Otwórz menu główne

Olgierd Wołczek

polski fizyk

Olgierd Wołczek (ur. 3 kwietnia 1922 w Toruniu, zm. 24 sierpnia 1982 w Warszawie) – polski fizyk, popularyzator astronautyki, współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Astronautycznego, autor 32 książek, w większości poświęconych astronautyce.

Olgierd Wołczek
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1922[1]
Toruń
Data i miejsce śmierci 24 sierpnia 1982
Warszawa
Miejsce spoczynku Warszawa
Zawód, zajęcie popularyzator astronautyki
Tytuł naukowy dr
Alma Mater Politechnika Łódzka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Olgierd Wołczek urodził się w Toruniu w rodzinie powstańca wielkopolskiego. W Katowicach ukończył szkołę podstawową i gimnazjum. Brał udział w wojnie obronnej w 1939 roku w przeciwlotniczej służbie ostrzegawczej. Po powrocie na Śląsk został aresztowany przez gestapo. Po wyjściu z więzienia przeniósł się do Częstochowy. Uczył się tu na tajnych kompletach i zdał maturę.

W latach 1945-49 studiował chemię na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej, specjalizował się jednak w fizyce, robiąc pracę magisterską na temat rozdzielania izotopów uranu.

Po studiach w latach 1949-55 był asystentem na Uniwersytecie Warszawskim, w Instytucie Badań Jądrowych. W latach 1955-1968 pracował na Politechnice Warszawskiej, oraz jako główny specjalista w urzędzie Pełnomocnika ds. Energetyki Jądrowej i w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej. W 1963 roku obronił pracę doktorską w dziedzinie nauk fizycznych za pracę z dziedziny spektroskopii jądrowej. W latach 1963 do 1976 pracował jako główny specjalista ds. fizyki jądrowej w Urzędzie Pełnomocnika ds. Energii Jądrowej. W tym czasie bierze udział w wielu konferencjach naukowych z zakresu fizyki jądrowej.

W 1954 roku był członkiem-założycielem Polskiego Towarzystwa Astronautycznego i później przez 10 lat był sekretarzem generalnym PTA, a następnie – aż do śmierci – wiceprezesem. Był też długoletnim redaktorem „Astronautyki” oraz „Postępów Astronautyki”.

Był autorem 14 prac naukowych z fizyki jądrowej i 35 prac z astronautyki dotyczących m.in.: napędów jądrowych rakiet, fizyki kosmicznej, wpływu astronautyki na cywilizację ludzką. Prowadził wiele wykładów popularnonaukowych, w tym w radiu i TV. Był członkiem kilku komisji w Międzynarodowej Federacji Astronautycznej oraz członkiem-korespondentem Międzynarodowej Akademii Astronautycznej.

Zmarł 24 sierpnia 1982 roku i został pochowany na powązkowskim Cmentarzu Komunalnym 31 sierpnia 1982.

TwórczośćEdytuj

Wydał 10 książek z fizyki jądrowej oraz 22 książki z dziedziny astronautyki (w łącznym nakładzie ponad pół miliona egzemplarzy), w tym:

  • Izotopy w służbie człowieka (PWN, 1955),
  • Napęd jądrowy samolotów i rakiet,
  • Najnowsze konstrukcje lotnicze – napędy (Państwowe Wydawnictwa Techniczne, 1957),
  • Od sztucznego satelity do stacji kosmicznej (wspólnie z Januszem Thorem, PWT, 1958),
  • Awantura w atomie (Iskry, 1960),
  • Mały słownik astronautyczny (wspólnie z Januszem Thorem, Wiedza Powszechna, 1960),
  • Tajemnice wydarte niebu ( Wiedza Powszechna 1962),
  • Izotopy (PWN, 1965),
  • I znów bliżej gwiazd (Wiedza Powszechna, 1965),
  • Zwiad kosmiczny (Wydawnictwo MON, 1967),
  • Na szlakach Układu Słonecznego (WNT i AP Novosti, 1968, tom IV z cyklu Biblioteczka Astronautyczna),
  • Reportaż z Kosmosu (Wiedza Powszechna, 1968),
  • Astronautyka (Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1968),
  • Zamysły przestrzeni (tom VIII, 1969), również z cyklu Biblioteczka Astronautyczna,
  • 1000 słów o rakiecie i Kosmosie (I wydanie 1969, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, II wydanie 1976),
  • Strumienie cząstek kosmicznych (tom 212 serii wydawniczej Omega, Wiedza Powszechna, 1971),
  • Astronautyka w służbie astronomii,
  • Astronautyka służy ludziom na Ziemi (tom 234 serii wydawniczej Omega, Wiedza Powszechna, 1972),
  • Maria Skłodowska-Curie (Interpress, 1975, 1985),
  • Atom – ludzie – Kosmos (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1976),
  • Loty międzyplanetarne (wydanie I PWN, 1973; wydanie II PWN 1980),
  • Bliskie i dalekie szlaki kosmiczne (Krajowa Agencja Wydawnicza, 1979), z serii „Opowieści 2000 roku”,
  • W kręgu astronautyki (Nasza Księgarnia, 1980),
  • Narodziny i rozwój Układu Słonecznego (wydanie I, Ossolineum, 1979; wydanie II, Alfa, 1985),
  • Kosmiczne szlaki życia (Wydawnictwo „Iskry”, 1981),
  • Człowiek i tamci z kosmosu (Ossolineum, 1983),
  • rozdział w książce Astronomia popularna (Warszawa, 1972),
  • rozdział VII Napęd rakiet przyszłości (wolne rodniki, rakiety jądrowe cieplne, jonowe, proste i fotonowe) w książce Rakiety, środki napędowe (PWT, 1960),
  • autorstwo haseł astronautycznych w encyklopedycznej książce Kopernik – astronomia – astronautyka (PWN, 1973) pod redakcją Włodzimierza Zonna,
  • autor haseł astronautycznych w książce Kto, kiedy, dlaczego w Kosmosie (Iskry, 1967) pod redakcją Jerzego Herlinga.

Pisał też wiele artykułów w czasopiśmie „Astronautyka” (często pod pseudonimem mgr Jan Molski).

Ordery, odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. „Astronautyka”. 121 (3), s. 1-3, 1982. Wrocław: Ossolineum. ISSN 0004-623X. 
  2. „Astronautyka”. 121 (3), s. 1, 1982. Wrocław: Ossolineum. ISSN 004-623X. 

BibliografiaEdytuj