Otwórz menu główne

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sieniawie

parafia rzymskokatolicka w archidiecezji przemyskiej

Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sieniawie - parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Sieniawa. Erygowana w 1602. Jest prowadzona przez księży archidiecezjalnych. Mieści się przy ulicy Kościuszki.

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Ilustracja
Kościół parafialny
Państwo  Polska
Siedziba Sieniawa
Adres ul. Kościuszki 6
37-530 Sieniawa
Data powołania 1602
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Archidiecezja przemyska
Dekanat Sieniawa
Kościół Wniebowzięcia NMP
Proboszcz ks. Jan Grzywacz
Wspomnienie liturgiczne Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Sieniawy
Mapa lokalizacyjna Sieniawy
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie powiatu przeworskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przeworskiego
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie gminy Sieniawa
Mapa lokalizacyjna gminy Sieniawa
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Ziemia50°10′35,399″N 22°36′30,124″E/50,176500 22,608368

HistoriaEdytuj

Kościół parafialny Wniebowzięcia NMP w Sieniawie został zbudowany w latach 1719-1749, w stylu barokowym, według projektu G. Spazzia, pierwotnie dla zakonu dominikanów. Zajął miejsce dawnej, drewnianej świątyni, fundowanej przez Mikołaja Hieronima Sieniawskiego. Około 1754 do kościoła dobudowano klasztor dominikański.

W 1777 kościół spalił się. Do pożaru doszło na pogrzebie austriackiego żołnierza, gdy oddział wojskowy dał pożegnalną salwę, jeden z nabojów trafił w dach, od którego spłonęła cała świątynia.

Wkrótce kościół odbudowano. W 1778 austriacy skasowali klasztor, a zakonników przenieśli do Jarosławia. Świątynia zaczęła pełnić rolę parafialną.

Podczas I wojny światowej zniszczeniu uległy dach i wnętrze kościoła parafialnego. Remont zakończył się w 1923.

W 1952 wybudowany został ołtarz główny, a kilka lat później ołtarze boczne. Polichromia pochodzi z 1954, wykonał ją Stanisław Jakubczyk. W podziemiach świątyni mieści się rodowa krypta Czartoryskich.

ProboszczowieEdytuj

  • 1629-1653. ks. Bartłomiej Skibicki.
  • 1653-1662. ks. Krzysztof Jan Kurliński.
  • 1662-1668. ks. Stanisław Kazimierz Białkowski.
  • 1668-1672. ks. Piotr Wrowski.
  • 1772-1779. ks. Jan Jozafat Olezkowicz.
  • 1679-1714. ks. Wojciech Kazimierz Lesiowski.
  • 1714-1732. ks. Stanisław Kupalski.
  • 1732-1737. ks. Walenty Gabriel Gossek.
  • 1737-1754. ks Michał Franciszek Wroblewski.
  • 1754-1780. ks. Antoni Smalczewski.
  • 1780-1793. ks. Michał Tadeusz Cikowski.
  • 1794-1808. ks. Jacek Borczewski.
  • 1809-1820. ks. Sebastian Bardziński[1].
  • 1821-1848. ks. Jan Krasnodębski (ur. w 1777 roku, wyświęcony w 1806 roku; proboszcz sieniawski, a od 1827 dziekan jarosławski)
  • 1849-1850. ks. Ludwik Kisielewski (ur. w 1812 roku, wyświęcony w 1835 roku, proboszcz sieniawski, w latach 1850-1851 wikariusz w Przeworsku).
  • 1851-1852. ks. Wojciech Węgrzyn (ur. w 1808 roku, wyświęcony w 1836 roku; wikariusz: w Lipinkach (1836-1838), w Kołaczycach (1838-1840), w Jaworowie (od 1840 roku); proboszcz w Sieniawie (1851-1852), od 1853 roku ojciec duchowny w klasztorze bernardynów w Przeworsku).
  • 1853-1891. ks. Maciej Hebda (ur. w 1805 roku, wyświęcony w 1829 roku; proboszcz w Sieniawie, dziekan jarosławski, zmarł 10 kwietnia 1891 roku)[2].
  • 1891-1921. ks. Tomasz Włazłowski (ur. w 1858 roku, wyświęcony w 1887 roku; proboszcz w Sieniawie[3], a od 1921 roku proboszcz i dziekan w Radymnie).
  • 1921-1947. ks. Henryk Uchman (ur. w 1882 roku w Kosinie, wyświęcony w 1908 roku; wikariusz w Pohorcach; wikariusz i proboszcz w Kolonii Polskiej, w latach 1921-1947 proboszcz w Sieniawie. Zmarł w 1966 roku)[4].
  • 1947-1950. ks. Józef Świerczek (ur. 17 lutego 1917 roku w Ropie, w latach 1945-1947 wikariusz w Babicach; proboszcz: w Sieniawie (1947-1950), w Gorzycach (1950-1982), zmarł 15 lipca 1982 roku).
  • 1950-1970. ks. Edward Brodowicz (ur. 7 października 1909 roku w Kąkolniku (na Kresach Wschodnich), wyświęcony w 1935 roku; wikariusz: w Tuligłowach (1935-1937), w Stobiernej (1937-1938), w Dynowie (1938-1943); administrator w Krzywczy (1943-1945); proboszcz: w Bratkowicach (1945-1950), w Sieniawie (1950-1970); misjonarz diecezjalny w Kołaczycach (1970-1972), zmarł 16 marca 1972 roku).
  • 1970-1974. ks. Tadeusz Rajchel (ur. 20 września 1929 roku w Malinówce, wyświęcony w 1956 roku; wikariusz: w Chmielniku (1956-1957), w Malawie (1957), w Radymnie (1957-1958), w Majdanie Królewskim (1958-1959); proboszcz: w Rybotyczach (1959-1970), w Sieniawie (1970-1974), w Woli Rusinowskiej (1970-2005)).
  • 1974-1988. ks. Zbigniew Szeliga (ur. w 1924 roku w Przedmieściu Czudeckim; proboszcz: w Sieteszy (1971-1974), w Sieniawie (1971-1974). Zmarł 6 maja 1990 roku).
  • 1988-2001. ks. Zdzisław Kalinowski (ur. 18 grudnia 1932 roku we Lwowie, wyświęcony w 1958 roku; wikariusz: w Krzemienicy (1958-1960), w Niechobrzu (1960-1962), w Albigowej (1962-1968), w Nienaszowie (1968-1970); w Dobrej (1970-1988), w Sieniawie (1988-2001); administrator w Ryszkowej Woli (2001-2005). Zmarł 5 stycznia 2005 roku)[5].
  • 2001-nadal ks. Jan Grzywacz.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj