Kazimierz Henryk Angerman

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 29 października 1898[1][2][3]. Był synem Kazimierza Konstantego Angermana (1864–1934) i Olgi z domu de la Renotiere-Kriegsfeld (1874–1935).

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[4]. W 1923 był oficerem 11 Pułku Artylerii Polowej w Stanisławowie[5]. Następnie awansował do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924[6][7][8]. W 1924 i 1928 był oficerem 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie[9][10]. W latach 20. był członkiem Wojskowego Klubu Samochodowego i Motocyklowego[11]. W 1932 był drugim, po komendancie mjr. Ireneuszu Kobielskim, oficerem Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej[12]. Do 1 czerwca 1932 wykonywał obowiązki służbowe w Departamencie Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, przydzielony czasowo z CWAP[13]. Później został awansowany do stopnia majora i pełnił stanowisko szefa Wydziału Broni Przeciwlotniczej w Dowództwie Obrony Przeciwlotniczej MSWojsk[14].

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej zajmował stanowisko szefa sztabu Dowództwa Obrony Przeciwlotniczej Kraju w MSWojsk[14]. Po przedostaniu na zachód został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Od 1942 do 1945 w stopniu podpułkownika artylerii był dowódcą 8 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej uczestniczącego w kampanii włoskiej.

Po wojnie napisał książkę pt. Zarys historyczny artylerii przeciwlotniczej, wydaną w Buenos Aires w 1973[14].

Zmarł w 1982[15]. Został upamiętniony inskrypcją symboliczną w grobowcu rodziców na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[16].

Jego żoną była Irena z domu Frankowska (1890–1937). Drugą żoną była Zofia z domu Neuhoff, primo voto Hoffman, adwokat, pułkownik Pomocniczej Służby Kobiet (zm. 1977 w Buenos Aires)[17].

OdznaczeniaEdytuj

Przypisy

  1. Rocznik Oficerski 1928, 1932.
  2. Kazimierz Henryk Angerman. sejm-wielki.pl. [dostęp 2017-03-22].
  3. Według innego źródła 29 listopada 1898. Por. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2017-03-22].
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 824.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 735.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 747.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 466.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 189.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 734.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 407.
  11. Dział urzędowy. Spis członków Wojskowego Klubu Samochodowego i Motocyklowego w dniu 15 marca 1926 r.. „Automobilista Wojskowy”, nr 2 z 15 marca 1926. Wojskowy Klub Samochodowy i Motocyklowy. 
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 815.
  13. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 09.12.1932 r.
  14. a b c Polska obrona przeciwlotnicza 1939. caw.wp.mil.pl. [dostęp 2017-03-22].
  15. Kazimierz Henryk Angerman. myheritage.com. [dostęp 2017-03-22].
  16. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Angerman. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-22].
  17. Nekrolog. „Wiadomości”, s. 6, Nr 26 (1631) z 3 lipca 1977. 

BibliografiaEdytuj