Otwórz menu główne

Nina Rydzewska (ur. 16 lutego 1902 roku w Warszawie, zm. 3 lutego 1958[1] roku w Szczecinie) – polska poetka i powieściopisarka.

Nina od najmłodszych lat zmagała się z nędzą. Pierwszą pracę, korepetytorki pisania i czytania, podjęła mając 10 lat. Rozpoczęła naukę w warszawskim gimnazjum Kudasiewicza i kontynuowała ją w Szkole Handlowej. Szkołę i studia, odpowiadające dzisiejszemu licencjatowi opłacała z pieniędzy zarobionych przez siebie.

Przed II wojną światową była członkiem PPS, pracowała jako urzędniczka w Naczelnym Dowództwie Sił Zbrojnych i przy kapitule Orderu Virtuti Militari. Około 1926 lub 1927 roku związała się z grupą poetycką Kwadryga. Wierszem Madonna Nędzarzy wywołała burzę wśród środowisk endeckich, zwrócono się do prokuratury o wszczęcie wobec niej procesu. Prawicowa prasa, wspierana i opłacana przez endecję, zażądała uwięzienia poetki. W jej obronie stanęło jednak środowisko twórcze, m.in. Juliusz Kaden-Bandrowski, Stanisław Ryszard Dobrowolski, Kazimiera Iłłakowiczówna, Konstanty Ildefons Gałczyński; a wspomniany wiersz wygrał konkurs Głosu Literackiego. Część wierszy poetka opublikowała w tomie Miasto w 1929 roku.

Wpływy Kościoła i skrajnej prawicy katolickiej były jednakże w ówczesnej Polsce na tyle duże, że wiele gazet i wydawnictw coraz częściej odmawiało druku wierszy Rydzewskiej[2].

Po wojnie wielokrotnie zmieniała miejsca pobytu. Przygotowując powieść Ludzie z węgla podjęła pracę w kopalni węgla. W 1953 roku osiadła w Szczecinie. Zamieszkała w willi przy ul. Pogodnej 34 (Głębokie)[3], w której wcześniej mieszkał Jerzy Andrzejewski[4]. Była prezesem szczecińskiego oddziału Związku Literatów Polskich w latach 1954-55 oraz 1955-56[5]. Pracowała w Radiu Szczecin, była kierownikiem redakcji literackiej, zajmowała się m.in. tematyką kaszubską. Odmówiono jej wtedy stypendium twórczego.

Oprócz poezji, pisała również powieści. Wydała: Akwamarynę w 1937 roku, Ludzi z węgla w 1953 roku, Godzinę W oraz Rybacy bez sieci w 1958 roku. Rękopis powieści Mol na Krzyskim Wzgórzu został przyjęty do druku dwa dni po jej śmierci.

Była członkiem Związku Literatów Polskich. Odmówiono jej przyjęcia do PZPR. Rok przed śmiercią otrzymała Nagrodę Literacką Szczecina. Nazwiskiem Rydzewskiej nazwano ulicę w Szczecinie. Pochowana została na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 23c)[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Sedina.pl - Portal Miłośników Dawnego Szczecina (pol.). 2006-04-12. [dostęp 2012-05-24].
  2. Fakty i mity, 12/2007
  3. maps.google.com
  4. Cecyla Judek: Czesław Miłosz w Szczecinie czyli idylla na Głębokim. W: Jerzy Madejski (red.) "Czesław Miłosz rewolucja". Wyd. Książnica Pomorska, Szczecin 2011, str.55 i 71
  5. Nina Rydzewska [w:] Erazm Kuźma, Inga Iwasiów (red.), Literatura na Pomorzu Zachodnim do końca XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny, Kurier-Press, Szczecin 2003, s. 262.
  6. Groby zasłużonych Szczecinian