Kościół św. Barbary w Pionkach

kościół parafialny

Kościół św. Barbary w Pionkach – zabytkowy kościół rzymskokatolicki w Pionkach, województwo mazowieckie.

Kościół św. Barbary
Distinctive emblem for cultural property.svg 372/A z dnia 1988-01-05[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół św. Barbary (2012)
Państwo

 Polska

Miejscowość

Pionki
ul. Jana Pawła II, 1

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Parafia

św. Barbary

Wezwanie

św. Barbara

Wspomnienie liturgiczne

4 grudnia

Położenie na mapie Pionek
Mapa konturowa Pionek, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Barbary”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Barbary”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Barbary”
Położenie na mapie powiatu radomskiego
Mapa konturowa powiatu radomskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Barbary”
Ziemia51°28′30,1″N 21°27′02,4″E/51,475028 21,450667
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

W 1924 roku powołany został Komitet Budowy Kościoła, na czele którego stanął dyrektor Państwowej Wytwórni Prochu inż. Jan Prot.

1 czerwca 1928 rok biskup Paweł Kubick dokonał poświęcenia kamienia węgielnego, a 12 maja 1929 roku biskup Marian Ryx, ordynariusz diecezji w Sandomierzu wydał dekret na mocy którego erygował nową parafię w Zagożdżonie, przy kościele pod wezwaniem św. Barbary.

4 grudnia 1933 roku, mieszkańcy Pionek (w tym roku zmieniono nazwę Zagożdżon na Pionki) byli świadkami wielkiej uroczystości, o której napisano w kronice parafialnej:

W uroczystej procesji w asyście wielu kapłanów i kilkutysięcznej rzeszy ludzi przeniesiono Najświętszy Sakrament ze skromnej drewnianej kaplicy do nowego kościoła

7 października 1951 roku, biskup Jan Lorek dokonał poświęcenia, wykonanych w 1951 roku przez rzeźbiarza Janika z Radomia, stacji Drogi Krzyżowej.
7 października 1957 roku, ksiądz biskup Piotr Gołębiowski dokonał konsekracji świątyni,

Wygląd i wnętrze kościołaEdytuj

 
Wnętrze kościoła

Trójnawowa świątynia została zaprojektowana w stylu neobarokowym, na planie krzyża łacińskiego (crux ordinaria) przez Stefana Szyllera (1857-1933), słynnego polskiego architekta i konserwatora zabytków.
Wewnątrz znajduje się zaprojektowany przez Antoniego Chmielewskiego ołtarz główny, oraz trzy inne: Serca Bożego, Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Częstochowskiej, wraz z umieszczoną weń kopią obrazu Matki Boskiej Jasnogórskiej. Uwieńczenie wschodniej nawy stanowi kaplica poświęcona opiece Matki Bożej.
Na sklepieniu, znajdują się malowidła przedstawiające czterech ewangelistów, a filary podtrzymujące świątynię ozdobione są przez kolejne stacje Drogi Krzyżowej. W kościele znajduje się również piękna, marmurowa ambona.

Trzy, wspaniałe dzwony świątyni zostały nazwane kolejno: Jan, Stanisław i Zygmunt, na cześć swoich fundatorów, dyrektorów Państwowej Wytwórni Prochu. Zostały one zniszczone przez hitlerowców w czasie II wojny światowej.
W 1948 roku, dzięki staraniom proboszcza wykonano nowe dzwony. Oba dzwony otrzymały imiona: ku czci Serca Jezusowego i świętej Barbary. Potwierdzeniem tego faktu jest list księdza Kiersztajna z dnia 13 VI 1948 roku do Kurii Diecezjalnej:

(...) komunikuję, że dwa dzwony o wadze 760 kg i 460 kg wykonane w odlewni dzwonów w Węgrowie, zostały uroczyście poświęcone przeze mnie proboszcza parafii na podstawie specjalnego upoważnienia Pasterza Diecezji zawartego na piśmie z dnia 14 I V 1948 roku, w dniu 15 V 1948 roku.

W roku 1932 wykonano wieże kościelne: małą i dużą na rzucie kwadratu, przechodzącą w ośmiościan zakończony czworoboczną latarnią, oświetloną otworami bocznymi w kształcie elipsy. U szczytu wieży zbudowano galerię z czterema balkonami. W tym samym roku zaprowadzono instalację elektryczną i ułożono posadzkę z terakoty.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Kronika parafii Zagożdżon - Pionki
  • Szkice z dziejów Pionek. Polskie Towarzystwo Historyczne, 2000. ISBN 83-914045-0-1.