Otwórz menu główne

Państwowa Szkoła Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie

Państwowa Szkoła Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie – utworzona przed I wojną światową w Krakowie szkoła przemysłu artystycznego zorganizowana na wzór analogicznych szkół w Wiedniu i Pradze, stawiająca sobie za cel „szkolenie sił fachowych w różnych zakresach wytwórczości przemysłowej i rękodzielniczej – sił które by tę wytwórczość zarówno pod względem technicznym jak artystycznym w pełni opanowały”[1].

Spis treści

HistoriaEdytuj

W 1884 r. miasto Kraków zorganizowało niezależnie od istniejącej już Szkoły Sztuk Pięknych osobną Szkołę Przemysłu Artystycznego, która w r. 1890 została jako oddział przydzielona do Państwowej Wyższej Szkoły Przemysłowej. Oddział ten został w 1914 roku zreorganizowany na wzór Szkół Przemysłu Artystycznego w Wiedniu i w Pradze. Przewidywano wówczas bliskie usamodzielnienie się szkoły i nadanie jej praw akademickich; prawa takie uzyskały szkoły w Wiedniu i w Pradze. Wybuch I wojny światowej spowodował przerwę w nauce w szkole krakowskiej i pokrzyżował plany jej usamodzielnienia. W 1918 Szkoła Przemysłu Artystycznego została na nowo uruchomiona, początkowo w dawnej strukturze organizacyjnej jako czwarty wydział Wyższej Szkoły Przemysłowej, a od 1921 jako samodzielna placówka bez statusu akademickiego. Nazwa placówki Państwowa Szkoła Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie pojawiła się w tym samym roku[1].

Program kształceniaEdytuj

Nauka w szkole podzielona była na dwa etapy. Na pierwszym etapie w dwuletniej Szkole Ogólnej uczniów obowiązywały następujące przedmioty: kompozycja i konstrukcja brył w rozmaitych materiałach, nauka o formach ornamentalnych, pismo i heraldyka, studium natury, studium aktu, anatomiczne rysowanie i modelowanie, uzupełniające ćwiczenia zawodowe w warsztatach, rysunek techniczny, nauka o rzutach, o cieniach i nauka perspektywy, historia sztuki i przemysłu artystycznego, chemia przemysłowa, nauka o materiałach, nauka przemysłowo-kupiecka, rachunki, buchalteria, stylistyka, wiadomości o ustroju państwa. Po ukończeniu pierwszego etapu uczniowie nabywali umiejętności praktycznych w jednej z siedmiu szkół specjalnych lub warsztatów. Były to:

  1. Szkoła Architektury Wnętrz (Sprzętarstwo)
  2. Szkoła Malarstwa Dekoracyjnego
  3. Szkoła Grafiki
  4. Szkoła Tekstylna (Tkactwa Artystycznego Haftów i Koronek)
  5. Szkoła Rzeźby Dekoracyjnej
  6. Szkoła Ceramiki
  7. 2-letni kurs garncarsko-kaflarski.

Nauka w szkołach specjalnych trwała przeciętnie dwa lata[2].

NauczycieleEdytuj

Między innymi: Jan Raszka, Jan Bukowski, Wiesław Zarzycki, Tadeusz Szafran, dr Henryk Kunzek, dr Kwiatkowski, dr Krzemecki, radca Kolbuszowski, prof. Górka, prof. Haraszyn[3].

UczniowieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Karol Homolacs. Państwowa Szkoła Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie. „Rzeczy Piękne”. IX, s. 3–7, 1930. Kraków: Miejskie Muzeum Przemysłowe Im. Dra Adrjana Baranieckiego. 
  2. Ulotka informacyjna Państwowej Szkoły Sztuk Dekoracyjnych i Przemysłu artystycznego w Krakowie.
  3. Szkoła Przemysłu Artystycznego w Krakowie, „Przemysł i Rzemiosło”, I, Muzeum Przemysłowe Im. Dr. Adriana Baranieckiego w Krakowie, 1921, s. 39.