Konferencja berlińska (1884–1885)

Konferencja berlińska, zwana także konferencją kongijską – zwołana na przełomie lat 1884–1885, poświęcona była ustaleniu podziałów terytorialnych przyszłych aneksji terytorialnych w Afryce. Na konferencji obecni byli przedstawiciele europejskich państw, które miały do tej pory posiadłości w Afryce, w tym Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Portugalia, Włochy i Belgia.

Europejskie posiadłości w Afryce, stan na 1913 rok. Granice ustalone jeszcze za czasów epoki kolonialnej, w większości przypadków obowiązują do dnia dzisiejszego.
     Belgia      Francja      Hiszpania      Niemcy      Portugalia      Wielka Brytania      Włochy      Niepodległe państwa

Jednym z najważniejszych postanowień konferencji było ustanowienie obszaru dorzecza Kongo własnością króla belgijskiego Leopolda II oraz ustalenia dwustronne pomiędzy europejskimi państwami w zakresie podziałów terytorialnych na spornych obszarach[1].

Na konferencji postanowiono o granicach większości kolonii w Afryce. W późniejszych okresach władza na poszczególnych obszarach zmieniała się, lecz granice w większości przypadków pozostały takie, jakie wtedy wytyczono.

Akt końcowy z 26 lutego 1885 (rozdział 1, artykuł 6 oraz rozdział 2, artykuł 9) nakazywał znieść handel czarnymi niewolnikami[2], co powtórzyła konwencja zawarta w Brukseli 2 lipca 1890[3].

PrzypisyEdytuj