Krotoszyce

wieś w województwie dolnośląskim

Krotoszycewieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Krotoszyce.

Artykuł 51°8′59″N 16°2′45″E
- błąd 39 m
WD 51°9'N, 16°3'E, 51°7'N, 16°2'E
- błąd 2311 m
Odległość 309 m
Krotoszyce
wieś
Ilustracja
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Krotoszycach
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat legnicki
Gmina Krotoszyce
Liczba ludności (III 2011) 651[1]
Strefa numeracyjna 76
Kod pocztowy 59-223[2]
Tablice rejestracyjne DLE
SIMC 0364720
Położenie na mapie gminy Krotoszyce
Mapa konturowa gminy Krotoszyce, po lewej znajduje się punkt z opisem „Krotoszyce”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Krotoszyce”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Krotoszyce”
Położenie na mapie powiatu legnickiego
Mapa konturowa powiatu legnickiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Krotoszyce”
Ziemia51°08′59″N 16°02′45″E/51,149722 16,045833

Podział administracyjnyEdytuj

Integralne części wsi Krotoszyce[3][4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0364736 Święciany przysiółek
 
Szkoła

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Krotoszyce.

DemografiaEdytuj

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) Krotoszyce liczyły 651 mieszkańców[1]. Są największą miejscowością gminy Krotoszyce.

SportEdytuj

W miejscowości działa klub piłkarski pod nazwą Gryf Olimpia Krotoszyce. Sekcja seniorów rozgrywa mecze w B klasie, grupa Legnica VII, natomiast sekcja trampkarzy występuje w lidze terenowej trampkarzy pod kontrolą OZPN Legnica.

NazwaEdytuj

W kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Crochositz.[6][7].

ZabytkiEdytuj

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[8]:

  • kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, z XV w., przebudowy w 1626 r., XIX/XX w.
  • cmentarz przykościelny
  • zespół pałacowy
    • pałac, z 1686 r., otoczony zabytkowym, sześciohektarowym parkiem, w którym rośnie między innymi okazały platan, drzewo o obwodzie 685 cm (na wys. 0,6 m), wysokość platana to 29 m[9]. W 1686 r. Florian Gottlob von Thielau nadał mu kształt neobarokowego pałacu, o czym świadczy data zachowana w kartuszu herbowym nad wejściem. Kolejne przebudowy w połowie XIX wieku, w 1894 r. i remont w roku 1964 nie zmieniły już jego kształtu. Od roku 1945 do 1949 obiekt znajdował się pod administracją wojsk radzieckich. Po ich odejściu przeszedł w ręce Państwowego Gospodarstwa Rolnego, a po jego upadku przejęła go Agencja Nieruchomości Rolnych, która sprzedała zabytek Przedsiębiorstwu Transportowo-Budowlanemu Sp. z o.o. ze Złotoryi. Po gruntownym remoncie całego zespołu pałacowo-parkowego, od 2010 roku Pałac Krotoszyce pełni funkcję kompleksu konferencyjno-hotelowego.
    • dom mieszkalny przy pałacu, z 1890 r.
    • park, z XIX w.

PrzypisyEdytuj

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 621 [dostęp 2020-12-23] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części (pol.). opublikowany [w:] Dz.U. z 2013 r. poz. 200 ze zmianami w Dz.U. z 2015 r. poz. 1636. [dostęp 2018-01-06].
  6. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis. dokumentyslaska.pl. [dostęp 2012-10-24].
  7. H. Markgraf, J. W. Schulte, Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis, Breslau 1889.
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 93. [dostęp 30 sierpnia 2012].
  9. Krzysztof Borkowski. Polskie drzewa. DALPO. s.180