Intermodalny nośnik sprzętu Unimog U 400
Holownik drogowy w Japonii
Typowy australijski pociąg drogowy

Pojazd użytkowypojazd silnikowy i jego przyczepa lub naczepa, wykorzystywany głównie do transportu towarów lub pasażerów do celów działalności gospodarczej, na przykład transportu zarobkowego lub transportu na użytek własny, lub w innych celach zawodowych[1].

HistoriaEdytuj

Pierwowzorami pojazdów użytkowych były pojazdy napędzane siłą ludzkich mięśni i pojazdy zaprzęgowe. Bezpośrednimi poprzednikami współczesnych pojazdów użytkowych były: lokomobile i omnibusy.

PodziałEdytuj

Ze względu na konstrukcję lub przeznaczenie do pojazdów użytkowych zalicza się:

 
Tajwański znak zakazu ruchu zestawów drogowych

W niektórych wypadkach pojazdy użytkowe są łączone ze sobą w celu zrealizowania konkretnego zadania transportowego, w wyniku czego powstaje pojazd członowy (najczęściej autobus), zestaw drogowy lub pociąg drogowy. Europejski system modułowy zestawów drogowych ogranicza ich maksymalną długość w większości krajów do 18,75 m (16,5 m dla ciągników siodłowych z naczepami), podczas gdy w Szwecji i Finlandii dopuszczalna długość całkowita zestawu drogowego wynosi 25,25 m. W większości krajów Unii Europejskiej dopuszczalna masa całkowita zestawu drogowego nie może przekraczać 40 ton, podczas gdy w Szwecji i Finlandii wielkość ta może osiągać 60 ton. W niektórych krajach europejskich rozważana jest możliwość dopuszczenia do ruchu pociągów drogowych o tzw. długości „skandynawskiej”, tj. 25,25 m.

Z przyczyn ekonomicznych lub ze względu na możliwości techniczne, zadania transportowe podobne do realizowanych przez pojazdy użytkowe wykonują coraz częściej pojazdy szynowe (tramwaje, metro, autobusy szynowe, drezyny itd.).

CiekawostkiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE. (CELEX: 32014L0047).