Otwórz menu główne

SystematykaEdytuj

TaksonomiaEdytuj

Autorem pierwszego opisu naukowego rodzaju i gatunku jest A. Milne-Edwards. Opis ukazał się w czasopiśmie Annales des Sciences Naturelles, Zoologie w 1866 roku[6]. Jako miejsce typowe autor wskazał Chiny (fr. „dans le parc impérial situé à quelque distance de Pékin”)[6]. Jedyny przedstawiciel rodzaju milu[3] (Elaphurus).

Gatunek typowyEdytuj

Elaphurus davidianus Milne-Edwards, 1866

EtymologiaEdytuj

Nazwa rodzajowa jest połączeniem słów z języka greckiego: έλαφος élaphos – „jeleń” oraz ουρα oura – „ogon”[7]. Epitet gatunkowy honoruje odkrywcę jelenia, ojca Armanda Davida (1826-1900), francuskiego misjonarza w Chinach oraz naturalistę[6].

WystępowanieEdytuj

W warunkach naturalnych zamieszkiwał prawdopodobnie północne i środkowe Chiny. Wytępiony ok. III w. n.e. Zachował się jedynie w niewoli, w parku łowieckim cesarzy chińskich pod Pekinem (Nanhaizi). Introdukowany w Europie i Ameryce Południowej, a następnie reintrodukowany w Chinach, nad Morzem Żółtym. Spotykany w wielu ogrodach zoologicznych, także w Polsce (poznański Ogród Zoologiczny[5], Park Dzikich Zwierząt w Kadzidłowie, Śląski Ogród Zoologiczny, Ogród Zoologiczny we Wrocławiu oraz Ogród Zoologiczny w Krakowie).

Charakterystyka ogólnaEdytuj

Podstawowe dane przedstawia tabela:

Długość ciała Wysokość w kłębie Długość ogona Masa ciała Dojrzałość płciowa Długość ciąży Liczba młodych
w miocie
183-216 cm 115 cm 22-35 cm 150-214 kg 27 miesięcy ok. 9 miesięcy 1-2

Ubarwienie czerwonobrązowe latem, zimą brązowoszare. Wzdłuż grzbietu ciągnie się czarny pas. U młodych występuje cętkowanie. Jeleń Davida ma wąską, długą głowę, krótkie uszy i wyjątkowo długi ogon.

Są zwierzętami stadnymi. W okresie godowym samce toczą między sobą zacięte walki. Żywią się głównie trawami i roślinnością wodną. Samica rodzi w kwietniu lub maju jedno do dwóch młodych. Żyją przeciętnie 18, maksymalnie 23 lata.

Krzyżuje się z jeleniem szlachetnym.

Zagrożenia i ochronaEdytuj

Gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem. W warunkach naturalnych (lecz pod stałą kontrolą) występują jedynie w Beijing Milu Park i Dafeng Milu Natural Reserve. Obecna populacja uważana jest za stabilną.

PrzypisyEdytuj

  1. Elaphurus davidianus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Jiang Zhigang & Harris, R.B. 2008, Elaphurus davidianus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-09-06] (ang.).
  3. a b Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 175. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 195, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. a b c Jelenie milu i mundżaki. ZOO Poznań. [dostęp 2015-09-06].
  6. a b c A. Milne-Edwards. Note sur le Mi-lou, ou Sseu-pou-siang, mammifère du nord de la Chine, qui constitue une section nouvelle de la famille des cerfs. „Annales des Sciences Naturelles, Zoologie”. Cinquiéme Series. 5, s. 382, 1866 (fr.). 
  7. T. S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 253, seria: North American Fauna. (ang.)

BibliografiaEdytuj

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. Jacobson, E. 2003: „Elaphurus davidianus”, Animal Diversity Web (On-line) (ang.). [dostęp 22 listopada 2007].