Nikoła Iwanow

Nikoła Iwanow Iwanow (bułg. Никола Иванов Иванов, ur. 2 marca 1861 w Kałoferze, zm. 10 września 1940 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał piechoty, minister wojny Księstwa Bułgarii (1896–1899).

Nikoła Iwanow
Никола Иванов
Ilustracja
Nikołą Iwanow
generał piechoty
Data i miejsce urodzenia

2 marca 1861
Kałofer, Imperium Osmańskie

Data i miejsce śmierci

10 września 1940
Sofia, Bułgaria

Przebieg służby
Lata służby

1879-1913

Siły zbrojne

Armia Księstwa Bułgarii
Armia Carstwa Bułgarii

Główne wojny i bitwy

wojna rosyjsko-turecka
wojna serbsko-bułgarska
I wojna bałkańska
II wojna bałkańska

Odznaczenia
Order Waleczności II klasy (Bułgaria) Order Waleczności IV klasy (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Order Stara Płanina (Bułgaria) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Order Królewski Korony (Prusy) Komandor Orderu Korony Włoch Order Korony Rumunii Kawaler Orderu Świętego Sawy Order Krzyża Takowy III klasy (Serbia) Order Osmana (Turcja) Order Medżydów (Turcja)
Nikoła Iwanow
Никола Иванов
Pełne imię i nazwisko

Никола Иванов Иванов

Data i miejsce urodzenia

2 marca 1861
Kałofer

Data śmierci

10 września 1940

Minister wojny
Okres

od 17 listopada 1896
do 18 stycznia 1899

Poprzednik

Michaił Sawow

Następca

Stefan Paprikow

ŻyciorysEdytuj

Syn Iwana i Stojanki. Uczył się w Gabrowie, a następnie w liceum Galatasaray w Stambule[1]. Jako ochotnik wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej. Po zakończeniu wojny kształcił się w szkole wojskowej w Sofii, którą ukończył w 1879[1]. Po ukończeniu szkoły służył w milicji Rumelii Wschodniej, awansując w 1881 na stopień porucznika. W latach 1882-1885 studiował w Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu[1]. W czasie wojny serbsko-bułgarskiej był oficerem zaopatrzeniowym, wziął udział w bitwie pod Pirotem.

Po zakończeniu wojny został adiutantem księcia Aleksandra I Battenberga, a następnie w 1887 szefem Departamentu Inspekcji Wojskowej w ministerstwie wojny. W stopniu majora objął w 1888 dowództwo 10 pułku piechoty, rok później został szefem sztabu 4 Brygady, a w 1890 dowodził 1 pułkiem kawalerii[1]. W stopniu podpułkownika w 1891 objął stanowisko zastępcy szefa sztabu armii, a od 1894 szefa sztabu armii. W tym czasie uczestniczył w rozmowach z Rumunią na temat rozwiązania sporów granicznych w Dobrudży. W 1896 stanął na czele resortu wojny w gabinecie Konstantina Stoiłowa[1]. Prowadził w tym czasie rozmowy z oficerami bułgarskimi, którzy w latach 1886-1887 wyjechali do Rosji namawiając ich do powrotu do kraju[2].

Po odejściu z ministerstwa objął dowództwo 5 presławskiej dywizji piechoty, a w 1903 już w stopniu generała majora 2 trackiej dywizji piechoty. W 1907 został naczelnikiem 2 Okręgu Inspekcji Wojskowej[1].

W czasie I wojny bałkańskiej dowodził 2 Armią, wraz z nią zdobył twierdzę w Adrianopolu[3]. W czasie II wojny bałkańskiej podległe mu jednostki stawiały opór całej armii greckiej. 18 lipca 1913 został przeniesiony do Sztabu Głównego, a w sierpniu 1913 zakończył służbę wojskową. W czasie I wojny światowej udzielał się jako publicysta i przewodniczący Towarzystwa Oficerów Rezerwy[1]. 6 maja 1936 otrzymał awans na stopień generała piechoty. Zmarł 10 września 1940 w Sofii[1].

Pozostawił wspomnienia z okresu służby w armii bułgarskiej. Ukazały się drukiem w 1996 w dwóch tomach pt. Спомени 1861-1918, w opracowaniu Eleny Statełowej i Radosława Popowa[4].

AwanseEdytuj

  • podporucznik (Подпоручик) (1879)
  • porucznik (Поручик) (1881)
  • kapitan (капитан) (1885)
  • major (Майор) (1887)
  • podpułkownik (Подполковник) (1891)
  • pułkownik (Полковник) (1895)
  • generał major (Генерал-майор) (1900)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1912)
  • generał piechoty (Генерал от пехотата) (1936)

OdznaczeniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

  • 1891: Тактически задачи с решения
  • 1894: Записки по стратегия. Лекции
  • 1924-1925: Народната партия и Балканските войни 1912–1913

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 196–198.
  2. Simeon Radew: Лица и събития от моето време, t.2. Sofia: Издателство „Захарий Стоянов“, 2014, s. 152. ISBN 978-954-09-0873-1.
  3. Професор Трендафил Митев разказва за "героя от Одрин" – ген. Никола Иванов (bułg.). bnr.bg. [dostęp 2020-07-25].
  4. Nikoła Iwanow: Спомени 1861-1918. Sofia: Военно-издателски комплекс "Св. Георги Победоносец", 1996.

BibliografiaEdytuj

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 196–198.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.3. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 20.