Ludwik Nazimek

Oficer Wojska Polskiego

Ludwik Nazimek (ur. 21 sierpnia 1890 w Niepołomicach, zm. 11 lipca 1922 w Krakowie) – porucznik pilot Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Ludwik Nazimek
Ilustracja
porucznik pilot porucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1890
Niepołomice
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1922
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 19091922
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Cross-Pattee-Heraldry.svg K.u.k. Luftfahrtruppen
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo
Jednostki 5 Eskadra Wywiadowcza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
obrona Lwowa
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

Był synem Józefa i Marii z Sumarów. Maturę złożył w Gimnazjum Realnym w Krakowie. W marcu 1909 zgłosił się na ochotnika do odbycia jednorocznej służby w cesarskiej i królewskiej Armii. Po zakończeniu służby wojskowej rozpoczął studia w Akademii Handlowej w Wiedniu. 1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do 13 pułku piechoty. W jego składzie, w czasie I wojny światowej, walczył na froncie wschodnim. Był czterokrotnie ranny. W 1918 został skierowany do Szkoły Lotniczej w Wiener Neustadt. Szkołę ukończył z licencją pilota w stopniu chorążego i przydzielony został do parku lotniczego na lotnisku rakowickim w Krakowie. Tam zastał go koniec wojny.

W listopadzie 1918 wziął czynny udział w zajęciu lotniska rakowickiego, rozbrojeniu austriackiej załogi i przejęciu sprzętu. Pod koniec tego miesiąca rozpoczął służbę w 1 eskadrze wywiadowczej w Krakowie, jednak szybko został przeniesiony na stanowisko instruktora do Niższej Szkoły Pilotów. W czasie wojny z bolszewikami został przydzielony do 5 eskadry wywiadowczej i z nią wyruszył na front. W czasie walk na Ukrainie oraz walk z 1 Armią Konną pod Lwowem odznaczył się męstwem i wielkim zaangażowaniem. 12 lipca 1920 został awansowany został na podporucznika przez dowódcę Frontu Południowego. 14 października tego roku został zatwierdzony w stopniu podporucznika wojsk lotniczych i zaliczony do rezerwy z równoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny[1].

Po zawarciu rozejmu skierowany został wraz z eskadrą do Przemyśla. Tam w grudniu 1921 został ciężko ranny w wypadku lotniczym. Po sześciomiesięcznym leczeniu wrócił do lotnictwa. Został przydzielony do 2 pułku lotniczego w Krakowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych[2]. 11 lipca tego roku zginął śmiercią lotnika w czasie lotu służbowego. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 3 listopada 1920 roku, s. 1142.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 248.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 27 października 1922 roku, s. 808.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 435.

BibliografiaEdytuj