Otwórz menu główne

Pałacyk Juliusza Jutkiewicza w Krakowie

Pałacyk Juliusza Jutkiewicza – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w Dzielnicy I na rogu ul. Westerplatte 9 i ul. Marii Skłodowskiej-Curie 1.

Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Obiekt zabytkowy nr rej. A-833 z 1.12.1989[1]
Ilustracja
Widok z Plant
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Adres ul. Westerplatte 9
ul. Marii Skłodowskiej-Curie 1
Styl architektoniczny eklektyzm
Architekt Wandalin Beringer
Inwestor Juliusz Juda-Jutkiewicz
Ukończenie budowy 1892
Właściciel Instytut Ekspertyz Sądowych
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Pałacyk Juliusza Jutkiewicza
Ziemia50°03′45,63″N 19°56′43,02″E/50,062675 19,945283

Ten niewielki, pierwotnie jednopiętrowy, pałacyk zbudowano w latach 1890-1892, na jednej z parcel, na które podzielono ogród Krzyżanowskiego. Eklektyczny budynek, na rogu ówczesnych ulic Kolejowej (obecnie Westerplatte) oraz Pańskiej (obecnie Marii Skłodowskiej-Curie) projektował krakowski architekt Wandalin Beringer. Pałac był własnością Juliusza Judy-Jutkiewicza. W połowie 1890 r. Jan Zawiejski wykonał plany domu mieszkalnego dla Juliusza Judkiewicza, które zostały zatwierdzone reskryptem z dn. 9 VIII 1890 r. Projekt ten przewidywał wzniesienie jednopiętrowego narożnego budynku, w formie willi podmiejskiej cofniętej nieco od linii ulicy. Dominującym elementem domu miał być zwieńczony kopułką belwederek, który wznosił się nad ściętym narożnikiem zaakcentowanym wykuszem pierwszego piętra. Wykusz flankowały jednoosiowe ryzality zakończone szczytami. Fasada w partii pierwszego piętra miała być pozostawiona w naturalnej surowej cegle, natomiast w belwederku i szczytach Zawiejski pragnął ją opracować w formach manierystyczno-regencyjnych. Do realizacji tego projektu jednak nie doszło, gdyż nowym reskryptem z dn. 30 X 1890 r. zezwolono ponownie na zabudowę parceli, ale już na podstawie planów Beringera. Architekt ten uwzględnił częściowo projekt Zawiejskiego, zachowując układ budowli, zmienił jednak zasadniczo wystrój fasady, która otrzymała późnobarokową ornamentację. Zmieniono również rozwiązanie wykusza i wieńczącego go belwederku oraz zrezygnowano ze szczytów nad ryzalitami, zastępując je kamiennymi puttami podtrzymującymi kartusze herbowe. Zgodnie z tym planem budowa została ukończona w 1892 r. W roku 1895, na polecenie nowych już właścicieli, budowniczy Biborski wykonał pokoje podstrychowe, których eliptyczne otwory okienne widoczne są w fasadzie frontowej[2]. Drugie piętro dobudowano w 1928 roku. Od roku 1954 znajduje się w nim Instytut Ekspertyz Sądowych. Budynek został wyremontowany w latach 1994-1995.

BibliografiaEdytuj

  1. Prace konserwatorskie w pałacu. [dostęp 2011-06-18].

PrzypisyEdytuj

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie. 2018-09-30. [dostęp 2011-06-19].
  2. Marek Żukow-Karczewski, Pałace Krakowa. Pałac Judkiewicza, "Echo Krakowa", 28 III 1990 r., nr 62 (13123).