Otwórz menu główne

PW-4 Pelikan

polski motoszybowiec

PW-4 Pelikan – polski motoszybowiec zaprojektowany na Politechnice Warszawskiej.

PW-4 Pelikan
PW-4 Pelikan
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Politechnika Warszawska
Typ motoszybowiec
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 2
Historia
Data oblotu 23 grudnia 1990[1]
Egzemplarze 2
Liczba wypadków
 • w tym katastrof
1
1
Dane techniczne
Napęd Limbach L2000 EC1
Moc 59,6 kW (80 KM)
Wymiary
Rozpiętość 16,20 m
Wydłużenie 14
Długość 8,00 m
Wysokość 2,4 m
Powierzchnia nośna 18,8 m2
Profil skrzydła CAGI R-III
Masa
Własna 525 kg
Startowa 720 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 65 km/h
Prędkość ekonomiczna 82 km/h
Prędkość dopuszczalna 180 km/h
Prędkość min. opadania 1,25 m/s przy 82 km/h
Zasięg 450 km
Rozbieg 190 m
Dobieg 450 m
Doskonałość maks. 19,4 przy 89 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

HistoriaEdytuj

Zespół Technologii Lotniczych Konstrukcji Kompozytowych na Wydziale MEiL Politechniki Warszawskiej, kierowany przez dr. inż. Romana Świtkiewicza, opracował w 1989 r. projekt motoszybowca PW-4 Pelikan[2]. Głównym celem budowy motoszybowca było zebranie doświadczeń związanych z budową statków powietrznych wyposażonych w jednostki napędowe[3]. Zakładano maksymalne wykorzystanie gotowych elementów z szybowca PW-3 Bakcyl, zachowanie niskiej masy własnej oraz prostej i taniej konstrukcji.

Z konstrukcji Bakcyla przeniesiono układ zastrzałowego górnopłata, kabinę z miejscami w układzie tandem oraz skrzydło o profilu CAGI R-III. Do napędu pierwotnie przewidywano silnik PZL F-2A Frankin, ostatecznie zdecydowano się na użycie silnika Limbach 2000 EC1.

Powstały dwa egzemplarze: S-01 do badań statycznych oraz S-02 do badań w locie. Prototyp, o znakach rejestracyjnych SP-P050, został oblatany w dn. 23.12.1990 r. na lotnisku Babice przez Januarego Romana. Badania zakończono w lipcu 1995 r. kiedy to motoszybowiec otrzymał orzeczenie Inspektoratu Kontroli Cywilnych Statków Powietrznych[3].

Na podstawie wyników prób uznano, że motoszybowiec nie odpowiada wymogom ówczesnego rynku lotniczego i zaniechano dalszych prac rozwojowych nad tą konstrukcją. Ponadto zespół konstrukcyjny był już zaangażowany w prace nad szybowcem klasy światowej PW-5 Smyk.

Jedyny egzemplarz latający, ze znakami SP-8050, był użytkowany do 2 listopada 2012 r. kiedy to uległ katastrofie[4]. W latach 2014-2015 pracownicy i absolwenci Wydziału MEiL Politechniki Warszawskiej odbudowali go do stanu ekspozycyjnego i przekazali do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie[5].

KonstrukcjaEdytuj

Dwumiejscowy zastrzałowy górnopłat o konstrukcji kompozytowej z silnikiem pchającym[6][2].

Skrzydło jednodźwigarowe, o obrysie prostokątnym z trapezowymi końcówkami, za dźwigarem pokryte tkaniną. Lotki typu Friese z napędem popychaczowym. Hamulce aerodynamiczne płytowe umieszczone na górnej powierzchni skrzydła.

Kadłub o konstrukcji skorupowej z kompozytu szklano-epoksydowego, kabina przechodzi w belkę ogonową o przekroju kołowym. Kabina zakryta z miejscami w układzie tandem, tablica przyrządów tylko w pierwszej kabinie. Osłona kabiny jednoczęściowa, otwierana na bok.

Usterzenie w układzie klasycznym, kompozytowe, ster kierunku pokryty tkaniną. Usterzenie o profilu Wortman FX-71-L-150/30. Sterowanie sterem wysokości popychaczowe, steru kierunku linkowe.

Podwozie stałe trójkołowe z kołem przednim. Koło przednie sterowane, amortyzowane.

Napęd: silnik Limbach L2000 EC1 o mocy 59,6 kW (80 KM), dwułopatowe śmigło pchające Hamilton o średnicy 1,55 m.

PrzypisyEdytuj

  1. PW-4 Pelikan (pol.). [dostęp 2018-08-22].
  2. a b PW-4 "Pelikan", 1990 (pol.). [dostęp 2018-08-22].
  3. a b Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ​ISBN 978-83-932826-0-9​, s. 241
  4. Wypadek motoszybowca PW4 Pelikan - komunikat PKBWL (pol.). [dostęp 2018-08-22].
  5. PW-4 Pelikan (pol.). [dostęp 2018-08-22].
  6. Szybowiec PW-4 PELIKAN (pol.). [dostęp 2018-08-22].

Linki zewnętrzneEdytuj