto budowę nowego, w stylu barokowym, który ukończono ok. 1764. Kościół ten rozebrano w 1911.

Budowę obecnej katedry rozpoczął (poprzez położenie kamienia węgielnego 6 lipca 1913 Duarte Leopoldo e Silva, pierwszy arcybiskup São Paulo. Projekt budowli w stylu neogotyckim wykonał niemiecki architekt Maximilian Emil Hehl. Prace postępowały powoli. W 1933 wylano posadzki świątyni. Katedrę oddano do użytku w 1954, choć nie miała ona jeszcze wież. Okazją do oddania nieukończonej budowli były obchody 400-lecia założenia miasta. Wieże ukończono w 1967. Otrzymały one patetyczną nazwę "wież ludu". Był to być może ukłon w kierunku teologii wyzwolenia, jako że do jej czołowych przedstawicieli należeli m. in. duchowni brazylijscy: biskup i teolog Hélder Câmara i arcybiskup São Paulo Paulo Evaristo Arns[1].

W latach 2000 – 2002 katedrę po długim okresie zaniedbania poddano kompletnej renowacji. Prace objęły budynek katedry oraz pinaklena wieży i nad nawami. Renowację ułatwiło odnalezienie oryginalnych planów konstrukcyjnych z 1912.

ArchitekturaEdytuj

Katedra jest największym kościołem w São Paulo: ma 111 m długości i 46 m szerokości. Jej bliźniacze wieże wznoszą się na wysokość 92 m[2]. Została ona zbudowana na planie krzyża łacińskiego jako budowla pięcionawowa z kopułą na skrzyżowaniu naw.

Do jej budowy użyto ponad 800 ton rzadkich gatunków marmuru. Wystrój jej wnętrza nawiązuje do flory (ananasy) i fauny brazylijskiej (pancerniki).

Katedra może pomieścić 8000 ludzi.

KryptaEdytuj

 
Krypta

Zlokalizowana pod głównym ołtarzem krypta może być, ze względu na duże rozmiary, uważana za podziemny kościół. Jest ona udekorowana marmurowymi rzeźbami dłuta Francisco Leopoldo e Silva, przedstawiającymi dzieje Hioba i św. Hieronima.

W krypcie znajdują się groby wszystkich biskupów i arcybiskupów São Paulo. Na specjalną uwagę zasługują wykonane z brązu grobowce dwóch ważnych postaci historycznych: ojca Diogo Feijó (regenta sprawującego władzę w imieniu niepełnoletniego cesarza Piotra II) i kacyka Tibiriçá (wodza plemienia Guaianaz, który w XVI w. powitał pierwszych jezuitów, przyjął chrzest i przyczynił się do założenia osady São Paulo.

OrganyEdytuj

Zbudowane w 1954 przez włoska firmę organmistrzowską organy katedralne należą do największych w Ameryce Łacińskiej. Mają 120 głosów (12000 piszczałek) podzielonych na cztery manuały i pedał. Piszczałki zostały ozdobione ręcznie grawerowanymi reliefami w stylu gotyckim.

CiekawostkiEdytuj

  • katedra jest położona dokładnie w miejscu, przez które przebiega symboliczna linia wyznaczająca zwrotnik Koziorożca.
  • do budowy katedry zużyto: 154200 kg białego marmuru z Carrary, 9600 kg zielonego marmuru St. Denis z kamieniołomów w Dolinie Aosty, 74550 kg żółtego marmuru sieneńskiego z kamieniołomów Monte d’Elsa, 166750 kg czerwonego marmuru portassanta z kamieniołomów Caldana w Grosseto, 3164 kg onyksu z Doliny Aosty, 4050 kg porfiru z Egiptu 135 kg malachitu z Kongo, 25 kg lazulitu z Chile i 15 000 kg brązu.
  • przy budowie katedry przepracowano 263675 godzin[3]

PrzypisyEdytuj

  1. Anne Benthues: 100 katedr świata (niem. Die 100 schönsten Kathedralen der Welt). Warszawa: Elipsa, 2003, s. 203. ISBN 83-7265-052-7.
  2. Emporis: Catedral Metropolitana de São Paulo (ang.). [dostęp 2010-11-14].
  3. Sampacentro: Catedral da Sé (port.). [dostęp 2010-11-14].

BibliografiaEdytuj

  1. Anne Benthues: 100 katedr świata (niem. Die 100 schönsten Kathedralen der Welt). Warszawa: Elipsa, 2003, s. 202 –203. ISBN 83-7265-052-7.

Linki zewnętrzneEdytuj