Otwórz menu główne

Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2008 – sztafeta 4 × 100 m mężczyzn

Sztafeta 4 × 100 metrów mężczyzn to druga sztafeta, w której rozdano medale w lekkoatletyce na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie.

Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008
Lekkoatletyka
Sztafeta 4 × 100 metrów mężczyzn
Złoty medal Złoty medal -
Srebrny medal Srebrny medal Trynidad i Tobago Trynidad i Tobago
Brązowy medal Brązowy medal Japonia Japonia

Konkurencja rozpoczęła się 21 sierpnia o godzinie 20:25 czasu miejscowego[1]. Wtedy to rozegrano pierwszą rundę zawodów. Decydująca faza, która wyłoniła mistrza olimpijskiego odbyła się 22 sierpnia o godzinie 22:10 czasu miejscowego[2]. Zawody odbyły się na Stadionie Narodowym w Pekinie.

Złoty medal zdobyli Jamajczycy, którzy ustanowili rekord świata (37,10 s), jednak 25 stycznia 2017 zostali go pozbawieni w związku z wykryciem u Nesty Cartera metyloheksanaminy[3]. Dotychczas nie dokonano przesunięcia pozostałych ekip "w górę"[4].

RekordyEdytuj

W poniższej tabeli przedstawione są rekord świata i rekord olimpijski przed rozegraniem zawodów, tj. na 21 sierpnia 2008 roku.

Rekord świata   USA (Michael Marsh, Leroy Burrell, Dennis Mitchell, Carl Lewis)
  USA (Jon Drummond, Andre Cason, Dennis Mitchell, Leroy Burrell)
37,40 s Barcelona, Hiszpania
Stuttgart, Niemcy
08.08.1992
21.08.1993
Rekord olimpijski   USA (Michael Marsh, Leroy Burrell, Dennis Mitchell, Carl Lewis) 37,40 s Barcelona, Hiszpania 08.08.1992

Przebieg zawodówEdytuj

EliminacjeEdytuj

W pierwsze rundzie wystartowało 16 zespołów, które zostały zgłoszone do zawodów. Bezpośrednio do finałowej rundy awansowały trzy najlepsze ekipy (Q) oraz dwie drużyny z najlepszymi czasami, którzy zajęli miejsca gorsze niż trzecie (q). Najlepszy czas wśród drużyn, które uczestniczyły w tej fazie uzyskała ekipa Trynidadu i Tobago - 38,26 s. Polacy nie ukończyli swojego biegu eliminacyjnego z powodu zgubienia pałeczki[5]. Taka sama sytuacja zdarzyła się też Nigeryjczykom, Amerykanom i zawodnikom z RPA.

Bieg 1Edytuj

Godzina:? (UTC+8)

Poz. Państwo Tor Zawodnicy Rezultat Uwagi
1 3  Trynidad i Tobago 8 Keston Bledman, Marc Burns, Aaron Armstrong, Richard Thompson 38,26 Q
2 1  Japonia 4 Naoki Tsukahara, Shingo Suetsugu, Shinji Takahira, Nobuharu Asahara 38,52 Q,  
3 2  Holandia 3 Maarten Heisen, Guus Hoogmoed, Patrick van Luijk, Caimin Douglas 38,87 Q,  
4 4  Brazylia 2 Jose Carlos Moreira, Bruno de Barros, Vicente Lima, Sandro Viana 39,01 q
5 7  Nigeria 6 Onyeabor Ngwogu, Obinna Metu, Chinedu Oriala, Uchenna Emedolu DNF
6 5  Polska 9 Marcin Nowak, Łukasz Chyła, Marcin Jędrusiński, Dariusz Kuć DNF
7 6  Południowa Afryka 5 Hannes Dreyer, Leigh Julius, Ishmael Kumbane, Thuso Mpuang DNF
8 8  USA 7 Rodney Martin, Travis Padgett, Darvis Patton, Tyson Gay DNF

Bieg 2Edytuj

Godzina:? (UTC+8)

Poz. Państwo Tor Zawodnicy Rezultat Uwagi
1 3  Jamajka 6 Dwight Thomas, Michael Frater, Nesta Carter, Asafa Powell 38,31 Q,  
2 1  Kanada 2 Hank Palmer, Anson Henry, Jared Connaughton, Pierre Browne 38,77 Q
3 2  Niemcy 3 Tobias Unger, Till Helmke, Alexander Kosenkow, Martin Keller 38,93 Q
4 4  Chiny 9 Wen Yongyi, Zhang Peimeng, Lu Bin, Hu Kai 39,13 q
5 7  Tajlandia 7 Apinan Sukaphai, Siriroj Darasuriyong, Sompote Suqannarangsri, Sittichai Suwonprateep 39,40
6 5  Francja 9 Yannick Lesourd, Martial Mbandjock, Manuel Reynaert, Samuel Coco-Viloin 39,53
7 6  Wielka Brytania 5 Simeon Williamson, Tyrone Edgar, Marlon Devonish, Craig Pickering DSQ
8 8  Włochy 7 Fabio Cerutti, Simone Collio, Emanuele Di Gregorio, Jacques Riparelli DSQ

FinałEdytuj

W finale uczestniczyło osiem drużyn, zwyciężyli Jamajczycy bijąc wynikiem 37,10 rekord świata należący od 1993 do sztafety USA[6].

Godzina:22:10 (UTC+8)

Poz. Tor Państwo Zawodnicy Czas Uwagi
 1 5   Jamajka Nesta Carter, Michael Frater, Usain Bolt, Asafa Powell 37,10     wynik anulowany
 2 4   Trynidad i Tobago Keston Bledman, Marc Burns, Emmanuel Callender, Richard Thompson 38,06
 3 7   Japonia Naoki Tsukahara, Shingo Suetsugu, Shinji Takahira, Nobuharu Asahara 38,15  
4 3   Brazylia Vicente Lima, Sandro Viana, Bruno de Barros, Jose Carlos Moreira 38,24  
5 9   Niemcy Tobias Unger, Till Helmke, Alexander Kosenkow, Martin Keller 38,58
6 6   Kanada Hank Palmer, Anson Henry, Jared Connaughton, Pierre Browne 38,66  
8   Holandia Maarten Heisen, Guus Hoogmoed, Patrick van Luijk, Caimin Douglas DSQ
2   Chiny Wen Yongyi, Zhang Peimeng, Lu Bin, Hu Kai DSQ

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj