Larusrodzaj ptaka z podrodziny mew (Larinae) w rodzinie mewowatych (Laridae).

Larus[1]
Linnaeus, 1758[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – mewa srebrzysta (L. argentatus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Laroidea
Rodzina mewowate
Podrodzina mewy
Rodzaj Larus
Typ nomenklatoryczny

Larus marinus Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Zasięg występowaniaEdytuj

Rodzaj obejmuje gatunki występujące na wszystkich kontynentach[15].

MorfologiaEdytuj

Długość ciała 40–79 cm, rozpiętość skrzydeł 96–167 cm; masa ciała 290–2272 g[15].

SystematykaEdytuj

EtymologiaEdytuj

  • Larus: łac. larus „drapieżny ptak morski”, najprawdopodobniej mewa, od gr. λαρος laros „żarłoczny ptak morski”, być może mewa[16].
  • Gavia: łac. gavia „niezidentyfikowany ptak morski”, być może rodzaj jakiejś mewy[16].
  • Caturates: gr. κατουροω katouroō „żeglować z silnym wiatrem”[16]. Gatunek typowy: Caturates maximus T. Forster, 1827 (= Larus marinus Linnaeus, 1758).
  • Laroides: rodzaj Larus Linnaeus, 1758; gr. -οιδης -oidēs „przypominający”[16]. Gatunek typowy: Larus major Brehm, 1830 (= Larus argentatus Pontoppidan, 1763).
  • Lencus (Leucus): gr. λευκος leukos „biały”[16]. Gatunek typowy: Larus marinus Linnaeus, 1758.
  • Plautus: łac. plautus „płaskostopy”[16]. Gatunek typowy: Larus glaucus Brünnich, 1764 (= Larus hyperboreus Gunnerus, 1767).
  • Gabianus: prowansalska nazwa Gabian dla mewy[16]. Gatunek typowy: Larus pacificus Latham, 1801.
  • Dominicanus: epitet gatunkowy Larus dominicanus Lichtenstein, 1823; dominikanin, jakobin lub zakonnik, w aluzji do czarnych i białych habitów lub szat noszonych przez zakonników[16]. Gatunek typowy: Larus dominicanus M.H.C. Lichtenstein, 1823.
  • Glaucus: epitet gatunkowy Larus glaucus Brünnich, 1764[b]; łac. glaucus „modry, niebieskawo-szary, jasny, lśniący”, od gr. γλαυκος glaukos „niebiesko-szary, modry”[16]. Gatunek typowy: Larus glaucus Brünnich, 1764 (= Larus hyperboreus Gunnerus, 1767).
  • Clupeilarus: łac. clupeus lub clipeus „okrągła tarcza, dysk”; larus „drapieżny ptak morski”, najprawdopodobniej mewa, od gr. λαρος laros „żarłoczny ptak morski”, być może mewa[16]. Gatunek typowy: Larus fuscus Linnseus, 1758.
  • Einalia: gr. ειναλιος einalios „z morza”, od ειν ein „z”; ἁλς hals, ἁλος halos „morze”[16]. Gatunek typowy: Larus argentatus Pontoppidan, 1763.
  • Pacificolarus: Pacyfik; łac. larus „drapieżny ptak morski”, najprawdopodobniej mewa, od gr. λαρος laros „żarłoczny ptak morski”, być może mewa[16][17]. Gatunek typowy: Larus pacificus Latham, 1801.

Podział systematycznyEdytuj

Do rodzaju należą następujące gatunki[18]:

UwagiEdytuj

  1. Niepoprawna późniejsza pisownia Lencus Kaup, 1829.
  2. Synonim L. hyperboreus.

PrzypisyEdytuj

  1. Larus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 136. (łac.)
  3. L. Oken: Lehrbuch der Naturgeschichte. T. 3: Zoologie. Cz. 2. Jena: 1816, s. 537. (niem.)
  4. T.F. Forster: The Pocket Encyclopaedia of Natural Phenomena: For the Use of Mariners, Shepherds, Gardeners, Husbandmen, and Others; Being a Compendium of Prognostications of the Weather, Signs of the Seasons, Periods of Plants, and Other Phenomena in Natural History and Philosophy. London: J. Nichols and son, 1827, s. 419.
  5. J.J. Kaup: Skizzirte Entwickelungs-Geschichte und natürliches System der europäischen Thierwelt: Erster Theil welcher die Vogelsäugethiere und Vögel nebst Andeutung der Entstehung der letzteren aus Amphibien enthält. Darmstadt: In commission bei Carl Wilhelm Leske, 1829, s. 86, 196. (niem.)
  6. Ch.L. Brehm. Beschluss Uebersicht der deutschen Vögel. „Isis von Oken”. 1830, s. kol. 993, 1830 (niem.). 
  7. G.R. Gray: Appendix to A list of the genera of birds. London: Richard and John E. Taylor, 1842, s. 15. (ang.)
  8. H.G.L. Reichenbach: Avium systema naturale. Das natürliche system der vögel mit hundert tafeln grösstentheils original-abbildungen der bis jetzt entdecken fast zwölfhundert typischen formen. Vorlaüfer einer iconographie der arten der vögel aller welttheile. Dresden und Leipzig: Expedition der vollständigsten naturgeschichte, 1850, s. v. (niem.)
  9. a b Bruch 1852 ↓, s. 100.
  10. Bruch 1852 ↓, s. 101.
  11. Ch.L. Bonaparte: Conspectus Generum Avium. T. 2. Lugduni Batavorum: Apud E.J. Brill, 1857, s. 220. (łac.)
  12. Heine i Reichenow 1882–1890 ↓, s. 359.
  13. Heine i Reichenow 1882–1890 ↓, s. 358.
  14. H. von Boetticher. Die stellung der dunklen möwen (Adelarus) om natürlichen (phylogenetischen) system und ihre verwandtschaftlichen beziehungen zu den anderen möwengruppen. „Jenaische Zeitschrift für Naturwissenschaft”. 69, s. 465, 1935 (niem.). 
  15. a b J. Burger & M. Gochfeld: Family Laridae (Gulls). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 3: Hoatzin to Auks. Barcelona: Lynx Edicions, 1996, s. 601–605, 607–611. ISBN 978-84-87334-20-7. (ang.)
  16. a b c d e f g h i j k l Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  17. Jobling 2016 ↓, s. Pacificolarus.
  18. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Larinae Rafinesque, 1815 - mewy (wersja: 2020-01-24). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-05-14].

BibliografiaEdytuj