Magelanka rudogłowa

Magelanka rudogłowa[3] (Chloephaga rubidiceps) – gatunek ptaka z rodziny kaczkowatych (Anatidae), zamieszkujący południową część Ameryki Południowej i Falklandy. Monotypowy[4]. Nie jest zagrożony.

Magelanka rudogłowa
Chloephaga rubidiceps[1]
P. L. Sclater, 1861
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

blaszkodziobe

Rodzina

kaczkowate

Podrodzina

kaczki

Plemię

Tadornini

Rodzaj

Chloephaga

Gatunek

magelanka rudogłowa

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     w sezonie lęgowym

     występuje przez cały rok

     poza sezonem lęgowym

Zasięg występowaniaEdytuj

Lato: południowa Patagonia oraz Ziemia Ognista. Zima: niziny środkowej Patagonii i południowej Pampy. Na Falklandach żyje populacja osiadła.

MorfologiaEdytuj

Długość ciała: 45[5]–59[6] cm (samiec jest większy od samicy).

Samiec i samica nie różnią się wyglądem. Ich głowa jest czerwonawobrązowa z niezbyt wyraźną białą obrączką wokół oka. Ich dość krótki dziób jest czarny[6]. Nogi pomarańczowe, z czarnymi plamkami na kolanach i stopach[6]. Podczas lotu są widoczne białe lotki drugiego rzędu oraz biała plama na ramieniu. Lusterko brązowozielone z metalicznym połyskiem. Sterówki czarne[5].

EkologiaEdytuj

Siedlisko
Na Falklandach otwarte, podmokłe łąki, a w Patagonii słodkowodne bagna. Na zimowiskach pastwiska, łąki i pola uprawne.
Lęgi i zachowanie
Zakładają gniazda we wrześniu i październiku, wśród traw bądź kamieni. Samica znosi 5–8 jaj. Wysiaduje je 29–30 dni. W tym czasie samiec strzeże gniazda. Pisklęta są wodzone przez oboje rodziców. Usamodzielniają się po 70 dniach, a są dojrzałe po trzech latach. Tworzą dozgonnie wierne pary. W czasie lęgów są terytorialne.
Wydawane dźwięki
Samiec wydaje wysokie, gwiżdżące dźwięki, natomiast samica niższe, krótkie kwakanie[6].
Pożywienie
Korzenie, liście, łodygi, trawy i turzyce.

Status i zagrożeniaEdytuj

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2000 roku uznaje magelankę rudogłową za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern); wcześniej, w 1994 roku sklasyfikowała ją jako gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened). W 2006 roku organizacja Wetlands International szacowała liczebność światowej populacji na 43–82 tysiące osobników. Globalny trend liczebności uznawany jest za spadkowy, choć niektóre populacje mogą być stabilne[2][7].

W 1960 roku magelanka rudogłowa została ogłoszona szkodnikiem przez rząd argentyński, gdyż żerowała na kukurydzy i pszenicy, a także konkurowała o trawę z owcami i bydłem. Później w Patagonii wprowadzono nibylisy argentyńskie, które magelankom wyjadały jaja i pisklęta. W rezultacie populacja na kontynencie znacznie zmalała. Populacja na Falklandach, mimo polowań, dalej ma się dobrze[2][7].

PrzypisyEdytuj

  1. Chloephaga rubidiceps, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c Chloephaga rubidiceps, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Tadornini Reichenbach, 1849-50 (wersja: 2021-04-05). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-07-16].
  4. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Screamers, ducks, geese, swans. IOC World Bird List (v11.2). [dostęp 2021-07-16]. (ang.).
  5. a b Magelanka rudogłowa (Chloephaga rubidiceps), www.ptakiozdobne.pl [dostęp 2016-07-27].
  6. a b c d Ruddy-headed goose videos, photos and facts - Chloephaga rubidiceps, ARKive [zarchiwizowane z adresu 2019-01-31] (ang.).
  7. a b Species factsheet: Chloephaga rubidiceps. BirdLife International, 2021. [dostęp 2021-07-16]. (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj