Otwórz menu główne

Michał Gutowski

polski wojskowy

Michał Mieczysław Wojciech Gutowski (ur. 14 września 1910 w Maciszewicach, zm. 23 sierpnia 2006 w Warszawie) – generał brygady Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, olimpijczyk.

Michał Gutowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 września 1910
Maciszewice
Data i miejsce śmierci 23 sierpnia 2006
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 2 Pułk Pancerny
510 Oddział PKPR
Stanowiska dowódca pułku pancernego
zastępca dowódcy oddziału
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, pięciokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Wojska Legia Zasługi (USA)
FR CdG palm br.png
Krzyż Wojenny 1939–1945 z brązową palmą (Francja)
Gwiazda Francji i Niemiec (Wielka Brytania) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Nagrobek Michała Gutowskiego

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny pieczętującej się herbem Ciołek. Był synem Bronisława i Marii z Jażdżewskich[1]. Uczył się w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, następnie od 1923 służył w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie zdał maturę w 1928. Ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu w 1930 i promowany na podporucznika. Od tego roku służył w 17 pułku ułanów wielkopolskich stacjonującym w Lesznie.

Był wybitnym jeźdźcem i dość często przebywał w Centrum Wyszkolenia Kawalerii, ponieważ był członkiem jeździeckiej reprezentacji Polski na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie 1936 w konkursie skoków, którego nie ukończył wskutek wyłamania się konia. Brał udział w latach 1933–1939 w wielu krajowych i międzynarodowych zawodach hippicznych, zdobywając liczne nagrody.

Awansował przed wybuchem II wojny światowej w 1932 na porucznika, a w 1939 na rotmistrza – dowódcę szwadronu. W czasie kampanii wrześniowej walczył w 17 puł w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Odznaczył się w zwycięskich walkach o Walewice, gdzie został ranny. 19 października 1939 po walkach z niemieckim okupantem zrzucił mundur i powrócił do Wielkopolski. Działał tam w podziemnej organizacji gen. Karaszewicza–Tokarzewskiego w obwodzie Jarocin. Aresztowany w grudniu 1939 i skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie, ale niemiecki dowódca okazał się także kawalerzystą i zwolnił go z aresztu.

W 1940 jako kurier przedostał się do Francji, gdzie walczył w 10 pułku sstrzelców konnych. Następnie ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszedł szkolenie w dywizji gen. Maczka. Przeszedł szlak bojowy 1 Dywizji Pancernej od Normandii w lipcu 1944 jako dowódca szwadronu pancernego do Wilhelmshaven. Brał udział w bitwie pod Falaise, za co po raz drugi został odznaczony Krzyżem Walecznych. Zastępca dowódcy pułku strzelców konnych. Awansowany do stopnia majora w 1944, a 1 stycznia 1946 na stopień podpułkownika. Do 1945 brał udział w wyzwalaniu Francji, Belgii, Holandii i Niemiec. Od 29 kwietnia 1945 roku do 10 czerwca 1947 roku był dowódcą 2 pułku pancernego. Dowodził po zakończeniu działań wojennych na terenie Niemiec obozem liczącym 6 tys. żołnierzy i dwoma pułkami brytyjskimi.

17 kwietnia 1947 roku na czele pułku przybył do Wielkiej Brytanii. W maju wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. W czerwcu tego roku został zastępcą dowódcy 510 oddziału PKPR[2].

Następnie emigrował do Kanady. Początkowo był trenerem kanadyjskiej kadry wojskowej w jeździectwie a potem cywilnej. Objął opiekę nad klubem jeździeckim i prowadził go prawie 10 lat. Następnie zaangażowany został na stanowisko trenera olimpijskiej reprezentacji jeździeckiej. Na igrzyskach w Meksyku, w 1968 roku, jego podopieczni zdobyli złoty medal w drużynowych skokach przez przeszkody. Wówczas na trzecim miejscu uplasowała się drużyna Niemiec, którą trenował oficer niemiecki znany z walk o Walewice podczas II wojny światowej[3][4].

W 1986 roku podczas pobytu w ojczyźnie otrzymał awans na pułkownika, a w 1999 Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski awansował go na stopień generała brygady w stanie spoczynku. Do Polski wrócił w 2000. Zmarł w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 18A-7-29)[5].

Ożenił się z Zofią h. Bończa Skarżyńską (ur. ok. 1910) z Tarc, absolwentką Liceum Sióstr Sacré Coeur w Polskiej Wsi k. Pobiedzisk, z którą miał dwóch synów[6].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Gutowscy herbu Ciołek z Majkowa pod Kaliszem. goczalkowski.plewako.pl. [dostęp 26 lutego 2015].
  2. Kronika 1947 ↓, s. 6.
  3. Marcin Torz: Czy polska kawaleria atakowała niemieckie czołgi?. Gazeta Wrocławska, 2012-08-31. [dostęp 2012-09-04].
  4. Na podstawie hasła w Wikipedii angielskiej
  5. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-18].
  6. Mirek Paliszewski, Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r., nazwiska D-G, Genealogia: Stankiewicze z przyjaciółmi www.stankiewicze.com [dostęp 2018-01-23].
  7. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 259. [dostęp 2017-01-02].
  8. a b c d e f g h i j Zdjęcie poduszki żałobnej z odznaczeniami
  9. Andrzej Laudowicz. Niezwykły jubileusz. „Wiadomości Ziemiańskie”. 24/2005. s. 78. 
  10. Marian Pawluk: Księga pamięci kadetów II Rzeczypospolitej. Warszawa: Rytm, 2006, s. 47.
  11. M.P. z 25 r. poz. 827
  12. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 269. [dostęp 2017-01-02].
  13. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 293. [dostęp 2017-01-02].
  14. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 292. [dostęp 2017-01-02].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj