Otwórz menu główne

Michał Leszczak (ur. 18 marca 1896, zm. ?) – major piechoty Wojska Polskiego.

Michał Leszczak
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 18 marca 1896
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 83 Pułk Piechoty
74 Pułk Piechoty
Batalion KOP „Borszczów”
83 Pułk Piechoty
60 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
kwatermistrz pułku
kwatermistrz dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 1124. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 83 Pułk Piechoty w Kobryniu[1]. W kolejnych latach kontynuował służbę w tym pułku[2][3]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 457. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. Był także przydzielony do Dowództwa 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu. W listopadzie 1927 roku został przeniesiony do 74 Pułku Piechoty w Lublińcu[5][6][7]. 27 czerwca 1935 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8], a w sierpniu tego roku wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu[9]. Później został przeniesiony z 74 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Batalionu KOP „Borszczów”, a następnie dowódcy tego oddziału[10]. W tym czasie obowiązki służbowe łączył z działalnością społeczną. Był członkiem Powiatowej Rady Łowieckiej w Borszczowie i delegatem na Walne Zgromadzenie Małopolskiego Oddziału Polskiego Związku Łowieckiego we Lwowie[11]. W 1939 roku ponownie pełnił służbę w 83 Pułk Piechoty w Kobryniu na stanowisku II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza)[12]. Po marcowej mobilizacji pułku i jego przetransportowaniu do rejonu operacyjnego Armii „Łódź”, pozostał w garnizonie Kobryń dowodząc pozostałościami pułku. W czasie kampanii wrześniowej został kwatermistrzem 60 Dywizji Piechoty[13][14]. Po bitwie pod Kockiem, zakończonej kapitulacją Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”, dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu IX A Spangenberg[15][16].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 90.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 317, 372.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 364, 431.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 741.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 297.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 88, 213.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 56, 602.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 70.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 95.
  10. Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 650, autorzy wymieniają go, jako dowódcę batalionu jeszcze w czerwcu 1939 roku.
  11. Kalendarz myśliwski na 1939 rok. Walenty Garczyński (red.). Polski Związek Łowiecki, 1939..
  12. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 25, 647.
  13. Głowacki 1986 ↓, s. 374.
  14. Wróblewski 1989 ↓, s. 96, 192.
  15. Straty ↓, nadano mu numer jeniecki „428”.
  16. Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 730, wg autorów był więźniem Obozu NKWD w Kozielsku, zamordowanym w 1940 roku.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 56.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 19.
  19. M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.
  20. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 88.

BibliografiaEdytuj