Otwórz menu główne

Michał Stefanicki

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Michał Stefanicki (ur. 3 września 1891, zm. ?) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Michał Stefanicki
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data urodzenia 3 września 1891
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 26 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

ŻyciorysEdytuj

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Był podporucznikiem rezerwy 4 Bośniacko-Hercegowińskiego pułku piechoty[1].

19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w dowództwie 6 Armii[2]. 1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w dowództwie 6 Armii, a jego oddziałem macierzystym był 51 pułk piechoty. Obok stopnia przysługiwał mu wówczas tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 480. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 51 pułk piechoty[4]. W 1923 roku pełnił służbę w Sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisku szefa Oddziału III, pozostając oficerem nadetatowym 54 pułku piechoty w Tarnopolu[5]. Z dniem 2 listopada 1923 roku został przydzielony z DOK VI do macierzystego pułku z jednoczesnym odkomenderowaniem do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza jednorocznego kursu doszkolenia. Z dniem 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został ponownie przydzielony do sztabu DOK VI. Pełnił służbę w Oddziale Ogólnym, którego szefem był wówczas pułkownik Juliusz Drapella[6]. 23 maja 1927 roku został przeniesiony do 82 Syberyjskiego pułku piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy I batalionu[7]. 31 października 1927 roku został przeniesiony do 26 pułku piechoty we Lwowie na stanowisko dowódcy III batalionu[8][9]. Z dniem 31 grudnia 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku[10].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI”[11]. W 1945 roku został zarejestrowany w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym w Krakowie[12].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 891.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, s. 773.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 163, 889.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 35.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 97, 278, 404.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 54, 254, 347.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 145.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 296.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 42, 170.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 384.
  11. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 970.
  12. Straty ↓.

BibliografiaEdytuj