Ludwik Wojtyczko (ur. 1873 w Krakowie, zm. 1949 tamże) – polski architekt, tworzący m.in. w stylu secesji i modernizmu, projektant wnętrz i przedmiotów użytkowych.

Ludwik Wojtyczko
Data i miejsce urodzenia 1873
Kraków
Data i miejsce śmierci 1949
Kraków
Narodowość  Polska
Uczelnia Szkoła Przemysłowa w Krakowie
Praca
Budynki Urząd Wojewódzki w Katowicach
Sejm Śląski
Zakład Witraży S.G.Żeleńskiego (obecnie Muzeum Witrażu w Krakowie), 1906-7
Dom profesorów UJ, 1928 al.Słowackiego 15

W 1898 r. został absolwentem Szkoły Przemysłowej w Krakowie, praktykował u Tadeusza Stryjeńskiego i Sławomira Odrzywolskiego. W 1905 r. został właścicielem biura architektoniczno-budowlanego. Wykładał w Szkole Przemysłu Artystycznego. W 1906 r. wygrał konkurs na budowę secesyjnej kamienicy Celestyna Czynciela na Rynku Głównym 4. W latach 1905-1906 zaprojektował małą salę restauracyjną Teatru Starego w Krakowie oraz w latach 1906-1907 budynek Zakładu Witraży S.G.Żeleńskiego. W 1912 wykonał projekt pawilonu głównego na wystawę Architektura Wnętrz w Otoczeniu Ogrodowym, która miała miejsce na krakowskich Oleandrach. W latach 1911-1913 wraz z Kazimierzem Wyczyńskim zaprojektował wystrój Banku Przemysłowego na Rynku Głównym 31. W 1913 r. wygrał konkurs na projekt nowego gmachu dla Uniwersytetu we Lwowie. Należał do Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana, był jednym z redaktorów miesięcznika „Architekt”.

Po I wojnie światowej Ludwik Wojtyczko stał się jednym z czołowych krakowskich architektów modernizmu. W latach 1922-1923 zaprojektował budynek krakowskiej Giełdy Towarowo-Pieniężnej przy ul. św. Tomasza 43[1] (obecnie siedziba Akademii Muzycznej w Krakowie). W 1927 roku zaprojektował dom dla profesorów UJ przy pl. Inwalidów 4. W 1928 r. powstał drugi z domów profesorów UJ przy al. Słowackiego 15a (na rogu z ul. Łobzowską), zyskał on miano trumny lub czarnego domu z uwagi na charakterystyczną dekorację z pasów czarnej i błyszczącej ceramiki wykonaną specjalnie dla tego projektu w Grudziądzu. Fasada tego domu jest jednym z ciekawszych rozwiązań w architekturze międzywojennej.

W latach 1931-1936 wspólnie z Józefem Rybickim zaprojektował Dom Śląski przy ulicy Pomorskiej 2. Najsłynniejszymi jednak realizacjami Wojtyczki są budynki siedziby Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach z 1929 r. oraz Sejmu Śląskiego. Ten ostatni pod względem kubatury jest największą zrealizowaną budowlą w okresie międzywojennym w Polsce.

PrzypisyEdytuj

  1. Krzysztof Jakubowski: Krakowskie kłótnie o wysokie budynki. Gazeta.pl, 2009-03-20. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-16)].

BibliografiaEdytuj

  • Michał Wiśniewski, Ludwik Wojtyczko. Krakowski architekt i konserwator zabytków pierwszej połowy XX wieku, Kraków:WAM, 2003.
  • M. Wallis, Secesja, Warszawa: Arkady, 1974.

Linki zewnętrzneEdytuj