Otwórz menu główne

Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach

rzymskokatolicki klasztor żeński w Polsce

Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach – klasztor, dawniej ze szkołą i internatem dla dziewcząt, założony w 1921 roku przez Zgromadzenie Najświętszego Serca Jezusa w Polskiej Wsi, znajdujący się w granicach Pobiedzisk w województwie wielkopolskim. W latach 1945-1955 oraz od 1980 roku do szkoły tej uczęszczali także chłopcy[1]. W gmachu szkoły, zamkniętej w 2011 roku, siostry Sacré Coeur prowadzą dom rekolekcyjny, specjalizujący się w rekolekcjach ignacjańskich[2].

Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Państwo  Polska
Miejscowość Pobiedziska
Kościół Kościół katolicki
Właściciel Zgromadzenie Najświętszego Serca Jezusa (Sacré Coeur)
Typ zakonu żeński
Materiał budowlany cegła
Data budowy 1921–1930
Położenie na mapie Pobiedzisk
Mapa lokalizacyjna Pobiedzisk
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Położenie na mapie powiatu poznańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu poznańskiego
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Położenie na mapie gminy Pobiedziska
Mapa lokalizacyjna gminy Pobiedziska
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Klasztor Sióstr Sacré Coeur w Pobiedziskach
Ziemia52°28′27″N 17°18′13″E/52,474089 17,303506
Strona internetowa klasztoru

Spis treści

HistoriaEdytuj

 
Widok od strony ul. Klasztornej
 
Dawna szkoła sióstr Sacré Coeur (obecnie dom rekolekcyjny)
 
Wirydarz – ogród wewnątrz murów klasztornych
 
Główny hol szkoły
 
Wnętrze kaplicy
 
Tablica pamiątkowa Matki Gertrudy Żurawskiej (dyrektorki szkoły za czasów stalinizmu), znajdująca się w holu szkoły

W 1921 roku zgromadzenie zakupiło w Polskiej Wsi rozległą posiadłość z dworkiem, który został przeznaczony na klasztor. Obok zaczęto budowę dużej szkoły z internatem, wg projektu Juliana Putermana-Sadłowskiego. W styczniu 1922 roku zaczęła funkcjonować 8-klasowe gimnazjum, które cztery lata później otrzymało uprawnienia państwowe. Budynek ukończono w 1930 roku. Po reformie polskiego systemu edukacji (zapoczątkowanej w 1932 roku), szkołę przekształcono w 4-letnie gimnazjum i 2-letnie liceum, do której uczęszczało ok. 100 uczennic, prawie wszystkie mieszkające w internacie. Jednocześnie Zgromadzenie prowadziło Prywatne Kursy Gospodarstwa Domowego dla ok. trzydziestu ubogich dziewcząt z okolicznych wsi[3].

Podczas II wojny światowej przełożona generalna przysłała do tego klasztoru kilka zakonnic niemieckich, by reprezentowały go wobec hitlerowców i ochroniły posiadłość przed zniszczeniami wojennymi. W latach 1940–1945 w budynku funkcjonował szpital niemiecki, w którym pracowały siostry z zakonu, dzięki czemu wspólnota przetrwała okres okupacji[3].

Po zakończeniu działań wojennych w kwietniu 1945 roku siostry wznowiły funkcjonowanie gimnazjum, do którego uczęszczali również chłopcy (na prośbę kardynała Augusta Hlonda[1]), choć w internacie mieszkały tylko dziewczynki. W kolejnym roku otwarto 2-letnią Szkołę Rolniczą (która istniała do 1950 roku), aby objąć nauczaniem jak najwięcej młodzieży. Podyktowane to było faktem, że podczas wojny w Wielkopolsce nie było rozwiniętego systemu tajnego nauczania. W kolejnych latach szkoła przeobrażała się zgodnie z reformą szkolnictwa polskiego: 11-latka, potem 4-letnie liceum, 3-letnie gimnazjum i 3-letnie liceum. Dyrekcja co roku musiała ubiegać się o przyznanie praw państwowych, ale mimo trudności przetrwała czasy socjalistyczne i komunistyczne jako jedna z dziewięciu prywatnych polskich szkół żeńskich prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Polsce[3] i jedyna w Wielkopolsce[4]. Równolegle w latach 1957–1963 zakonnice prowadziły także szkołę Gospodarstwa Domowego[3].

Okres stalinizmu był dla szkoły najtrudniejszy, ale ówczesna dyrektorka Matka Gertruda Żurawska (1945–1967) walczyła o utrzymanie szkoły, prawa państwowe, nabór do szkoły oraz katolickie wychowanie uczennic, choć program szkolny był ściśle nadzorowany przez władze oświatowe[3]. Siostry zapraszały do szkoły na wykłady wybitnych prelegentów (np. Stefana Świeżawskiego[5]).

Z klasztorem w Pobiedziskach byli związani także wybitni księża, m.in. Jan Kątny[6] oraz abp Józef Glemp, późniejszy prymas Polski[7], którzy byli kapelanami sióstr Sacré Coeur.

Ze względu na niż demograficzny i coraz trudniejszy nabór do szkoły[8], szkoła ostatecznie została zamknięta 31 sierpnia 2011 roku[3]. W klasztorze pozostało kilka sióstr, które prowadzą dom rekolekcyjny (rekolekcje ignacjańskie, warsztaty i sesje rekolekcyjne, dni skupienia i rekolekcje w milczeniu)[2].

Absolwentki i absolwenci szkoły przy klasztorze Sacré CoeurEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Alina Merdas. Polska Wieś. 1921-1996. „Głos Dawnych (Biuletyn Związku Wychowanek Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa – Sacre Coeur)”. 7, s. 20-25, 1996. 
  2. a b Rekolekcje u Sióstr Sacré Coeur – Najbliższe wydarzenia, rekolekcje-sc.pl [dostęp 2018-01-22].
  3. a b c d e f Historia Polskiej Prowincji, siostry-sc.pl [dostęp 2018-01-22].
  4. Robert Zimny, Prywatne szkolnictwo średnie ogólnokształcące w Wielkopolsce w latach 1945–1961, praca doktorska, Poznań: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Instytut Historii, 2011.
  5. a b Stefan Świeżawski, W nowej rzeczywistości, 1945-1965, Katolicki Uniwersytet Lubelski, 1991.
  6. Zmarł ks. prałat Jan Kątny, Archidiecezja Gnieźnieńska, grudzień 2014 [dostęp 2018-02-03] (pol.).
  7. M. Kreczmański: Nota biograficzna Józefa Glempa w serwisie Prymasa Polski. prymaspolski.pl (arch.). [dostęp 2017-07-23].
  8. Szkole Sacre-Coeur w Pobiedziskach grozi zamknięcie, poznan.wyborcza.pl, 11 marca 2007 [dostęp 2018-02-03].
  9. Ewa Semadeni. To już 50 lat. 1946-1951. „Głos Dawnych (Biuletyn Związku Wychowanek Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa – Sacre Coeur)”. 7, s. 122-135, 1996. 
  10. Mirek Paliszewski, Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r., nazwiska D-G, Genealogia: Stankiewicze z przyjaciółmi www.stankiewicze.com [dostęp 2018-01-23].

Linki zewnętrzneEdytuj