Otwórz menu główne

Marian Olewiński

polski inżynier budownictwa, polityk

Marian Olewiński (ur. 15 września 1912 w Warszawie, zm. 15 listopada 1982 tamże) – polski inżynier budownictwa lądowego i polityk. Minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych (1960–1969) i wiceprezes Rady Ministrów (1969–1970).

Marian Olewiński
Data i miejsce urodzenia 15 września 1912
Warszawa
Data i miejsce śmierci 15 listopada 1982
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 28 czerwca 1969
do 30 czerwca 1970
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych
Okres od 25 marca 1960
do 28 czerwca 1969
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Stefan Pietrusiewicz
Następca Andrzej Giersz
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy
Grób Mariana Olewińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia na Politechnice Warszawskiej. W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pełnił funkcję kierownika wydziału ekonomicznego komitetu wojewódzkiego PPR w Krakowie (1945–1946), a następnie do 1947 komitetu miejskiego w Łodzi. Od 1949 zastępca kierownika wydziału ekonomicznego Komitetu Centralnego PZPR, a od 1950 do 1951 kierownika wydziału handlu. W latach 1964–1971 zastępca członka KC PZPR.

Od 1947 do 1948 dyrektor Biura Cen w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W okresie od 1948 do 1949 prezes Centralnego Związku Spółdzielczego. W latach 1951–1953 Naczelny Inżynier w Centralnym Zarządzie Budowy Dróg i Mostów, a w okresie 1953–1955 jego dyrektor. Od 1955 do 1956 dyrektor generalny Ministerstwo Transportu Drogowego i Lotniczego, następnie do 1957 jego podsekretarz stanu, po czym pełnił analogiczne stanowisko w Ministerstwie Komunikacji. Ponownie podsekretarz stanu w Ministerstwie Komunikacji od 1971 do 1975.

Od 25 marca 1960 do 28 czerwca 1969 był ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych, a następnie do 30 czerwca 1970 był wicepremierem. W lipcu 1970 przeszedł na emeryturę.

Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1964)[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 

BibliografiaEdytuj