Kazimierz Ferdynand Wojakowski

Oficer Wojska Polskiego

Kazimierz Ferdynand Andrzej Wojakowski (ur. 4 marca 1895 w Huciskach, zm. 17 lutego 1986 w Middlesex) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari. W 1959 został awansowany do stopnia pułkownika saperów[1].

Kazimierz Ferdynand Wojakowski
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1895
Huciska
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1986
Middlesex
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Polski Korpus Posiłkowy
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 2 Pułk Piechoty
3 Dywizja Piechoty Legionów
9 Dywizja Piechoty
1 Pułk Saperów
Zarząd Forteczny Dęblin
4 Batalion Saperów
3 Grupa Saperów
26 Dywizja Piechoty
26 Batalion Saperów
Stanowiska oficer sztabu
dowódca saperów dywizyjnych
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Przemyśla, obrona Lwowa),
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Złoty za Długoletnią Służbę Gwiazda Przemyśla Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Medal Waleczności (Austro-Węgry) Medal Waleczności (Austro-Węgry)
Odznaka Honorowa „Orlęta”

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 4 marca 1895 w Huciskach jako syn urzędnika kolejowego Władysława Wojakowskiego i Kornelii z domu Baczyńskiej-Pukrzysz[2][3]. Uczył się w szkole powszechnej w Makowie Podhalańskim, następnie kształcił się do 1912 w c. k. Gimnazjum w Mielcu[4] (gdzie osiadła jego rodzina), do 1913 w gimnazjum w Krakowie, do 1914 w c. k. I Gimnazjum w Jarosławiu, gdzie w tym roku ukończył VII klasę[5][6][3]. Był członkiem Stałej Drużyny Sokolej w Mielcu[3]. Kierował sekcją w gminie szkolnej jarosławskiego gimnazjum[7]. Przed 1914 miał podjąć studia[3].

Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem Legionów Polskich w sierpniu 1914, przydzielony do 2 pułku piechoty w składzie II Brygady, gdzie służył w 14 kompanii IV batalionu, a od grudnia 1914 służył w oddziale oddziału karabinów maszynowych[3]. Brał udział w kampanii swojego pułku, mianowany sekcyjnym, następnie w połowie grudnia 1915 plutonowym[3]. Od grudnia 1916 studiował w pionierach Technicznej Akademii Wojskowej w Homburgu, został absolwentów szkolenia przeciwgazowe w Wiedniu i kursu minerów w Mrudern[3]. Był żołnierzem Polskiego Korpusu Posiłkowego, po którego rozwiązaniu został wcielony do c. i k. armii i skierowany do działań na froncie włoskim, serbskim[3]. Został awansowany do stopnia podporucznika 15 sierpnia 1918[3]. Od 17 sierpnia do 15 września 1918 służył w batalionie zapasowym saperów w Przemyślu, a od 31 października 1918 w 24 kompanii saperów[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej uczestnicząc w obronie Przemyśla i obronie Lwowa[3]. Służył w 3 Dywizji Piechoty Legionów, w I batalionie saperów 9 Dywizji Piechoty, IV batalionie saperów, w Dowództwie Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych[3]. W wojnie polsko-bolszewickiej wykazywał się odważnymi czynami[3]. Został awansowany do stopni kapitana inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[8][9][10]. W latach 20. był oficerem 1 pułku saperów, w tym czasie w 1923 odkomenderowany na studia na Politechnice Lwowskiej)[11][12], w 1928 był oficerem Zarządu Fortecznego Dęblin[13]. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej[3]. Został awansowany do stopni majora inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[14]. W 1932 był oficerem 4 batalionu saperów w Przemyślu[15]. W latach 30. służył jako oficer sztabu dowództwa 3 Grupy Saperów[3]. Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był dowódcą saperów dywizyjnych 26 Dywizji Piechoty oraz dowódcą 26 batalionu saperów[3][16]. Później został oficerem Polskich Sił Zbrojnych.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1959 został awansowany do stopnia pułkownika saperów[1]. Był powoływany przez Prezydenta RP na uchodźstwie na członka Kapituły Krzyża Orderu Wojennego Virtuti Militari 7 marca 1960[17], 7 marca 1964[18]. Był członkiem Rady Rzeczypospolitej Polskiej III kadencji od 9 września 1963 do 1966 z ramienia Niezależnego Ruchu Społecznego. Zmarł 17 lutego 1986 w Middlesex[19][20].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Lista oficerów Polskich Sił Zbrojnych według awansów dokonanych na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 11, Nr 4 z 30 czerwca 1969. 
  2. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2017-04-07].
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Kazimierz Wojakowski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-04-05].
  4. Pamiętnik I. Zjazdu Koleżeńskiego : 1914-1934 : w 20-lecie matury gimnazjalnej w Mielcu, dnia 17 czerwca 1934. Kraków: 1935, s. 17.
  5. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Jarosławiu za rok szkolny 1914. Jarosław: 1914, s. 58.
  6. Księga pamiątkowa poświęcona zjazdowi jubileuszowemu z okazji 50-lecia istnienia Gimnazjum I. w Jarosławiu 1884-1934. Jarosław: 1934, s. 150.
  7. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Jarosławiu za rok szkolny 1914. Jarosław: 1914, s. 32.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 908.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 830.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 595.
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 874.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 798.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 584.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 250.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 752.
  16. 26 Batalion Saperów. bohaterowie1939.pl. [dostęp 2017-04-07].
  17. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 marca 1960r. o powołaniu członków Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 4, Nr 1 z 25 maja 1960. 
  18. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 marca 1964r. o powołaniu członków Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 11, Nr 3 z 17 lipca 1965. 
  19. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 51, s. 60, Czerwiec 1986. Koło Lwowian w Londynie. 
  20. Kazimierz Ferdynand Wojakowski. ancestry.co.uk. [dostęp 2017-04-07].
  21. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 17, Nr 4 z 15 września 1961. 

BibliografiaEdytuj