Lindisfarne

Ten artykuł dotyczy wyspy. Zobacz też: CDP w USA.

Lindisfarnewyspa pływowa u północno-wschodnich wybrzeży Anglii, w hrabstwie Northumberland. Ze stałym lądem połączona jest groblą komunikacyjną. W 2001 roku Lindisfarne zamieszkiwały 162 osoby.

Lindisfarne
Ilustracja
Zamek na wyspie
Kontynent Europa
Państwo  Wielka Brytania
Akwen Morze Północne
Populacja (2001)
• liczba ludności

162
Położenie na mapie Northumberland
Mapa konturowa Northumberland, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Lindisfarne”
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa konturowa Wielkiej Brytanii, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Lindisfarne”
Położenie na mapie Anglii
Mapa konturowa Anglii, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Lindisfarne”
Ziemia55°41′N 1°48′W/55,683333 -1,800000

W 635 roku na Lindisfarne został założony klasztor[1] ufundowany przez Aidana[2], mnicha z klasztoru na Ionie. W roku 793 klasztor został spalony i splądrowany przez wikingów, a najazd opisany został w Kronice anglosaskiej. Uznany został za pierwszy najazd wojowników ze Skandynawii w historii, otwierający tzw. epokę wikingów[3]. Na miejscu tragedii postawiony został w IX wieku rzeźbiony kamień. Na wyspie znajdują się dwie niewielkie automatyczne latarnie morskie należące do Trinity House: latarnia morska Heugh Hill oraz latarnia morska Guile Point East.

Na Lindisfarne nakręcono film Matnia w reżyserii Romana Polańskiego.

PrzypisyEdytuj

  1. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, s. 150, ​ISBN 83-85719-85-7​.
  2. Sarah Foot. Out&About History Explorer: The rise of English Christianity. „BBC History Magazine”. 8, sierpień 2013. Londyn: Bristol Magazines Ltd.. ISSN 1469-8552. 
  3. Aron J. Guriewicz: Wyprawy wikingów. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1969, s. 6.