Otwórz menu główne

Michał Hebda

naukowiec polski, specjalista eksploatacji maszyn, wojskowy

Michał Hebda (ur. 22 września 1929 we wsi Doły) – profesor, pułkownik rezerwy Wojska Polskiego, rektor Politechniki Świętokrzyskiej (1975–1978) i Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu (1978–1982), wiceminister Gospodarki Materiałowej i Paliwowej (1985–1988).

ŻyciorysEdytuj

Jeden z pierwszych absolwentów Wojskowej Akademii Technicznej (promocja 1953). Od 1953 roku należał do PZPR[1]. Po odbyciu służby wojskowej na stanowisku zastępcy dowódcy 73 Pułku Zmechanizowanego w Gubinie, rozpoczął pracę na stanowisku kierownika laboratorium w Katedrze Eksploatacji Czołgów Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie otrzymał tytuły doktora (1963), doktora habilitowanego (1967) i profesora nadzwyczajnego (1973). We współpracy z prof. Stefanem Ziembą stworzył Sekcję Podstaw Eksploatacji Maszyn oraz Sekcję Tribologii w Komitecie Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk.

W 1975 został wybrany na stanowisko rektora Politechniki Świętokrzyskiej w Kielcach, a w 1978 rektora Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu, po wydzieleniu jej ze struktur Politechniki Świętokrzyskiej.

W 1981 został przewodniczącym Międzynarodowego Komitetu Organizacyjnego odbywającego się w Polsce Światowego Kongresu Trybologii.

Podczas jego kolejnego wyboru na stanowisko rektora doszło do poważnego konfliktu z działającą na uczelni opozycją.

Po rezygnacji ze stanowiska rektora Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu po ośmiu miesiącach urzędowania, podjął pracę na Uniwersytecie Technicznym w Magdeburgu. W 1987 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.

W latach 1985–1988 pełnił funkcję wiceministra Gospodarki Materiałowej i Paliwowej w rządzie Zbigniewa Messnera oraz wiceprzewodniczącego Komitetu ds. Eksploatacji Majątku Trwałego Polskiej Akademii Nauk.

Jego dorobek naukowy stanowi ponad 250 publikacji z eksploatacji pojazdów i maszyn oraz tribologii. Jest autorem lub współautorem 12 książek.

Został odznaczony Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” oraz kilkunastoma innymi odznaczeniami i medalami[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 290–291. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Kto jest kim w Polsce 1989. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1989, s. 395. ISBN 83-223-2491-X.