Otwórz menu główne

Nalot dywanowy

atak powietrzny samolotów bombowych, mający na celu całkowite zniszczenie wybranego celu
Rotterdam po niemieckim nalocie dywanowym w maju 1940

Nalot dywanowy – atak powietrzny samolotów bombowych, mający na celu całkowite zniszczenie wybranego celu. Taktyka stosowana głównie podczas nalotów w drugiej wojnie światowej. Określenie „dywanowy” wzięło się od formacji, w jakiej leciały bombowce[potrzebny przypis]. Setki samolotów lecących blisko siebie, na podobnej wysokości, tworzyły zwartą „powierzchnię bombardującą” o bardzo dużym rozmiarze (nawet do 15 000 m²), z wyglądu przypominającą właśnie dywan. W taktyce lotniczej prowadzenie dużych formacji było możliwe dzięki nawigatorom – przewodnikom formacji.

Geneza, zastosowanie, skutkiEdytuj

Taktykę nalotu dywanowego zapoczątkowała Luftwaffe w czasie wojny domowej w Hiszpanii, później wykorzystała ją w trakcie ataku na Polskę we wrześniu 1939 roku (bombardując 25 września Warszawę, w niemieckim nalocie na stolicę Polski uczestniczyło wówczas ponad 400 samolotów[1]). Kolejnymi słynnymi nalotami Luftwaffe był atak powietrzny na Rotterdam (maj 1940) już po kapitulacji armii holenderskiej wobec Niemiec, zmasowane naloty na Londyn (zapoczątkowane 7 września 1940), nalot na Coventry 14 listopada 1940 i naloty na Belgrad 6 i 7 kwietnia 1941 w czasie agresji na Bałkany.

Pierwszym nalotem dywanowym RAF był nalot na Lubekę 28 marca 1942. Od roku 1943 RAF i USAAF rozpoczęły ofensywę powietrzną na Trzecią Rzeszę siłami nawet ponad 1000 samolotów w jednym nalocie. Samoloty RAF-u z reguły prowadziły naloty nocne (bombowce brytyjskie były przystosowane do nalotów nocnych), natomiast siły USAAF-u naloty dzienne.

Najkrwawszy nalot dywanowy (i w ogóle najbardziej niszczycielski atak lotniczy w historii) miał miejsce nocą z 9 na 10 marca 1945 roku nad Tokio, gdzie 329 samolotów B-29 Superfortress zrzuciło blisko dwa tysiące ton bomb, z czego większość (1667 ton) stanowiły bomby zapalające M-69. Intensywne pożary przekształciły się w burzę ogniową. Zginęło i zmarło od oparzeń około 100 000 osób[2].

Najsłynniejszy nalot dywanowy w Europie przeprowadziły brytyjskie siły powietrzne, w nocy z 13 na 14 lutego 1945 roku, bombardując Drezno. 770 bombowców Avro Lancaster i 600 bombowców B-17 Flying Fortress doprowadziło do śmierci około 25–30 tysięcy ludzi (mieszkańców i uchodźców). I tu, podobnie jak w Tokio, w czasie nalotu i w burzy ogniowej zniszczona została duża część miasta.

 
Powojenne szacunki aliantów podawały, że jedna trzecia ludności Niemiec ucierpiała bezpośrednio wskutek bombardowań, około 14 milionów ludzi straciło majątek, ponad 20 milionów zostało na jakiś czas pozbawionych elektryczności, gazu lub wody, 5 milionów musiało się ewakuować. Zniszczeniu uległa jedna czwarta mieszkań. Zginęło około 305 tysięcy osób[3][4]

Miasta – ofiary nalotów dywanowychEdytuj

Miasto Sprawcy nalotu dywanowego Data Konflikt
  Guernica   III Rzesza (Legion Condor) 26 kwietnia 1937 Hiszpańska wojna domowa
  Wieluń   III Rzesza 1 września 1939 II wojna światowa
  Frampol   III Rzesza 13 września 1939
  Warszawa   III Rzesza 25 września 1939
  Rotterdam   III Rzesza 14 maja 1940
  Coventry   III Rzesza 14 listopada 1940
  Belgrad   III Rzesza 6–8 kwietnia 1941
  Lubeka   Wielka Brytania 28–29 marca 1942
  Kolonia   Wielka Brytania 31 maja 1942
  Hamburg   Wielka Brytania
  Stany Zjednoczone
lipiec – sierpień 1943
  Drezno   Wielka Brytania
  Stany Zjednoczone
13–14 lutego 1945
  Pforzheim   Wielka Brytania 23 lutego 1945
  Osaka   Stany Zjednoczone 1945
  Tokio   Stany Zjednoczone 10 marca 1945
  Yokohama   Stany Zjednoczone 29 maja 1945
  Shizuoka   Stany Zjednoczone 19 czerwca 1945
  Sinŭiju   Stany Zjednoczone 1950 Wojna koreańska
  Kanggye   Stany Zjednoczone 5 listopada 1950

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sokoły Stalina nad Warszawą (pol.). Focus.pl, Historia, 22 maja 2011. [dostęp 2011-07-30].
  2. 70. rocznica nalotu na Tokio, w którym zginęło 100 tys. osób. dzieje.pl, 2015-03-09. [dostęp 2017-11-18].
  3. United States Strategic Bombing Survey, t. 4, New York/London 1976, s. 7–10.
  4. Ian Kershaw, Hitler. 1941-1945 Nemesis, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2003, ​ISBN 83-7301-324-5​, s. 516, przypis 34. Por też: United States Strategic Bombing Survey wersja elektroniczna (jęz. ang.).

BibliografiaEdytuj