Otwórz menu główne

Myszoskoczka wydmowa

gatunek gryzonia

Myszoskoczka wydmowa[3] (Gerbillus andersoni) – gatunek gryzoni z podrodziny myszoskoczek w rodzinie myszowatych. Występuje w Afryce Północnej i Azji Zachodniej[4].

Myszoskoczka wydmowa
Gerbillus andersoni[1]
de Winton, 1902
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina myszoskoczki
Rodzaj myszoskoczka
Podrodzaj Gerbillus
Gatunek myszoskoczka wydmowa
Synonimy
  • Gerbillus allenbyi Thomas, 1918
  • Gerbillus bonhotei Thomas, 1919
  • Gerbillus eatoni Thomas, 1902
  • Gerbillus inflatus Ranck, 1968
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

SystematykaEdytuj

Gatunek został opisany naukowo w 1902 roku przez W. de Wintona, miejsce typowe to dzielnica Mandara w Aleksandrii w Egipcie[4]. Sześć jego populacji było traktowanych jako podgatunki lub osobne gatunki[4][5].

WystępowanieEdytuj

Zasięg tego gatunku obejmuje południowo-zachodnią Jordanię, Izrael, Egipt (Półwysep Synaj, Deltę Nilu i tereny na południe od niej po oazę Fajum) i przybrzeżne obszary Libii i Tunezji[2][4][5]. Gatunek zamieszkuje nadmorskie równiny i pustynie, obszary piaszczyste takie jak gaje palmowe, uprawiane i opuszczone tereny półpustynne, porośnięte roślinnością wydmy w oazach i nad Morzem Śródziemnym[2][5].

WyglądEdytuj

Jest to mała myszoskoczka; osiąga średnio 92 mm (od 90 do 115 mm), z ogonem o długości 124 mm (od 110 do 150 mm). Średnia masa ciała to 30 g (od 28 do 33 g). Wierzch ciała ma kolor piaskowy do pomarańczowobrązowego, z czarną domieszką pośrodku grzbietu. Włosy u nasady są szare, dopiero dalej pomarańczowobrązowe; niektóre mają też czarne czubki. Boki ciała są bledsze niż grzbiet, pokryte białymi włosami o pomarańczowych czubkach. Spód ciała jest czysto biały, wyraźnie oddzielony; białe są też nogi i stopy. Na głowie wyraźny jest pas ciemno zakończonych włosów ciągnący się od nosa pod okiem do podstawy ucha. Mogą być widoczne też białe plamki nad okiem i za uszami. Podeszwy stóp są owłosione. Ogon jest długi, z niewyraźną brązową kitką[5].

Tryb życiaEdytuj

Myszoskoczka wydmowa prowadzi nocny, naziemny tryb życia. Dzięń spędza w norze. Jest wszystkożerna, w ciągu roku 35% jej diety stanowią nasiona, 19% liście, 15% cebulki irysów, 8% inne rośliny, a 20% owady. Zimą je więcej liści, latem więcej pokarmu zawierającego wodę[5].

RozmnażanieEdytuj

Myszoskoczki wydmowe na Pustyni Zachodniej w Egipcie rozmnażają się zimą (styczeń-luty) i wiosną (luty-maj). Około 70% rozmnażających się gryzoni to zeszłoroczne młode, mające 8–12 miesięcy, do 30% stanowią osobniki, które dożyły drugiego sezonu rozrodczego i mają 18–24 miesiące. W miocie rodzi się od 3 do 7 młodych (średnio 3,9). Niektóre samce przystępują do rozrodu już mając 5,5 miesiąca i masę zaledwie 20 g, ale większość dopiero osiągnąwszy 30 g[5].

Populacja i zagrożeniaEdytuj

Myszoskoczka wydmowa zamieszkuje duży obszar, jest pospolita w sprzyjającym środowisku. Nie wiadomo, jaki jest trend zmian jej liczebności. Nie są znane poważne zagrożenia dla gatunku, choć nadmierny wypas może być problemem dla myszoskoczek w niektórych obszarach[2]. Znanych jest sześć gatunków pcheł pasożytujących na tych gryzoniach[5]. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje myszoskoczkę wydmową za gatunek najmniejszej troski[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Gerbillus andersoni, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Granjon, L. 2016, Gerbillus andersoni [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2017-2, DOI10.2305/IUCN.UK.2016-3.RLTS.T9105A22465232.en [dostęp 2017-11-29] (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 260. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c d Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Gerbillus (Gerbillus) andersoni. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2017-11-13]
  5. a b c d e f g Gerbillus andersoni Anderson’s Gerbil. W: Mammals of Africa. Jonathan Kingdon, David Happold, Thomas Butynski, Michael Hoffmann, Meredith Happold, Jan Kalina (redaktorzy). T. 3: Rodents, Hares and Rabbits. Bloomsbury, 2013, s. 299–300. ISBN 1-4081-8996-8.