Lorenzo Magalotti

Lorenzo Magalotti (ur. w 1 stycznia 1584 we Florencji, zm. 19 września 1637 w Ferrarze[1]) – włoski kardynał.

Lorenzo Magalotti
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania

Państwo Kościelne

Data i miejsce urodzenia

1 stycznia 1584
Florencja

Data i miejsce śmierci

19 września 1637
Ferrara

Miejsce pochówku

Katedra w Ferrarze

Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania

1623-1628

Biskup Ferrary
Okres sprawowania

1628-1637

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Sakra biskupia

7 maja 1628

Kreacja kardynalska

7 października 1624

Kościół tytularny

S. Maria in Aquiro
SS. Giovanni e Paolo

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

7 maja 1628

Konsekrator

Ulpiano Volpi

ŻyciorysEdytuj

Był synem senatora Vincenzo Magalottiego i Clarice Capponi[1]. Jego siostra Costanza była żoną Carlo Barberiniego, brata Urbana VIII[1]. Studiował nauki prawne w Perugii, natomiast na Uniwersytecie w Pizie uzyskał doktorat utroque iure[1]. Po śmierci ojca w 1608, przeniósł się do Rzymu, gdzie rok później został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej[1]. W latach 1612-1614 był wicelegatem w Bolonii, a w 1618 – w Viterbo[1]. W maju 1623 był sekretarzem Świętej Konsulty, natomiast od września tego roku do maja 1628 pełnił funkcję sekretarza stanu[1]. 7 października 1624 został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię Santa Maria in Aquiro[2]. 16 grudnia tegoż roku został podniesiony do rangi kardynała prezbitera[2]. Jako kardynał był członkiem Kongregacji ds. Wód, Kongregacji ds. Ceremoniału, Kongregacji ds. Immunitetów i Kongregacji Propagandy Wiary[3]. Był także inkwizytorem generalnym Rzymskiej Inkwizycji[4].

5 maja 1628 został wybrany biskupem Ferrary[2]. Nominacja ta miała charakter "oddalenia poprzez awans". W otoczeniu papieża Urbana VIII coraz większą rolę odgrywał jego bratanek Francesco Barberini (1597–1679), który z racji młodego wieku dotąd pozostawał w cieniu starszego i bardziej doświadczonego Magalottiego[5]. Ponadto w lutym 1628 Urban VIII ogłosił nominację dla drugiego ze swoich bratanków, ambitnego Antonio, co powodowało zepchnięcie Magalottiego na dalszy plan[5]. Funkcję biskupa Ferrary Magalotti pełnił aż do śmierci[2][1][5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h Magalotti, Lorenzo (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-10-17].
  2. a b c d Lorenzo Cardinal Magalotti (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-10-17].
  3. Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 125. ISBN 978-3451216534.
  4. Thomas F. Mayer: The Roman Inquisition. A Papal Bureaucracy and Its Law in the Age of Galileo. Filadelfia: University of Pennsylvania Press, 2013, s. 39. ISBN 978-0-8122-4473-1.
  5. a b c MAGALOTTI, Lorenzo (wł.). Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 67 (2007). [dostęp 2013-10-17].