Mieczysław Jaworski (duchowny)

polski duchowny katolicki, biskup

Mieczysław Jaworski (ur. 29 lipca 1930 w Morawicy, zm. 19 sierpnia 2001 w Kielcach) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy kielecki w latach 1982–2001.

Mieczysław Jaworski
Biskup tytularny Rapidum
Ilustracja
Diligere Misericordiam
Umiłować Miłosierdzie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1930
Morawica
Data i miejsce śmierci 19 sierpnia 2001
Kielce
Biskup pomocniczy kielecki
Okres sprawowania 1982–2001
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 17 czerwca 1956
Nominacja biskupia 10 maja 1982
Sakra biskupia 6 czerwca 1982
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 czerwca 1982
Miejscowość Kielce
Miejsce plac przed bazyliką katedralną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Stanisław Szymecki
Współkonsekratorzy Edward Materski
Jan Gurda

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 29 lipca 1930 w Morawicy[1]. W latach 1945–1948 kształcił się w gimnazjum i liceum we Włoszczowie[2], skąd został relegowany za nieposłuszeństwo wobec dyrektora, który polecił mu zdjęcie krzyża ze ściany sali lekcyjnej[3]. W latach 1948–1949 kontynuował naukę w biskupim Gimnazjum i Liceum im. św. Stanisława Kostki w Kielcach[2][3], a po jego przejęciu przez władze państwowe edukację w zakresie średnim kończył w latach 1949–1950 w Niższym Seminarium Duchownym w Kielcach[2]. Egzamin dojrzałości złożył eksternistycznie w poprzednim miejscu nauki. W latach 1950–1956 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach. 17 czerwca 1956 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach został wyświęcony na prezbitera przez miejscowego biskupa pomocniczego Franciszka Sonika. W latach 1960–1963 pogłębiał studia w zakresie teologii moralnej na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując magisterium-licencjat[1]. Kontynuowanie studiów w Rzymie uniemożliwiły mu władze państwowe, nie wydając mu paszportu, natomiast studiów doktoranckich w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie nie ukończył z powodu częstego zlecania mu posług duszpasterskich[3].

W latach 1956–1958 pracował jako wikariusz w parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kielcach[4]. Następnie działał w duszpasterstwie w kościele seminaryjnym Świętej Trójcy w Kielcach[3]. W latach 1978–1982 był proboszczem parafii katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach[1]. W parafii rozwinął kult Matki Bożej Łaskawej, co doprowadziło do ustanowienia kościoła katedralnego ogólnodiecezjalnym sanktuarium maryjnym[5]. W 1980 objął funkcję regionalnego kapelanaSolidarności[2]. Współtworzył Biskupi Komitet Pomocy Potrzebującym w Kielcach, wspierał osoby internowane, aresztowane i zwalniane z zakładów pracy z powodów politycznych oraz ich rodziny[6]. W kurii diecezjalnej był sędzią prosynodalnym, ojcem duchownym kapłanów i duszpasterzem służby zdrowia. Mianowany został kanonikiem kapituły katedralnej[1].

W latach 1963–1978 prowadził wykłady z teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach. Ponadto w latach 1958–1960 i 1963–1968 był prefektem, a w latach 1968–1978 wicerektorem seminarium. Przyczynił się do wznowienia wydawania czasopisma „Współczesna Ambona” i był jego redaktorem naczelnym[1].

10 maja 1982 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej ze stolicą tytularną Rapidum. Święcenia biskupie otrzymał 6 czerwca 1982 na placu przed bazyliką katedralną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach. Konsekrował go miejscowy biskup diecezjalny Stanisław Szymecki, któremu asystowali Edward Materski, biskup diecezjalny sandomiersko-radomski, i Jan Gurda, biskup pomocniczy kielecki[1]. Jako swoje zawołanie biskupie przyjął słowa „Diligere Misericordiam” (Umiłować Miłosierdzie)[4]. Od 1982 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji. W kurii przewodniczył wydziałowi formacji katolickiej, piastował stanowisko delegata biskupiego ds. Towarzystwa Przyjaciół KUL, należał do rady kurialnej, rady kapłańskiej, kolegium konsultorów i diecezjalnego biura prasowego[1]. W 1984 wspierał uczniów Zespołu Szkół Zawodowych we Włoszczowie protestujących przeciwko usunięciu krzyży ze ścian w budynku szkolnym[3]. W 1993 jako administrator zarządzał diecezją kielecką[6].

W Episkopacie Polski był przewodniczącym Podkomisji ds. Duszpasterstwa Kobiet, a także członkiem Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego[1] i ds. Wychowania Katolickiego[4]. Był współkonsekratorem podczas w sakr biskupów kieleckich: diecezjalnego – Kazimierza Ryczana (1993) i pomocniczego – Mariana Florczyka (1998)[7].

Zmarł 19 sierpnia 2001 w Świętokrzyskim Centrum Kardiologii w Kielcach[8]. 23 sierpnia 2001[9] został pochowany w grobowcu biskupów pomocniczych na Cmentarzu Starym w Kielcach[10].

Odznaczenia, wyróżnienia, upamiętnienieEdytuj

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 1 października 2008 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[11].

W 1994 nadano mu honorowe obywatelstwo Włoszczowy[12].

Został konfratrem zakonu paulinów i zakonu karmelitów[1].

Jego popiersie znajduje się w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włoszczowie[6]. Jego imię nadano ulicom we Włoszczowie (2001)[13] i w Kielcach (2005)[14].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 58–59. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b c d J. Kudasiewicz. Mieczysław Jaworski – biskup pomocniczy kielecki. „Kieleckie Studia Teologiczne”. 4 (2005), s. 391-397. Wyższe Seminarium Duchowne w Kielcach. ISSN 1730-072X. [dostęp 2021-01-02]. 
  3. a b c d e D. Wojciechowski: Świadek Bożego miłosierdzia. radiomaryja.pl, 2008-08-23. [dostęp 2021-01-03].
  4. a b c G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 143. ISBN 83-911554-0-4.
  5. Kult Matki Bożej. kielcekatedra.pl. [dostęp 2021-01-03].
  6. a b c Jaworski Mieczysław. mhki.kielce.eu. [dostęp 2021-01-03].
  7. Mieczysław Jaworski (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2021-01-02].
  8. Zmarł biskup pomocniczy diecezji kieleckiej Mieczysław Jaworski. ekai.pl, 2001-08-19. [dostęp 2021-01-02].
  9. Prawie 20 tys. osób na uroczystościach pogrzebowych bp Jaworskiego (opis). ekai.pl, 2001-08-23. [dostęp 2021-01-02].
  10. Bp Mieczysław Jaworski. kielcekatedra.pl. [dostęp 2021-01-03].
  11. M.P. z 2009 r. nr 25, poz. 332 – pkt 7. [dostęp 2021-01-02].
  12. Biskup Mieczysław Jaworski. wloszczowa.pl. [dostęp 2015-07-27].
  13. Włoszczowa: ulica otrzymała imię bp Mieczysława Jaworskiego. ekai.pl, 2001-11-28. [dostęp 2021-01-03].
  14. Uchwała Nr XXXVII/721/2005 Rady Miejskiej w Kielcach. bip.kielce.pl, 2001-02-17. [dostęp 2021-01-03].

Linki zewnętrzneEdytuj