Mečislovas Reinys

Mečislovas Reinys (ur. 5 lutego 1884 w Daugaliai, zm. 8 lutego 1953 we Włodzimierzu) – litewski wykładowca uniwersytecki, filozof i psycholog, ksiądz katolicki i arcybiskup wileński (1941-53), polityk chadecji oraz minister spraw zagranicznych w latach 1925-26, represjonowany w czasach stalinizmu.

Mečislovas Reinys
Ilustracja
Znaczek wydany przez Litewską Pocztę
Data i miejsce urodzenia

5 lutego 1884
Daugaliai

Data i miejsce śmierci

8 lutego 1953
Włodzimierz

minister spraw zagranicznych Litwy
Okres

od 25 września 1925
do 21 kwietnia 1926

Przynależność polityczna

Litewscy Chrześcijańscy Demokraci

Poprzednik

Voldemaras Čarneckis

Następca

Leonas Bistras

Arcybiskup tytularny Cypsela
Data urodzenia

5 lutego 1884

Data śmierci

8 listopada 1953

Biskup pomocniczy wileński
Okres sprawowania

1940-1953

Biskup koadiutor wileński
Okres sprawowania

1926-1940

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

10 czerwca 1907

Nominacja biskupia

5 kwietnia 1926

Sakra biskupia

16 maja 1926

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

16 maja 1926

Konsekrator

Jerzy Matulewicz

Współkonsekratorzy

Juozapas Kukta
Justinas Staugaitis

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu w 1905 roku wileńskiego seminarium studiował na Akademii Duchownej w Petersburgu. W lipcu 1907 roku został wyświęcony na księdza, dwa lata później uzyskał tytuł doktora teologii. Naukę kontynuował w Louvain (filozofia i biologia) oraz Strasburgu (apologetyka). W 1916 roku podjął pracę w Seminarium w Wilnie jako wykładowca.

W 1919 roku aresztowany tymczasowo przez wojska bolszewickie. Po przyłączeniu Wilna do II RP w 1922 roku wyjechał na Litwę - osiedlił się w Kownie, gdzie wykładał na Uniwersytecie Witolda Wielkiego teologię, filozofię oraz kierował Wydziałem Psychologii.

Angażował się w działalność polityczną po stronie chadecji - w 1925 roku został ministrem spraw zagranicznych, podpisał konkordat Republiki Litewskiej z Watykanem, na mocy którego została utworzona odrębna metropolia w Kownie.

5 kwietnia 1926 roku papież Pius XI mianował go biskupem koadiutatorem Wyłkowyszek na Suwalszczyźnie.

Działał na rzecz powołania katolickiego uniwersytetu na Litwie, jego starania zakończyły się niepowodzeniem.

W lipcu 1940 roku został mianowany arcybiskupem tytularnym i pomocniczym Wilna, po aresztowaniu Romualda Jałbrzykowskiego przez Niemców zarządzał diecezją wileńską aż do pojmania przez NKWD w 1947 roku pod zarzutem „konszachtów z antyradzieckim podziemiem nacjonalistycznym”.

Skazany na 10 lat więzienia i osadzony we Włodzimierzu, gdzie zmarł.

Autor prac z dziedziny filozofii, psychologii i socjologii (m.in. „Rasizmo problema”, wyd. Kowno 1939).

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj